ከዚያም ኢዮብ ምሳሌውን ቀጠለ እንዲህም አለ።

እንደ ያለፉት ወራት፣ እግዚአብሔር ሲጠብቀኝ ነበር በዚያን ቀናት እንደነበርሁ ቢሆን!

መብራቱ በራሴ ላይ ሲመብር ነበር፣ በብርሃኑም ጨለማን እሄድ ነበር።

የወጣቴ ቀናት እንደነበሩ ሲሆን፣ የእግዚአብሔር ምሥጢር በድንኳቴ ላይ ነበረ።

ሁሉን ቻዩ ከእኔ ጋር ሳለ ነበር፣ ልጆቼም በዙሪያዬ ነበሩ።

እግሬን በቅቤ እታጠብ ነበር፣ ድንጋዩም ለኔ የዘይት ወንዞችን ይፈስ ነበር።

ወደ ከተማው በር ስወጣ፣ መቀመጫዬንም በመንገድ ላይ ስዘጋጅ ነበር።

ወጣቶች አዩኝ ይሸሸጉ ነበር፤ ሽማግሌዎችም ይነሱ ይቆሙ ነበር።

አለቆች ከመናገር ይቆሙ ነበር፤ እጃቸውንም በአፋቸው ላይ ይጫኑ ነበር።

ክቡራን ሰዎች ፀጥ ይበሉ ነበር፤ ምላሳቸውም ለአፋቸው ጣር ይጣበቅ ነበር።

የሰማኝ ጆሮ እኔን ባረከች፤ ያየኝም ዐይን ምስክር ሰጠኝ።

ምክንያቱም የጮኸውን ድሀ አዳንኩ፤ የአባት የሌለውንም እና ረዳት የሌለውን ሰው ረዳኩ።

ለመጥፋት ዝግጁ የነበረው ሰው የባረከኝ በረከት በላዬ መጣ፤ የመበለትንም ልብ በደስታ እንዲዘምር አደረግሁ።

ጽድቅን ለበስሁ እና እንደ ልብስ አለበሰኝ፤ ፍርዴም እንደ መጐናጸፊያ ልብስ እና እንደ አክሊል ነበር።

ለዕውር ዐይን ሆንሁ፤ ለአንካሳም እግር ሆንሁ።

ለድሀ አባት ሆንሁ፤ ያላወቅሁትንም ጉዳይ ፈልጌ አወቅሁ።

የክፉውን መንጫፎች ሰበርሁ፤ ምርኮውንም ከጥርሱ አስለቀቅሁ።

ከዚያም እንዲህ አልሁ፤ በጎጆዬ እሞታለሁ፤ ዕድሜዬም እንደ አሸዋ ይብዛል።

ሥርዬ በውሃ አጠገብ ተዘረጋ ነበር፤ ጠልም ሌሊት ሙሉ በቅርኔ ላይ ይቆይ ነበር።

ክብሬ በውስጤ አዲስ ነበር፤ ቀስቴም በእጄ ይታደስ ነበር።

ሰዎች ለእኔ ጆሮ ይሰጡ ነበር፤ ይጠብቁኝ ነበር፤ ምክሬንም ሲሰሙ በዝምታ ይቆዩ ነበር።

ቃሌ ከወጣ በኋላ እንደገና አይናገሩም ነበር፤ ንግግሬም በላያቸው ይወርድ ነበር።

እንደ ዝናብ ይጠብቁኝ ነበር፤ እንደ መጨረሻው ዝናብ አፋቸውን ሰፊ ይከፍቱ ነበር።

ላቸው ስሳቅ አላመኑም፤ የፊቴንም ብርሃን አላዋረዱትም።

መንገዳቸውን እኔ እወስን ነበር፤ አለቃ እንደ ሆንሁ ተቀመጥሁ፤ በሠራዊት መካከል እንደ ንጉሥ ኖርሁ፤ እንደ ሐዘንተኞችን የሚያጽናና አንድ ሰው እንዳለ ነበር።