ልጄ ሆይ፣ ቃሌን ጠብቅ፤ ትእዛዛዬንም ከአንተ ጋር አከማች።

ትእዛዛዬን ጠብቅ እና ትኖር፤ ሕጌንም እንደ ዓይንህ ጥቁር ጠብቅ።

እነዚያን በጣቶችህ ላይ ታስር፤ በልብህ ገበታ ላይ ጻፋቸው።

ጥበብን፣ “እኅቴ ነሽ” በል፤ ማስተዋልንም ዘመድህ ብለህ ጥራ።

እነዚህ ከእንግዳ ሴት፣ ከቃላቷ በማማር የምትስብ ከእንግዳይቱ ይጠብቁህ ዘንድ።

ከቤቴ መስኮን መርበብ በኩል ተመለከትሁ፣

ከቀላል የሆኑት መካከል አየሁ፤ ከወጣቶችም መካከል ግንዛቤ ጎድሎ ያለ አንድ ወጣትን አለይሁ።

ከእሷ አቅራቢያ ያለውን መንገድ ሲያልፍ፣ ወደ ቤቷ የሚወስደውን መንገድ ወሰደ።

በመጥለቅ ጊዜ፣ በማታ፣ በጥቁር ጨለማ ሌሊት።

እነሆ፣ የዝሙት ሴት ልብስ የለበሰች እና ተንኮለኛ ልብ ያላት ሴት አገናኘችው።

ጫጩትና አለማዳምጥ ናት፤ እግሯ በቤቷ አትቆይም።

አንዳንዴ በውጭ ናት፣ አንዳንዴ በመንገዶች ላይ፤ በየማዕዘኑም ትጠባበቃለች።

እንግዲህ ያዘችው ሳመችውም፤ እፍረት የሌለው ፊት አሳይታ እንዲህ አለች።

የሰላም መሥዋዕት አለኝ፤ ዛሬ ስእለቴን አከፈልሁ።

ስለዚህ ለመገናኘት ወጣሁ፤ ፊትህንም በትጋት ፈለግሁህ፤ አግኝቼሃለሁ።

አልጋዬን በመጌጥ መሸፈኛዎች አስዋበሁ፤ በተቀረጹ ንድፎችና በየግብጽ ሐር ሸፍኜአለሁ።

አልጋዬን በማር፣ በአሎቄና በቀረፋ ሽቶ አደረግሁ።

ና፣ እስከ ጠዋት ድረስ በፍቅር እንጠግብ፤ በፍቅርም ራሳችንን እንዳርጋ።

ባሌ በቤት የለም፤ ሩቅ ጉዞ ወጥቶአል።

የገንዘብ ከረጢት ይዞ ወጥቶአል፤ በተመደበው ቀን ይመለሳል።

በብዙ የማማር ንግግርዋ አሳረከችው፤ በከንፈሯ ማማር አስገዛችው።

እርሱም ወዲያውኑ በኋላዋ ተከተለ፤ በሬ ወደ ማረድ ሲሄድ እንደሆነ፣ ወይም ሰነፍ ለቅጣት ወደ መግታት ሲሄድ እንዳለ።

እስከ ቀስት ጉበቱን እስኪያቆስ ድረስ፤ እንደ ወፍ ወደ ወጥመድ በፍጥነት ሲሮጥ እንጂ ለሕይወቱ መሆኑን አያውቅም።

እንግዲህ አሁን ልጆች ሆይ፣ እኔን ስሙ፤ የአፌን ቃሎች ልብ በሉ።

ልብህ ወደ መንገዷ አይተንስ፤ በመንገዷም አትሳሳ።

እርሷ ብዙዎችን አዋርዳለች፤ ብዙ ኃያላንም በእርሷ ተገድለዋል።

ቤቷ ወደ ሲኦል የሚመራ መንገድ ነው፤ ወደ ሞት ክፍሎች የሚወርድ።