በቅንነቱ የሚሄድ ድሀ ከከንፈሩ ጠመዝማዛ ሆኖ የሚኖር ሞኝ ይልቅ ይሻላል።

እንዲሁም ነፍስ ዕውቀት ካላት መልካም አይደለም፤ እግሩን የሚያፈጥን ኀጢአት ያደርጋል።

የሰው ሞኝነት መንገዱን ያጠማማዛለች፤ ልቡም በእግዚአብሔር ላይ ይቈጣል።

ሀብት ብዙ ወዳጆችን ያመጣል፤ ድሀ ግን ከጎረቤቱ ይለይበታል።

የሐሰት ምስክር ቅጣት አያመልጥም፤ ሐሰት የሚናገርም አይድንም።

ብዙዎች የአለቃ ሞገስን ይሻሉ፤ ስጦታ ለሚሰጥ ሁሉም ሰው ወዳጅ ይሆናል።

ድሀውን ወንድሞቹ ሁሉ ይጠሉታል፤ ከዚያ ይልቅ ወዳጆቹ እንዴት እንደሚራቁ! በቃላት ብለመን ይከተላቸዋል፤ ነገር ግን አይታዩለትም።

ጥበብን የሚያገኝ ነፍሱን ይወዳል፤ ማስተዋልን የሚጠብቅ መልካምን ያገኛል።

የሐሰት ምስክር ቅጣት አያመልጥም፤ ሐሰት የሚናገር ይጠፋል።

ደስታ ለሞኝ አይገባውም፤ ከዚያ ይልቅ አገልጋይ በአለቆች ላይ እንዲገዛ እጅግ የማይገባ ነው።

የሰው ማስተዋል ቁጣውን ያዘገያል፤ በደልን ማለፍ ክብሩ ነው።

የንጉሥ ቁጣ እንደ አንበሳ ጩኸት ነው፤ ሞገሱ ግን በሣር ላይ እንደ ጠብታ ነው።

ሞኝ ልጅ ለአባቱ መከራ ነው፤ የሚከራከር ሚስት ዘወትር የሚዝን መዝነት ነው።

ቤትና ሀብት ከአባቶች ርስት ናቸው፤ ጥበበኛ ሚስት ግን ከእግዚአብሔር ናት።

ሰነፍነት ወደ ጥልቅ እንቅልፍ ትጣላለች፤ ዝለል ነፍስም ትራባለች።

ትእዛዙን የሚጠብቅ ነፍሱን ይጠብቃል፤ መንገዱን የሚንቃቃ ግን ይሞታል።

በድሀ ላይ የሚራራ ለእግዚአብሔር ይበድራል፤ የሰጠውንም እርሱ ይመልስለታል።

ተስፋ ሳለ ልጅህን ተግሣጽ፤ ጩኸቱ ቢሆንም ነፍስህ አትራራበት።

ታላቅ ቁጣ ያለው ሰው ቅጣትን ይቀበላል፤ ብታድነው እንኳን እንደገና ማድነት ይኖርብህ ይሆናል።

ምክር ስማ መመሪያንም ተቀበል፤ በመጨረሻህ ጥበበኛ እንዲሆንህ።

በሰው ልብ ብዙ ዕቅዶች አሉ፤ ነገር ግን የእግዚአብሔር ምክር ትጸናለች።

በሰው የሚመኘው ርህራሄው ነው፤ ድሀ ግን ከሐሰተኛ ይሻላል።

የእግዚአብሔር መፍራት ወደ ሕይወት ይመራል፤ እርሱን ያለው ተጠግቶ ይኖራል፤ ክፉ አይጎበኘውም።

ሰነፍ ሰው እጁን በደረቱ ውስጥ ይደብቃል፤ እንኳን ወደ አፉ እንደገና ለማመጣት አይነሳም።

ስብተኛን መታ፤ ቀላል ሰው ይጠነቀቃል፤ ማስተዋል ላለውን ግን ገሥጽ፤ እውቀትን ያስተውላል።

አባቱን የሚያጎድል እና እናቱን የሚያስወጣ ልጅ እፍረትና ስድብ የሚያመጣ ነው።

ልጄ ሆይ፥ ከዕውቀት ቃላት የሚያሳሳት መመሪያን መስማት ተው።

ዓመፀኛ ምስክር ፍርድን ይንቃ፤ የክፉ ሰው አፍ በደልን ይበላል።

ፍርዶች ለስብተኞች ተዘጋጁ ናቸው፤ መቀጠቀጥም ለሞኞች ጀርባ ተዘጋጅቶአል።