ከዚህ በኋላ ኢዮብ አፉን ከፈተ እና የልደቱን ቀን ረገመ።

ኢዮብም ተናገረ እና አለ፦

የተወለድሁበት ቀን ይጠፋ፤ “ወንድ ሕፃን ተፀነሰ” ተባለበት ሌሊትም ይጠፋ።

ያ ቀን ጨለማ ይሁን፤ እግዚአብሔር ከላይ አይመለከተው፤ ብርሃንም አይበራበት።

ጨለማና የሞት ጥላ ይነጥቁት፤ ደመና ይሸፍነው፤ የቀኑ ጨመማ ያስደንግጠው።

ያን ሌሊት ጨለማ ይዝዘው፤ ከዓመቱ ቀኖች ጋር አይተባበር፤ በወራት ቍጥር አይመጣ።

እነሆ ያን ሌሊት ብቸኛ ይሁን፤ ደስ የሚል ድምጽ አይገባበት።

ቀንን የሚረግሙ፣ ልቅሶአቸውን ለማነሣሣት ዝግጁ ያሉት ያንን ይረግሙት።

የምሽቱ ኮከቦቹ ይጨለሙ፤ ብርሃንን ይፈልግ እንጂ አያገኝ፤ የቀኑን ንጋትም አይመለከት።

ምክንያቱም የእናቴ ማሕፀን ደጆችን አልዘጋለትም፤ መከራንም ከዓይኖቼ አላሰወረልኝም።

ከማሕፀን ወዲያው ለምን አልሞትሁ? ከሆድ ስወጣ መንፈሴን ለምን አላሰገድሁ?

ጕልበቶች ለምን ሊቀበሉኝ ነበር? ወይስ ጡቶች እንድጠጣ ለምን ነበሩ?

አሁን ግን ተኝቼ ረጋ ነበርሁ፤ ተኝቼም ዕረፍት ነበረልኝ።

ለራሳቸው ፈራር ስፍራዎችን የሠሩ የምድር ነገሥታትና አማካሪዎች ጋር፤

ወይም ወርቅ ያላቸው አለቆች ቤቶቻቸውን በብር የሞሉ ጋር።

ወይም ሳልታየ ወደ መሬት እንደ ተቀበረ ያለ ጊዜው የተወለደ ሕፃን ኖር ነበርሁ፤ ብርሃንን ባላዩ ሕፃናት እንዳሉ ኖር ነበርሁ።

በዚያ ክፉዎች መናደፋቸውን ያቆማሉ፤ ደከመውም በዚያ ዕረፍት ያገኛሉ።

በዚያ እስረኞች በአንድነት ይዕረፋሉ፤ የጨቋኙን ድምጽ አይሰሙም።

ታናሽና ታላቅ በዚያ ናቸው፤ ባሪያም ከጌታው ተነጻ ነው።

መከራ ውስጥ ለሆነው ብርሃን ለምን ይሰጣል? ነፍሱ መራራ ለሆነውስ ሕይወት ለምን ይሰጣል?

ሞትን የሚመኙ ነገር ግን እሱ አይመጣባቸውም፤ ከተሰወረ ሀብት ይልቅ ለእርሱ ይቆፍራሉ።

መቃብርን ሲያገኙ እጅግ የሚደሰቱና ደስ የሚላቸው?

መንገዱ የተሰወረ ሰውን ብርሃን ለምን ይሰጣል? እግዚአብሔር የከበበውንስ ለምን?

ምክንያቱም ምግብ ሳልበላ በፊት እሰቃያለሁ፤ ጩኸቴም እንደ ውሃ ይፈስሳል።

እጅግ የፈራሁት በላዬ መጣ፤ የደነገጥኩትም ደርሶብኝ ነው።

በደኅና አልኖርሁም፣ ዕረፍት የለኝም፣ ጸጥም አልነበረብኝም፤ ነገር ግን መከራ መጣ።