በዚያን ዘመን እንዲህ ሆነ፤ ከቄሳር አውግስጦስ ሁሉም ዓለም እንዲመዘገብ የሚያደርግ ድንጋጌ ወጣ።

ይህ መመዝገብ መጀመሪያ ሆኖ ቂሬንዮስ ሶርያን በሚገዛ ጊዜ ተከናወነ።

ሁሉም ለመመዝገብ እያንዳንዱ ወደ ራሱ ከተማ ሄዱ።

ዮሴፍም ከገሊላ ከናዝሬት ከተማ ወጥቶ ወደ ይሁዳ ወደ ዳዊት ከተማ የሚባለች ቤተ ልሔም ወጣ፣ እርሱ የዳዊት ቤትና ዘር ስለነበረ።

እርግዝናዋ ጠንክሮ ከነበረች የተጋባበት ሚስቱ ማርያም ጋር ለመመዝገብ ሄደ።

በዚያ ሆነው ሳሉ ለመውለድ የእርሷ ዘመን ተሟላ።

እርሷም የበኵር ወንድ ልጅዋን ወለደች፤ በመጠቅለል ጨርቅ ጠቅላችው በእንስሳት መመገቢያ ውስጥ አኖረችው፤ ምክንያቱም በመስተንግዶ ቤት ለእነርሱ ቦታ አልነበረም።

በዚያው አገር በሜዳ የሚኖሩ እረኞች ነበሩ፤ በሌሊት ለመንጋቸው ጠብቀው ይጠብቁ ነበር።

እነሆ፣ ጌታው መልአክ ተገለጠላቸው፤ የጌታ ክብር ዙሪያቸውን አበራ፤ እጅግ ፈሩ።

መልአኩም አላቸው፣ አትፍሩ፤ እነሆ፣ ለሰዎች ሁሉ የሚሆን የታላቅ ደስታ ዜና እመጣላችሁ።

ዛሬ በዳዊት ከተማ ለእናንተ መድኃኒት የሆነ ጌታ ክርስቶስ ተወልዷል።

ለእናንተ ምልክት ይህ ይሆናል፤ ሕፃኑን በመጠቅለል ጨርቅ ጠቅሎ በእንስሳት መመገቢያ ውስጥ እንዳለ ታገኙታላችሁ።

በድንገትም ከመልአኩ ጋር እግዚአብሔርን ሲያመሰግኑ ብዙ የሰማይ ሠራዊት ተገለጡ እንዲህ ይሉ ነበር።

ክብር ለእግዚአብሔር ከፍ ካለው ስፍራ ይሁን፤ በምድር ላይ ሰላም፣ በሰዎችም ላይ መልካም ፈቃድ።

መልአኩች ከእነርሱ ወደ ሰማይ ከሄዱ በኋላ እረኞቹ እርስ በርሳቸው፣ እንግዲህ እንሂድ ወደ ቤተ ልሔም እና የሆነውን ነገር ጌታ ለእኛ እንዳሳወቀው እናይ አሉ።

በችኩልም መጥተው ማርያምንና ዮሴፍን እንዲሁም ሕፃኑን በእንስሳት መመገቢያ ውስጥ እንዳለ አገኙ።

አይተው ከዚያ በኋላ ስለዚህ ሕፃን የተነገረላቸውን ነገር ለሁሉ አስታወቁ።

የሰሙትም ሁሉ እረኞቹ ያተረፉትን ነገር ተገረሙበት።

ማርያም ግን ይህን ሁሉ በልቧ ታስብ አኑረች።

እረኞቹም እነርሱ እንደ ሰሙና እንደ አዩ እንደ ተነገራቸው ስለ ሆነው ሁሉ እግዚአብሔርን ያከብሩና ያመሰግኑ ተመለሱ።

ሕፃኑ ሊገረዝ ስምንት ቀን ሲሞላ ስሙ ኢየሱስ ተባለ፤ ይህም በማኅፀን ሳይፀነስ ከዚያ በፊት በመልአኩ የተባለው ነበር።

በሙሴ ሕግ መሠረት የእርሷ የንጽሕና ወራት ሲሟላ እርሱን ለጌታ ለማቅረብ ወደ ኢየሩሳሌም አመጡት።

በጌታ ሕግ ተጽፎ እንደ ሆነ፣ የማኅፀንን የሚከፍት እያንዳንዱ ወንድ ልጅ ለጌታ ቅዱስ ተብሎ ይጠራ።

እንዲሁም በጌታ ሕግ እንደ ተናገረው መሥዋዕት እንዲያቀርቡ የዋኖ ጥንድ ወይም ሁለት ወጣት ርግቦች አመጡ።

እነሆም በኢየሩሳሌም ስሙ ስምዖን የተባለ አንድ ሰው ነበር፤ ይህ ሰው ጻድቅና አማኝ ነበር፤ የእስራኤልን መጽናናት ይጠባበቅ ነበር፤ መንፈስ ቅዱስም በላዩ ነበር።

መንፈስ ቅዱስ የጌታን ክርስቶስ ሳያይ ሞትን እንዳያይ ለእርሱ ገልጦ ነበር።

በመንፈስ ተመርቶ ወደ ቤተ መቅደስ መጣ፤ ወላጆቹም እንደ ሕጉ ልማድ ለማድረግ ሕፃኑን ኢየሱስን ሲያመጡ,

በእጆቹ አንስቶ እግዚአብሔርን ባረከና አለ።

ጌታ ሆይ፣ አሁን እንደ ቃልህ ባሪያህን በሰላም እንዲሄድ ትፈቅዳለህ።

ምክንያቱም ዐይኖቼ መዳንህን አይተዋል፤

ይህን በሕዝብ ሁሉ ፊት አዘጋጅተሃል።

አሕዛብን ለማብራት ብርሃን፣ የሕዝብህ የእስራኤል ክብር።

ዮሴፍና እናቱም ስለተነገረለት ነገር ተደነገጡ።

ስምዖንም መባረካቸውና ለእናቱ ለማርያም እንዲህ አለ፤ እነሆ፣ ይህ ልጅ በእስራኤል ብዙዎች ለመውደቅና ለመነሳት እንዲሁም ሊተናበው የሚሆን ምልክት እንዲሆን ተሰጥቶአል።

አዎን፣ አንቺ ራስሽም ሰይፍ ነፍስሽን ያርፋታል፤ የብዙ ልቦች አሳብ እንዲገለጥ ይሆናል።

እንዲሁም አና ተብሎ የሚጠራ አንዲት ነቢይት ነበረች፤ የፋኑኤል ልጅ ከአሴር ነገድ። ታላቅ ዕድሜ ነበራት፤ ከብላቴነትዋ ጀምሮ ሰባት ዓመት ከባልዋ ጋር ኖራ ነበር።

ከዚያም ጀምሮ መበለት ሆና ኖረች፤ እድሜዋም ሰማንያ አራት ዓመት ያህል ነበረች፤ ከቤተ መቅደስም አትለይም ነበር፤ ቀንና ሌሊት በጾምና በጸሎት ለእግዚአብሔር ትገልግል ነበር።

በዚያኑ ሰዓትም ገብታ ደግሞ ለጌታ ምስጋና ሰጠች፤ በኢየሩሳሌም ቤዛን ለሚጠባበቁ ሁሉ ስለእርሱ ተናገረች።

እነርሱም ሁሉን ነገር እንደ ጌታ ሕግ ካደረጉ በኋላ ወደ ገሊላ ወደ ራሳቸው ከተማ ናዝሬት ተመለሱ።

ሕፃኑም ያደገና በመንፈስ በረታ፤ በጥበብ ተሞልቶ ነበር፤ የእግዚአብሔር ጸጋም በላዩ ነበረ።

ወላጆቹም በየአመቱ በፋሲካ በዓል ወደ ኢየሩሳሌም ይሄዱ ነበር።

እርሱም ዐሥራ ሁለት ዓመት ሲሆን በበዓሉ ልማድ መሠረት ወደ ኢየሩሳሌም ወጡ።

ቀናቱን ካጨረሱ በኋላ ተመልሰው ሲሄዱ ሕፃኑ ኢየሱስ በኢየሩሳሌም ቀራ፤ ዮሴፍና እናቱ ግን አላወቁም።

በጓደኛ መንገድ መካከል እንዳለ ሲያስቡ አንድ ቀን መንገድ ሄዱ፤ ከዘመዶቻቸውና ከወዳጆቻቸው መካከል ሲፈልጉት።

አልከኙትም ሲሆን ወደ ኢየሩሳሌም ተመለሱ እየፈለጉት።

ከሦስት ቀን በኋላ በቤተ መቅደስ አገኙት፤ በመምህራን መካከል ተቀምጦ እየሰማቸው፣ እየጠየቃቸውም ነበር።

እርሱን የሰሙ ሁሉ ለማስተዋሉና ለመልሶቹ ተደነቁ።

አይተውም ተደነገጡ፤ እናቱም አለችው፣ ልጄ ሆይ፣ ከእኛ ጋር እንዴት እንዲህ አደረግህ? እነሆ፣ አባትህና እኔ በሐዘን እየፈለግንህ ነበር።

እርሱም አላቸው፣ ለምን ፈለጋችሁኝ? በአባቴ ሥራ ላይ መሆን እንዳለብኝ አላወቃችሁምን?

ነገር ግን የነገራቸውን ቃል አላስተዋሉም።

ከእነርሱ ጋር ወርዶ ወደ ናዝሬት መጣ እና ተገዛላቸው፤ እናቱ ግን ይህን ሁሉ ነገር በልቧ አኑረች።

ኢየሱስም በጥበብና በእድሜ እየዳበረ በእግዚአብሔርና በሰው ፊት ሞገሱ ይጨምር ነበር።