በእርግጥ ለብር ማዕድ አለ፤ ወርቅንም የሚነጥሩበት ቦታ አለ።

ብረት ከምድር ይወሰዳል፤ ናስም ከድንጋይ ተቀልጦ ይወጣል።

ጨለማን ያቋርጣል፤ እስከ መጨረሻ ድረስ ይመርመራል—ጨለማ ያሉ ድንጋዮችንና የሞት ጥላን።

ፈሳሉ ከሰው መኖሪያ ይፈነዳል፤ እግር የረሳቸው ውኃዎችም ይደርቃሉ፤ ከሰዎች ይራቃሉ።

ምድር ምግብን ታወጣለች፤ ከታችዋ ግን እንደ እሳት ታወርዳለች።

የእርሷ ድንጋዮች ሰፋይር የሚገኙበት ቦታ ናቸው፤ አፈሯም የወርቅ ዱቄት አለባት።

ማንም ወፍ ያለውን መንገድ አያውቀውም፤ የንስር ዐይንም አላየውም።

የአንበሳ ወጣቶች አልተረገጡበትም፤ ኃያል አንበሳም አልለፈበትም።

እጁን በድንጋይ ላይ ይዘረጋል፤ ተራሮችንም ከሥሮቻቸው ይገለብጣል።

በድንጋዮች መካከል ጅረቶችን ይቈርጣል፤ ዐይኑም የተከበረ ነገር ሁሉን ያያል።

ፈሳሾቹን ከመጥለቅ ይከልክላል፤ የተሰወረውንም ወደ ብርሃን ያወጣል።

ነገር ግን ጥበብ የት ትገኛለች? የማስተዋል ቦታ የት ነው?

ሰው ዋጋዋን አያውቅም፤ በሕያዋን ምድርም አትገኝም።

ጥልቁ ይላል፣ በእኔ የለችም፤ ባሕሩም ይላል፣ በእኔ የለችም።

በወርቅ ሊገኝ አይችልም፤ ለዋጋዋም ብር በመመዝን አይበቃም።

በኦፊር ወርቅ አይገመትም፤ በውድ ኦንክስ ወይም በሰፋይርም አይተመክርም።

ወርቅና ክሪስታል ከእርሷ ጋር ሊኩሩ አይችሉም፤ ለእርሷ የሚሆን መተካትም በተነጠለ ወርቅ ጌጣጌጦች አይሆንም።

ኮራል ወይም እንቁዎች እንኳን አይታሰቡ፤ የጥበብ ዋጋ ከሩቢ በላይ ነው።

የኢትዮጵያ ቶፓዝ እኩል አይሆንላትም፤ በንጹሕ ወርቅም አይገመትም።

እንግዲህ ጥበብ ከየት ትመጣ? የማስተዋል ቦታ የት ነው?

ከሕያዋን ሁሉ ዐይኖች ተሰውሮ ናት፤ ከአየር ወፎችም ተጠብቆ ተሰውሮ ናት።

ጥፋትና ሞት እንዲህ ይላሉ፦ ስለርሷ ዝናዋን በጆማችን ሰምተናል።

እግዚአብሔር መንገዷን ያስተውላል፤ ቦታዋንም ያውቃል።

ምክንያቱም የምድር ዳርቻዎችን ይመለከታል፤ ከሰማይ ሁሉ በታችም ያያል።

ነፋሳትን ክብደት አድርጎላቸዋል፤ ውኃዎችንም በመጠን ይመዝናል።

ለዝናብ ሥርዓት ባደረገ ጊዜ፣ ለነጎድጓድ መብረቅም መንገድ ባደረገ ጊዜ።

ከዚያ አየዋትና አስታወቀዋት፤ አዘጋጀዋት፣ እንኳን መርመረዋት።

ለሰውም እንዲህ አለ፦ እነሆ፣ የጌታን መፍራት እርስዋ ጥበብ ናት፤ ከክፉ ራቅ መሄድም ማስተዋል ነው።