ጥበብ አትጮኽም? ማስተዋልስ ድምፅዋን አታነሳም?

በከፍተኛ ስፍራዎች ራስ ላይ ትቆማለች፤ በመንገድ ላይ በመንገዶች መገናኛ ቦታም ትታያለች።

በበሮች ላይ፣ በከተማ መግቢያ ላይ፣ በደጆች መግቢያ ላይ ትጮኻለች።

እናንተ ሰዎች ሆይ፥ እጠራችኋለሁ፤ ድምፄም ወደ ሰው ልጆች ነው።

እናንተ ቀላል ሰዎች ሆይ፣ ጥበብን ተረዱ፤ እናንተ ሞኞችም ተረዳ ልብ ያላችሁ ሁኑ።

ስሙ፤ ስለ ከፍ ያሉ ነገሮች እናገራለሁ፤ ከከንፈሬም የሚከፈት ቃል ትክክል ይሆናል።

የእኔ አፍ እውነትን ይናገራል፤ ክፋትም ለከንፈሬ ርኵሰት ነው።

የአፌ ቃላት ሁሉ በጽድቅ ናቸው፤ ተጠማማ ወይም የተሳሳተ ነገር አልኖራቸውም።

ለሚረዱ ሁሉ ግልጽ ናቸው፤ ዕውቀት ለሚያገኙም ትክክለኛ ናቸው።

መመሪያዬን ተቀበሉ እንጂ ብርን አይደለም፤ እውቀትንም ከምርጥ ወርቅ ይልቅ መርጡ።

እንግዲህ ጥበብ ከማኖ ይሻላል፤ ተመኘ የሚባሉ ነገሮች ሁሉ ከእርሷ ጋር ሊነጻጸሩ አይችሉም።

እኔ ጥበብ ከጥንቃቄ ጋር እኖራለሁ፤ የብልህ ዕቅዶችን የሚመለከት ዕውቀትንም እገኛለሁ።

የእግዚአብሔር መፍራት ክፉን መጥላት ነው፤ ኵራትንና ትዕቢትን፣ ክፉ መንገድንና የተጠማማ ቋንቋን እጠላለሁ።

ምክር የእኔ ነው፣ የተረጋጋ ጥበብም፤ እኔ ማስተዋል ነኝ፤ ኀይል አለኝ።

በእኔ ነው ነገሥታት የሚነግሡ፤ አለቆችም ፍትሕን የሚያወጡ።

በእኔ ነው አለቆች የሚያስተዳድሩ፣ ክቡሮችም—የምድር ፈራጆች ሁሉ።

እኔን የሚወዱኝን እወዳቸዋለሁ፤ ቀድሞ የሚፈልጉኝ ያገኙኛል።

ሀብትና ክብር ከእኔ ጋር ናቸው፤ አዎን፣ የሚቆይ ሀብትና ጽድቅ።

ፍሬዬ ከወርቅ ይሻላል፤ አዎን፣ ከምርጥ ወርቅ ይልቅ፤ ገቢዬም ከተመረጠ ብር ይበልጣል።

በጽድቅ መንገድ እመራለሁ፤ በፍርድ መንገዶች መካከል እሄዳለሁ።

እኔን የሚወዱ ዋጋ ያለውን ንብረት እንዲወርሱ አደርጋለሁ፤ መዝገቦቻቸውንም እሞላለሁ።

እግዚአብሔር መንገዱን በጀመረ ጊዜ እኔን ይዞ ነበር፤ ከጥንታዊ ሥራዎቹ በፊት።

ከዘላለም ጀምሮ፣ ከመጀመሪያ ጀምሮ፣ ምድር ከመኖርዋ በፊት ተቀመጥሁ።

ጥልቆች ሳይኖሩ ተወለድሁ፤ በውሃ የበለፀጉ ምንጮች ሳይኖሩም።

ተራሮች ሳይተከሉ፣ ከኰረብቶችም በፊት ተወለድሁ።

ምድርንም ሜዳዎችንም የዓለም የመጀመሪያ አፈርንም ገና ሳይሠራ ሳለ።

ሰማዩን ሲያዘጋጅ እዚያ ነበርሁ፤ ጥልቁ ፊት ላይ ክበብ ሲሰር ጊዜም።

ላይ ያሉ ደመናዎችን ሲመሠርት፣ ጥልቁ ምንጮችን ሲጠናክር ጊዜም።

ውኃዎቹ ትእዛዙን እንዳይሻገሩ ባሕሩን ትእዛዝ ሲሰጠው፣ የምድር መሠረቶችን ሲመድብ ጊዜም።

በዚያኑ ጊዜ በአጠገቡ ነበርሁ፤ ከእርሱ ጋር ተዳግሬ እንዳለሁ፤ በየቀኑም ደስታው ነበርሁ፤ ሁልጊዜ በፊቱ እደስ እላ ነበር።

ለመኖር የሚሆነው የምድሩ ክፍል ውስጥ እደስ እላለሁ፤ ደስታዬም ከሰው ልጆች ጋር ነበር።

አሁን እንግዲህ፣ ልጆች ሆይ፥ እኔን ስሙ፤ መንገዶቼን የሚጠብቁ ብፁዓን ናቸው።

መመሪያን ስሙ እና ጠሩ፤ አትቃወሙት።

እኔን የሚሰማ ሰው ብፁዕ ነው፤ በየቀኑ በበሮቼ ዘንድ ተጠንቅቆ የሚጠብቅ፣ በደጆቼ ምሰሶች አጠገብ የሚቆይ።

ማናቸውም እኔን የሚያገኝ ሕይወትን ያገኛል፤ ከእግዚአብሔርም ሞገስ ያገኛል።

ግን በእኔ ላይ የሚበድል ለራሱ ነፍስ ይጐዳል፤ የሚጠሉኝ ሁሉ ሞትን ይወዳሉ።