ማርያምና አሮን ስለ ያገባት ኢትዮጵያዊት ሴት በሙሴ ላይ ተናገሩ፤ እርሱ ኢትዮጵያዊት ሴት አገባ ነበርና።

እነርሱም አሉ፦ እግዚአብሔር በእውነት በሙሴ ብቻ ተናግሮ ነውን? በእኛስ አልተናገረምን? እግዚአብሔርም ይህን ሰማ።

(እርሱ ሙሴ ከምድር ፊት ላይ ካሉ ሰዎች ሁሉ እጅግ በጣም ትሑት ነበር።)

እግዚአብሔርም ወዲያው ሙሴንና አሮንን እና ማርያምን እንዲህ ሲል ተናገረ፦ እናንተ ሦስቱ ወደ መገናኛው ድንኳን ውጡ። እነርሱም ሦስቱ ወጡ።

እግዚአብሔርም በደመና ምሰሶ ወረደ፤ በድንኳኑ በር ላይ ቆመና አሮንንና ማርያምን ጠራ፤ እነርሱም ሁለቱ ወጡ።

እንዲህም አለ፦ አሁን ቃሌን ስሙ፤ በመካከላችሁ ነቢይ ካለ፣ እኔ እግዚአብሔር በራእይ ራሴን እገልጣለት፤ በሕልምም እናገርለት።

ነገር ግን ባሪያዬ ሙሴ እንዲሁ አይደለም፤ እርሱ በቤቴ ሁሉ የታመነ ነው።

ከእርሱ ጋር ከአፍ ወደ አፍ በግልጽ እናገራለሁ፥ በተሸሸገ ንግግር አይደለም፤ የእግዚአብሔርን መልክም ያያል። እንግዲህ በባሪያዬ ሙሴ ላይ ለመናገር ስለ ምን አልፈራችሁ?

ከዚያም የእግዚአብሔር ቍጣ ተነሣባቸው፤ እርሱም ሄደ።

ደመናውም ከድንኳኑ ላይ ርቆ ሄደ፤ እነሆ ማርያም ለምና ተደረገች፣ እንደ በረዶ ነጭ ሆነች። አሮንም ማርያምን ባየ ጊዜ እነሆ ለምና ተደርጓት ነበር።

አሮንም ሙሴን አለው፦ ወዮ ጌታዬ፣ እባክህ ሞኝነት አድርገን እንዳጣምንና እንደ በደልን ኃጢአቱን በእኛ ላይ አትጫን።

እርሷ እንደ ሞትታ አትሁን፤ ከእናቷ ማሕፀን ሲወጣ ሥጋው ግማሽ እንደ ተበላ የሆነ ሕፃን እንዳለ አትሁን።

ሙሴም ወደ እግዚአብሔር ጮኸ እንዲህ አለ፦ አሁን ፈውሳት፣ አቤቱ አምላክ እባክህ።

እግዚአብሔርም ሙሴን አለው፦ አባቷ በፊቷ ብቻ ቢተፈ ሰባት ቀን አትፈር ነበርን? ከሰፈር ውጭ ሰባት ቀን ታውጣ፤ ከዚያ በኋላ እንደገና ትቀበር።

ማርያምም ከሰፈር ውጭ ሰባት ቀን ተከለከለች፤ ሕዝቡም ማርያም እንደገና እስኪመለስ ድረስ አልጓዙም።

ከዚያም በኋላ ሕዝቡ ከሐጽሮት ተነሥተው በፋራን ምድረ በዳ ሰፈሩ።