አንቺ የአለቆች ልጅ ሆይ፣ በጫማ የተሸፈኑ እግሮችሽ እንዴት ውብ ናቸው! የጭኖችሽ ጅማቶች እንደ ጌጥ ናቸው፣ የብልህ ሠራተኛ እጅ ሥራ.

ንፍጥሽ መጠጥ ሳይጐድለው የሚሞላ ክብ ጽዋ ይመስላል፤ ሆድሽም በሊሊዮች የተከበበ የስንዴ ክልል ይመስላል.

ሁለቱ ጡቶችሽ እንደ እኩል የሆኑ ሁለት የሚዳቋ ግልገሎች ናቸው.

አንገትሽ እንደ ዝንጅላ ምሽግ ናት፤ ዓይኖችሽ በኤሽቦን ውስጥ ባትራቢም ደጅ አጠገብ ያሉ የዓሣ ኩሬዎች ይመስላሉ፤ አፍንጫሽም ወደ ደማስቆ የሚመለከት የሊባኖስ ምሽግ ይመስላል.

ራስሽ እንደ ካርሜሎ ነው፤ የራስሽ ጠጕር እንደ ሐምራ ቀለም ነው፤ ንጉሡም በጠጕርሽ ጥለት ተማርኮ ነው.

እንዴት ውብ እና እንዴት ደስ የሚያሰኘኝ ነሽ ፍቅሌ ሆይ!

ቁመትሽ እንደ ዘንባባ ነው፤ ጡቶችሽም እንደ የወይን ጥቅሎች ናቸው.

እኔ እንዲህ አልሁ፤ ወደ ዘንባባው እወጣ፤ ቅርንጫፎቹንም እይዛለሁ፤ አሁንም ጡቶችሽ እንደ ወይን ጥቅሎች ይሆናሉ፥ የአፍንጫሽ ሽታም እንደ ፖም ይሆናል.

ንክሽም ለውዴ እንደ ምርጥ ወይን ነው፤ በጣፋጭነት ይወርዳል፥ እንኳን የተኛችውን ከንፈሮች እንዲናገሩ ያደርጋል.

እኔ የውዴ ነኝ፥ ምኞቱም በእኔ ላይ ነው.

ና፣ ውዴ ሆይ፥ ወደ ሜዳ እንውጣ፤ በመንደሮች እንድር.

ማለዳ ማለዳ ወደ የወይን እርሻዎች እንነሣ፤ ወይኑ እንዲበቅል ጀመረ እንደ ሆነ፣ ለስላሳው የወይን ፍሬ ታየ እንደ ሆነ፣ ሮማኑም እንደ አበቀ እንመለከት፤ እዚያ ፍቅሮቼን እሰጥህ.

ዱያዎች ሽታ ይሰጣሉ፤ በደጃችን አዲስና ያረጀ ሁሉ ዓይነት ደስ የሚሉ ፍሬዎች አሉ፤ ውዴ ሆይ፣ ለአንተ ያከማቻሁአቸው.