አሁን ግን ከእኔ ያንሱ ሰዎች ይሣቁብኛል፤ አባቶቻቸውን ከመንጋዬ ውሾች ጋር እንኳ ማቆማቸውን ለማስብ ተናቅቼ ነበር።

ኃይላቸው ለእኔ ምን ይጠቅመኛል? ጕልበታቸው የጠፋባቸው ሰዎች ናቸው።

በእጥረትና በራብ ምክንያት ብቻቸውን ሆነው ኖሩ፤ በቀድሞ ዘመን ሜዳ ወለልና ፈርስ ወደ ሆነ ምድረ በዳ ይሸሸጉ ነበር።

በቁጥቋጦዎች ዘንድ የሚያድጉ ቅጠሎችን ይቈርጡ ነበር፤ ለመብላትም የጥድ ዛፍ ሥሮችን ያቆፍሩ ነበር።

ከሰዎች መካከል ተነዱ፤ ከወንበዴ በኋላ እንደሚጮኹ እንዲሁ በኋላቸው ተጮኹባቸው።

በሸለቆዎች ቀዳዳዎች ውስጥ፣ በምድር ዋሻዎችና በዐለቶች ውስጥ ይቀመጡ ነበር።

በቁጥቋጦዎች መካከል ይጮኹ ነበር፤ ከእሾህ ቁጥቋጦዎች በታች እንደጓ ይሰበሰቡ ነበር።

የሞኞች ልጆች፣ የዝቅተኛ ሰዎች ልጆች ነበሩ፤ ከመሬት ይልቅ ዝልተኛ ነበሩ።

አሁን ግን መዝሙራቸው ሆኛለሁ፤ ምሳሌያቸውም ሆኛለሁ።

ይጠላኑኛል፤ ከእኔ ርቀው ይሸሻሉ፤ በፊቴ መተፋትንም አይቆጥሩም።

እርሱ ገመዴን ከፈታና አሳጥቆኛል ስለዚህ እነርሱም በፊቴ እርምጃ መቆጣጠሪያቸውን አለቀቁ።

በቀኝ በኩቴ ጎልማሶች ተነሡ፤ እግሬን ይገፋፉኛል፤ የጥፋታቸውንም መንገድ በእኔ ላይ ያነሣሉ።

መንገዴን ያበላሹታል፤ መከራዬን ያበረቱታል፤ ሊከለክላቸው የለም።

እንደ ሰፊ የውሃ መፍሰስ በላዬ ወጡ፤ በጥፋት ጊዜ በላዬ ተንከባለሉ።

ድንጋጤዎች በእኔ ላይ ተመለሱ፤ ነፋስ እንደሚከተል ነፍሴን ይተኩ ይከተላሉ፤ ደስታዬም እንደ ደመና ያልፋል።

አሁን ነፍሴ በላዬ ተፈስሳለች፤ የመከራ ቀኖች ያዙኝ።

በሌሊት አጥንቶቼ ይተኩሉኛል፤ ጅማሬዬም እረፍት አትወስድልኝ።

የበሽታዬ ግፊት ምክንያት ልብሴ ተለወጠ፤ እንደ ኮት አንገት በዙሪያዬ ይጠቅማል።

ወደ ጭቃ ጣለኝ፤ እኔም እንደ ትቢያና አመድ ሆንሁ።

ወደ አንተ እጮኻለሁ አትሰማኝም፤ እቆማለሁ አትመለከተኝም።

እኔን አስከፊ ሆንህብኝ፤ በብርቱ እጅህ በእኔ ላይ ተቃወመህ።

ንፋስ ላይ ታነሣኛለህ፤ በእርሱ ላይ እንዳለመን ታስቀመጥኛለህ፤ መሠረቴንም ታበጥጫለህ።

ወደ ሞት እንደምታመጣኝ እወቃለሁ፤ ለሕያዋን ሁሉ የተመደበው ቤትም ወደ እርሱ ነው።

ነገር ግን በመቃብር ላይ እጁን አይዘረጋም፤ በጥፋቱ ሲጮኹም እንዳይሆን።

በችግር ላይ ላለው እንባ አልፈሰስሁለትምን? ለድሀ ነፍሴ አልተሠቃየችምን?

መልካምን ተመኘሁ ክፉ መጣብኝ፤ ብርሃንን ጠበቅሁ ጨለማ መጣ።

ውስጤ ታቃጠለ እረፍትም አልነበረብኝም፤ የመከራ ቀኖች ተገናኙኝ።

ፀሐይ ሳይሆን በልቅሶ ተመላለስሁ፤ ቆመሁ በሕዝብም መካከል ጮኽሁ።

ለቀበዞች ወንድም ሆንሁ፤ ለአሳዶችም ጓደኛ ሆንሁ።

ቆዳዬ በላዬ ጥቁር ሆኗል፤ አጥንቶቼም በትኩሳት ተቃጠሉ።

መሰንቆዬ ለልቅሶ ተለወጠ፤ መለከቴም የሚያለቅሱ ድምፅ ሆነ።