ወንድሞች, ልቤ የሚመኘውም ለእግዚአብሔር ስለ እስራኤል የምለምነውም እንዲድኑ ነው.

እግዚአብሔርን ለሚመለከት ትጋት አላቸው መሆኑን እመሰክራለሁ፤ ነገር ግን እንደ ሚገባ በእውቀት የተመሰረተ አይደለም.

የእግዚአብሔር ጽድቅን ሳያውቁ የራሳቸውን ጽድቅ ለማጸናት በመሞከር የእግዚአብሔር ጽድቅን አልተገዙም.

ክርስቶስ ለሚያምን ለሁሉ ጽድቅ ሆኖ የሕጉ ፍጻሜ ነው.

ሙሴ ሕጉ የሚሰጠውን ጽድቅ እንዲህ ይገልጻል፤ ‘እነዚህን የሚያደርግ ሰው በእነርሱ ይኖራል’።

ነገር ግን ከእምነት የሚመጣ ጽድቅ እንዲህ ይላል፤ ‘በልብህ አትበል፣ ማን ወደ ሰማይ ይወጣል?’ (ይህም ክርስቶስን ከላይ ማውረድ ማለት ነው)

‘ወይስ ወደ ጥልቅ ማን ይወርዳል?’ (ይህም ክርስቶስን ከሙታን መልሳት ማለት ነው.)

ነገር ግን ምን ይላል? ‘ቃሉ በአፍህ ውስጥና በልብህ ውስጥ ቀርቦአል’፤ ይህም የእምነት ቃል ነው የምንሰብከው።

በአፍህ ጌታ ኢየሱስ እንደሆነ ብትመሰክር፣ በልብህም እግዚአብሔር ከሞት እንደ ማስረፈው ብታምን፣ ትድናለህ።

ሰው በልቡ ለጽድቅ ያምናል፤ በአፉም ለመዳን ይመሰክራል።

መጽሐፍ ይላል፤ ‘በእርሱ የሚያምን ማንኛውም አይፈራረስም’።

አይሁዳዊና ግሪክ መለያ የለም፤ ሁሉን የሚገዛው ተመሳሳይ ጌታ አለ፤ በእርሱን ላይ የሚጠሩ ሁሉ ላይ ባለሀብት ነው።

‘የጌታን ስም የሚጠራ ሁሉ ይድናል’።

እንግዲህ እርሱን አላመኑበት ላይ እንዴት ይጠራሉ? ስለ እርሱ ሳይሰሙ እንዴት ያምናሉ? የሚሰብክ ሳይኖር እንዴት ይሰማሉ?

እንዴትስ ካልተላኩ ይሰብካሉ? እንደ ተጻፈው፣ ‘የሰላም ወንጌልን የሚሰብኩና የመልካም ነገሮችን የሚያመጡ እግራቸው እንዴት ያማረ!’

ነገር ግን ሁሉም ለወንጌል አልታዘዙም፤ ኢሳያስ ይላል፣ ‘ጌታ ሆይ፣ ወሬያችንን ያመነ ማን ነው?’

እንግዲህ እምነት ከመስማት ይመጣል፤ መስማትም በእግዚአብሔር ቃል ይሆናል።

ነገር ግን እላለሁ፣ አልሰሙምን? እንዲሁ አይደለም፤ ድምፃቸው ወደ ምድር ሁሉ ወጣ፣ ቃላቸውም እስከ ዓለም ዳር ደረሰ።

ነገር ግን እላለሁ፣ እስራኤል አላወቀምን? መጀመሪያ ሙሴ እንዲህ ይላል፤ ‘ሕዝብ ያልሆኑትን በመካከላችሁ ቅናት አሳስባችኋለሁ፤ በማያስብ ሕዝብ በተመን አስቆጣችኋለሁ’።

ኢሳያስ ግን እጅግ ደፍሮ እንዲህ ይላል፤ ‘ያልፈለጉኝ አገኙኝ፤ ያልጠየቁኝም ላይ ተገለጥሁላቸው’።

እስራኤልን ግን እንዲህ ይላል፤ ‘ቀኑን ሁሉ ለየማይታዘዙና የሚቃወሙ ሕዝብ እጆቼን ዘርግጬ ቆመሁ’።