ሰው በምድር ላይ የተመደበ ጊዜ የለውምን? ዕለታቱስ እንደ የተከራየ ሠራተኛ ዕለታት አይሆኑምን?

እንደ ባሪያ ጥላን በጥረት የሚመኘው፣ እንደ የተከራየ ሠራተኛም የሥራውን ደመወዝ የሚጠባበቅ እንዲሁ።

እንዲሁ የከንቱ ወራት ላይ እንዳኖር ተደረግሁ፤ የሚያደክሙ ሌሊቶችም ለእኔ ተመድበዋል.

ስሄድ ልተኛ፣ “መቼ እነሣ ሌሊቱስ መቼ ያልፋል?” እላለሁ፤ እስከ ንጋት ድረስ በመተንተን ተሞልቻለሁ.

ሥጋዬ በትሎችና በአፈር ንጥብጥቦች ለብሶ ነው፤ ቆዳዬ ተሰብሮ ተቆስሎ አስጸያፊ ሆኗል.

ቀናቴ ከአድራ መጓጓዣ ይልቅ ፈጣን ናቸው፤ ተስፋ ሳይኖር ይለፋሉ.

አስብ ሕይወቴ ነፋስ እንደሆነ፤ ዓይኔ ከእንግዲህ መልካምን አታይም.

ያየኝ ዓይን ከእንግዲህ አያየኝም፤ ዓይኖችህ በላዬ ሲሆኑ እኔ ግን አልኖርም.

ደመና ተበልቶ እና እየጠፋ ሄዶ እንዳይመለስ፣ እንዲሁ ወደ መቃብር የሚወርድ ከእንግዲህ አይወጣም.

ወደ ቤቱ ከእንግዲህ አይመለስም፤ ስፍራውም ከእንግዲህ አይወቀውም.

ስለዚህ አፌን አልከለክልም፤ የመንፈሴን ጭንቀት እናገራለሁ፤ በነፍሴ መራራ እቈጣጠራለሁ.

ባሕር ወይስ ታላቅ የባሕር አውሬ ነኝን ላዬ ጠባቂ ታስይ?

“አልጋዬ ታጽናናኛለች፣ መቀመጫዬም ቅሬታዬን ታሳነሳለች” ስለማለሁ።

ከዚያ በሕልም ታስፈራኛለህ፤ በራዕይም ታደንግጠኛለህ.

እስከዚያ ድረስ ነፍሴ መገፋትን እና ሞትን ከሕይወቴ ይልቅ መርጠች.

እጸየፋታለሁ፤ ለዘላለም መኖር አልፈልግም፤ ተወኝ፤ ቀናቴ ከንቱ ናቸውና.

ሰው ምንድነው እንድታከብረው? ልብህንስ በእርሱ ላይ እንድታቀር?

በየጠዋቱ ትጎበኘው፣ በየእያንዳንዱ ጊዜም ትፈትነው?

እስከ መቼ ከእኔ አትራቅም እና እስከ ምራቄን እስካዋጥ ድረስ አታተወኝ?

ኀጢአት አድርጌአለሁ፤ አንተ የሰዎች ጠብቃ ሆይ፣ ለአንተ ምን ልሠራ? ለምን በአንተ ላይ እንደ ኢላማ አቆመኸኝ፣ እኔም ለራሴ ጭነት እሆን ዘንድ?

መተላለፌን ለምን አትቅር እና ኃጢአቴን አታስወግድ? አሁን በአፈር እተኛለሁ፤ በጠዋትም ትፈልገኛለህ እኔ ግን አልኖርም.