ብልሃት ያላት ሴት ቤቷን ትሠራለች፤ ሞኝች ግን ቤቷን በእጆችዋ ትነቅለዋታለች።

በቅንነቱ የሚጓዝ እግዚአብሔርን ይፈራል፤ በመንገዱ የተጠማማ ግን እርሱን ያናቅላል።

በሞኝ አፍ ውስጥ የትዕቢት በትር አለ፤ የጥበበኞች ከንፈሮች ግን እነርሱን ይጠብቃሉ።

በሬዎች የሌሉ ጊዜ መመገቢያው ንጹሕ ነው፤ ነገር ግን ብዙ ምርት በበሬ ኃይል ይመጣል።

ታማኝ ምስክር ሐሰት አይናገርም፤ ሐሰተኛ ምስክር ግን ሐሰት ይናገራል።

የሚያፌዝ ሰው ጥበብን ይፈልጋል ግን አያገኘውም፤ ለሚረዳ ሰው ግን እውቀት ቀላል ነው።

በእርሱ ውስጥ የእውቀት ቃል ካልታየ ከሞኝ ሰው ፊት ራቅ።

የጥንቃቄ ሰው ጥበብ መንገዱን መረዳት ነው፤ የሞኞች ሞኝነት ግን ማታለያ ነው።

ሞኞች ኃጢአትን ያፌዛሉ፤ በጻድቃን መካከል ግን ሞገስ አለ።

ልብ የራሱን መራራ ያውቃል፤ እንግዳም በደስታው አይተባበርም።

የክፉው ቤት ይጠራረሳል፤ የቀና ሰው ድንኳን ግን ያብባል።

ለሰው ቀጥ የሚመስል መንገድ አለ፤ ግን መጨረሻው የሞት መንገዶች ናቸው።

ቢሣቅ እንኳ ልብ ይዘን ነው፤ የዚያ ደስታ መጨረሻ ግን ድብደባ ነው።

በልቡ የተመላለሰ ሰው በመንገዱ ይሞላል፤ መልካሙ ሰው ግን ከራሱ ይጠግባል።

ቀላል ሰው ሁሉን ቃል ያምናል፤ ጥንቃቄ ያለው ግን መሄዱን በጥልቀት ይመረምራል።

ጥበበኛ ይፈራ ከክፉ ይርቃል፤ ሞኝ ግን ይናደድ እርግጠኛም ይሆናል።

ፈጣን የሚቈጣ ሞኝነት ያደርጋል፤ ክፉ ዕቅድ የሚያስብ ሰው ግን ይጠላል።

ቀላል ሰዎች ሞኝነትን ይወርሳሉ፤ ጥንቃቄያማ ግን በእውቀት አክሊል ይለበሳሉ።

ክፉዎች በመልካሞች ፊት ይጐነበሳሉ፤ ኀጢአን ግን በጻድቃን ደጆች ይጐነበሳሉ።

ድሀ እንኳ በጎረቤቱ ይጠላል፤ ሀብታም ግን ብዙ ጓደኞች አሉት።

ጎረቤቱን የሚንቅል ይበድላል፤ በድሆች ላይ ምሕረት የሚያደርግ ግን ብፁዕ ነው።

ክፉ የሚያስቡ አይስቱምን? መልካም የሚያስቡ ግን ምሕረትና እውነት ይኖራቸዋል።

በሥራ ሁሉ ትርፍ አለ፤ ከንፈር መናገር ግን ወደ ድህነት ብቻ ይመራል።

የጥበበኞች አክሊል ሀብታቸው ነው፤ የሞኞች ሞኝነት ግን ሞኝነት ብቻ ነው።

እውነተኛ ምስክር ነፍሳትን ያድናል፤ ማታለያ ምስክር ግን ሐሰት ይናገራል።

በእግዚአብሔር መፍራት ታላቅ እርግጠኝነት አለ፤ ልጆቹም መጠለያ ስፍራ ያገኛሉ።

የእግዚአብሔር መፍራት የሕይወት ምንጭ ነው፤ ከየሞት ወጥመዶች እንዲራቅ ያደርጋል።

የንጉሥ ክብር በሕዝብ ብዛት ነው፤ የሕዝብ እጥረት ግን የአለቃ ጥፋት ነው።

ዘግይቶ የሚቈጣ ታላቅ ማስተዋል አለው፤ ፈጣን መንፈስ ያለው ግን ሞኝነትን ያድጋል።

ጤናማ ልብ ለሥጋ ሕይወት ነው፤ ሐሜት ግን የአጥንት መበስበስ ናት።

ድሆችን የሚጨቅን ፈጣሪውን ያሳፍራል፤ እርሱን የሚያከብር ግን በድሆች ላይ ምሕረት ያሳያል።

ክፉው በክፉነቱ ይጠፋል፤ ጻድቅ ግን በሞቱ ስንኳ ተስፋ አለው።

ጥበብ በማስተዋል ያለው ሰው ልብ ውስጥ ትቀመጣለች፤ በሞኞች መካከል ያለው ግን ይገለጣል።

ጽድቅ ሕዝብን ያከብራል፤ ኃጢአት ግን ለሕዝብ ሁሉ እፍረት ነው።

የንጉሥ ሞገስ ወደ ጥበበኛ አገልጋይ ነው፤ ቍጣው ግን እፍረት ሚያመጣ ሰው ላይ ነው።