ለስላሳ መልስ ቍጣን ያስወግዳል፤ ከባድ ቃላት ግን መዓትን ያነሳሉ።

የጠቢብ ምላስ እውቀትን በትክክል ይጠቀማል፤ የሞኞች አፍ ግን ሞኝነትን ይፈስሳል።

የእግዚአብሔር ዓይኖች በየቦታው ሁሉ ናቸው፤ ክፉንና በጎን ይመለከታሉ።

የሚፈውስ ምላስ የሕይወት ዛፍ ነው፤ በእሱ ያለ ጠማማነት ግን መንፈስን ያስቆራል።

ሞኝ የአባቱን ትምህርት ይንቅላታል፤ መገሠጥን የሚቀበል ግን ጥንቃቄ ያለው ነው።

በጻድቅ ቤት ብዙ ንብረት አለ፤ በክፉዎች ገቢ ውስጥ ግን ችግር አለ።

የጠቢባን ከንፈሮች እውቀትን ይበትናሉ፤ የሞኞች ልብ ግን እንዲሁ አያደርግ።

የክፉው መሥዋዕት ለእግዚአብሔር ርኵሰት ነው፤ የቀና ሰው ጸሎት ግን ለእርሱ ደስታ ነው።

የክፉዎች መንገድ ለእግዚአብሔር ርኵሰት ነው፤ ጽድቅን የሚከተለውን ግን ይወዳል።

መገሠጥ መንገዱን የተዉትን ከባድ ያሰቃያል፤ ገሳን የሚጠላ ግን ይሞታል።

ሲኦልና ጥፋት በእግዚአብሔር ፊት ናቸው፤ እንግዲህ የሰው ልጆች ልቦች እንዴት እንጂ አይገለጡ?

የሚያፌዝ ሰው የሚገሥጸውን አይወድድም፤ ወደ ጠቢባንም አይሄድም።

ደስ የሚለው ልብ ፊትን ደስ ያሰኛል፤ የልብ ሐዘን ግን መንፈስን ይሰብራል።

ማስተዋል ያለው ልብ እውቀትን ይፈልጋል፤ የሞኞች አፍ ግን በሞኝነት ይመገባል።

የተጨነቀው ዕለት ሁሉ ክፉ ነው፤ ደስ የሚለው ልብ ግን የማያቋርጥ በአል አለው።

ከችግር ጋር የሚመጣ ታላቅ መዝገብ ከሆነ ይልቅ፣ ከእግዚአብሔር መፍራት ጋር ያለ ጥቂት ይሻላል።

ፍቅር ያለበት ቦታ የአትክልት እራት ይሻላል፤ ግን ከጥላቻ ጋር የሚሰጥ የታደገ በሬ ሥጋ እንኳን አይሻልም።

ቍጣማ ሰው ክርክርን ያነሳል፤ በቁጣ የሚዘገይ ሰው ግን ግጭትን ያታገሣል።

የሰነፍ መንገድ እንደ ሽበት ግንብ ነው፤ የጻድቃን መንገድ ግን ቀላል ነው።

ጠቢብ ልጅ አባቱን ደስ ያሰኛል፤ ሞኝ ሰው ግን እናቱን ይንቅላታል።

ጥበብ የሌለው ለሞኝነት ደስ ይለዋል፤ ማስተዋል ያለው ግን ቀና ይመላለሳል።

ምክር ሳይኖር ዕቅዶች ይሰናከላሉ፤ በብዙ አማካሪዎች መካከል ግን ይጸናሉ።

ሰው በአፉ መልስ ደስ ይለዋል፤ በጊዜው የተነገረ ቃል ምን ያማረ ነው!

ለጠቢቡ የሕይወት መንገድ ወደ ላይ ነው፤ ከታች ካለው ሲኦል ራቅ ዘንድ።

እግዚአብሔር የትዕቢተኞችን ቤት ያፈርሳል፤ የመበለትን ድንበር ግን ያጸናል።

የክፉዎች ሐሳብ ለእግዚአብሔር ርኵሰት ነው፤ የንጹሖች ቃላት ግን ደስ የሚያሰኙ ቃላት ናቸው።

ትርፍን የሚመኘ ሰው የራሱን ቤት ያስጨንቃል፤ ስጦታን የሚጠላ ግን ይኖራል።

የጻድቅ ልብ ለመልስ ይመረምራል፤ የክፉ አፍ ግን ክፉ ነገሮችን ይፈስሳል።

እግዚአብሔር ከክፉዎች ሩቅ ነው፤ የጻድቃን ጸሎትን ግን ይሰማል።

የዓይን ብርሃን ልብን ያስደስታል፤ መልካም ዜና አጥንቶችን ያበረታታል።

የሕይወት ገሳን የሚሰማ ጆሮ በጠቢባን መካከል ይኖራል።

ትምህርትን የሚክድ ነፍሱን ይንቅላታል፤ ገሳን የሚሰማ ግን ማስተዋል ያገኛል።

የእግዚአብሔር መፍራት የጥበብ ትምህርት ነው፤ ክብር ከመጣ በፊት ግን ትሕትና ይመጣል።