ሰው ምኞቱን ለማድረግ ራሱን ሲለይ፣ እውቀት ሁሉን ይፈልጋል እና በእርሷ ውስጥ ሊካተት ይሞክራል።

ሰነፍ በማስተዋል ሀሴት አያደርግም፤ ነገር ግን ልቡ የራሱን ነገር እንዲገልጥ ብቻ ይፈልጋል።

ክፉ ሰው ሲመጣ ንቀት ደግሞ ይመጣል፤ ከኀፍረት ጋር ውርደት ይመጣል።

የሰው አፍ ቃላት እንደ ጥልቅ ውሃ ናቸው፤ የጥበብ ምንጭ ደግሞ እንደሚፈሳስ ጅረት ነው።

የክፉ ሰውን ፊት መቀበል መልካም አይደለም፤ ይህ ጻድቁን በፍርድ ለማጥለው ይደርሳል።

የሰነፍ ከንፈሮች ወደ ግጭት ይገባሉ፤ አፉም መታ ይጠራል።

የሰነፍ አፍ ጥፋቱ ነው፤ ከንፈሮቹም ለነፍሱ ወጥመድ ናቸው።

የወሬ አንጋጋሪ ቃላት እንደ ቍስል ናቸው፤ ወደ ሆድ ጥልቅ ውስጥ ይወርዳሉ።

በሥራው ተሰናክሎ የሚሰራ ሰው ለታላቅ አበሳጭ ወንድም ነው።

የእግዚአብሔር ስም ጽኑ ምሽግ ነው፤ ጻድቅ ወደ እርሱ ይሮጣል እና ይጠበቃል።

የባለጠጋ ሀብት ለእርሱ ጽኑ ከተማ ነው፤ በራሱ አሳብ ውስጥም እንደ ከፍተኛ ግድግዳ ይቈጠራል።

ጥፋት ከመመጣቱ በፊት የሰው ልብ ይታበራል፤ ክብር ከመመጣቱ በፊት ግን ትሕትና ትቀድማለች።

ነገሩን ሳይሰማ በፊት የሚመልስ ሰው፣ ለእርሱ ሰነፍነትና ነውር ይሆናሉ።

የሰው መንፈስ ደከመነቱን ይደግፋል፤ ነገር ግን የተጎዳ መንፈስን ማን ይሸከማል?

የተጠና ልብ እውቀት ያገኛል፤ የጠቢብም ጆሮ እውቀትን ትፈልጋለች።

የሰው ስጦታ ለእርሱ ቦታ ታስፈጥራለች፤ በታላላቅ ሰዎች ፊት ታቀርባዋለች።

በራሱ ጉዳይ መጀመሪያ የሚናገር ጻድቅ ይመስላል፤ ጎረቤቱ ግን መጥቶ ይመረምረዋል።

ዕጣ ክርክርን ያቆማል፤ ኀያላንንም እርስ በርሳቸው ያለያያል።

የተናዘዘ ወንድም ከጠንካራ ከተማ ይልቅ ለማሳረፍ ከባድ ነው፤ ክርክሮቻቸውም እንደ ምሽግ መዝጊያ መያዣዎች ናቸው።

ሰው ሆዱ በአፉ ፍሬ ይጠግባል፤ የከንፈሮቹ ምርትም ያስሞላዋል።

ሞትና ሕይወት በምላስ ኃይል ውስጥ ናቸው፤ እርሱን የሚወዱ ፍሬውን ይበላሉ።

ሚስት የሚያገኝ መልካም ነገር ያገኛል፤ ከእግዚአብሔርም ሞገስ ያገኛል።

ድሀ በለመና ይናገራል፤ ባለጠጋ ግን በድፍረት ይመልሳል።

ወዳጆች ያለው ሰው ራሱ ወዳጅ መሆን ይገባዋል፤ ከወንድም ይበልጥ በቅርብ የሚጣበቅ ወዳጅ አለ።