Ksiega Izajasza 46:9

Biblia Gdanska (1632/1881)

Wspomnijcie przedwieczne dzieje, że Ja jestem Bóg, i nikt inny; Bóg, któremu nic nie dorówna.

📖 Analiza gramatyczna

Tekst oryginalny

זִכְר֥וּ רִאשֹׁנ֖וֹת מֵעוֹלָ֑ם כִּ֣י אָנֹכִ֥י אֵל֙ וְאֵ֣ין ע֔וֹד אֱלֹהִ֖ים וְאֶ֥פֶס כָּמֽוֹנִי׃

Transliteracja

zikrû rīʾšōnôt from-ʿôlām, kî ʾānōkî ʾēl wə-ʾên ʿôd ʾĕlōhîm wə-ʾepes kāmônî.

Szczegóły gramatyczne

• *zikrû*: imperative, 2nd masculine plural - remember
• *rīʾšōnôt*: adjective, feminine, plural - former things
• *ʿôlām*: noun, masculine, singular - eternity/ancient time
• *kî*: conjunction - for/because/that
• *ʾānōkî*: personal pronoun, 1st singular - I
• *ʾēl*: noun, masculine, singular - God/deity
• *ʾên*: particle of negation - there is not
• *ʿôd*: adverb - still/yet/again/more
• *ʾĕlōhîm*: noun, masculine, plural - God/gods
• *ʾepes*: noun, masculine, singular - end/nothing/none
• *kāmônî*: preposition + 1st singular suffix - like me

Znaczenia słów

• *rīʾšōnôt*: former things/ancient things/things of old
• *ʿôlām*: eternity/ancient time/long duration/antiquity
• *ʾānōkî*: I/I myself (emphatic)
• *ʾēl*: God/deity/divine being
• *ʾĕlōhîm*: God/gods/divine beings
• *ʾepes*: end/nothing/none/ceasing

Wersety referencyjne

• Pwt 32:7 : 7 Wspomnij na starodawne dni, rozważcie lata od pokolenia do pokolenia; zapytaj twojego ojca, a ci oznajmi; twoich starszych, a ci powiedzą.
• Pwt 33:26 : 26 Nie ma jak Bóg, prostolinijny w zachowaniu, który na pomoc tobie, w niebiosach i po obłokach unosi się w Swojej wspaniałości.
• Ps 78:1-9 : 1 Dumanie Asafa. Słuchaj, Mój ludu, Mego Prawa; nakłoń swe ucho do słów Mych ust. 2 W przypowieści otworzę moje usta i będę opowiadał starodawne podania. 3 Co usłyszeliśmy, poznaliśmy i co nam opowiadali ojcowie, 4 nie zataimy przed ich synami; opowiadając przyszłemu pokoleniu chwałę Boga, Jego potęgę i Jego cuda, które wśród nas dokonał. 5 Gdy ustanowił świadectwo w Jakóbie i złożył Prawo w Israelu, wtedy nakazał naszym ojcom, aby ją wykładali swoim dzieciom, 6 by wiedziało to ostatnie pokolenie. Synowie, którzy się narodzą, powstaną i opowiedzą to swoim synom. Aby w Bogu pokładali swą nadzieję, 7 nie zapomnieli spraw Boga oraz strzegli Jego przykazań. 8 By się nie stali jak ich ojcowie – rodem odstępnym i niesfornym; rodem, co nie utwierdził swego serca i nie wytrwał przy Bogu swoim duchem. 9 Synowie Efraima, zbrojni łucznicy, cofnęli się w dzień boju. 10 Nie strzegli Przymierza Boga i wzbraniali się postępować według Jego Prawa. 11 Zapomnieli o Jego dziełach oraz o Jego cudach, które im pokazał. 12 Bowiem przed ich ojcami czynił cuda w ziemi Micraimu oraz na polu Coan*. 13 Rozdzielił morze oraz ich przeprowadził, ustawił wody jak groble. 14 I we dnie prowadził ich obłokiem, a w nocy przy świetle ognia. 15 Rozbijał skały na puszczy oraz ich poił, jak gdyby z wielkich głębin. 16 Wydobywał strumienie ze skały i sprowadzał wodę jak rzeki. 17 Lecz jeszcze nie przestali grzeszyć przeciw Niemu i opierać się Najwyższemu na pustyni. 18 Kusili także Boga w swoim sercu, żądając jadła dla swego życia. 19 I złorzeczyli prawdziwemu Bogu, mówiąc: Czy Bóg potrafi przyrządzić stół na puszczy? 20 Oto uderzył w skałę, a wytrysnęły wody oraz rozlały się rzeki. A czy zdoła dać chleba? Czy przygotuje mięso dla Swego ludu? 21 Zatem WIEKUISTY to usłyszał, oburzył się oraz zapłonął ogień przeciwko Jakóbowi, wybuchł gniew przeciwko Israelowi. 22 Bo nie wierzyli Bogu i na Jego pomocy nie polegali. 23 Więc rozkazał obłokom z wysoka oraz otworzył bramy niebios. 24 I, jak deszcz, spuścił na nich mannę na pokarm, dając im zboże niebios. 25 Człowiek spożywał chleb bogatych; do syta zesłał im zapasów. 26 Pognał po niebie wschodni wiatr i Swą mocą sprowadził południowy. 27 I jak proch, niczym deszcz spuścił na nich mięso, ptactwo skrzydlate jak piasek morski. 28 Rzucał je na środek ich obozu, wokoło ich namiotów. 29 Więc jedli i wielce się nasycili, gdyż sprowadził im przedmiot ich żądzy. 30 Ale nie porzucili swojego pożądania, choć pokarm był jeszcze w ich ustach. 31 Zatem spadł na nich gniew Boga i poraził otyłych, a młodzieńców Israela powalił. 32 Mimo tego jeszcze grzeszyli i nie wierzyli w Jego cuda. 33 Więc w marności spełnili swe dni, a swoje lata w trosce. 34 Kiedy ich gromił – błagali Go, nawracali się oraz szukali Boga. 35 Wspomnieli, że Bóg jest ich Opoką, Pan Najwyższy ich Zbawcą. 36 Więc swoimi ustami Mu schlebiali, swoim językiem Mu kłamali. 37 Ale przy Nim nie wytrwało ich serce i nie byli wierni Jego Przymierzu. 38 A On, miłosierny, odpuszczał ich winę i ich nie zgładzał; często odwracał Swój gniew i nie pobudzał całej Swojej zapalczywości. 39 Wspomniał, że są cielesną naturą; powiewem, co przelatuje i nie wraca. 40 Ile razy drażnili Go na puszczy oraz jątrzyli Go na stepie? 41 Ciągle doświadczali Boga i zakreślali granice Świętego Israela. 42 Nie pamiętali Jego ręki oraz dnia, w którym ich wybawił od ciemięzcy. 43 Kiedy w Micraim dawał Swoje znaki, a Swe cuda spełniał na polu Coan, 44 gdy przemienił ich rzeki w krew, więc nie mogli pić swoich wód. 45 Nasłał na nich robactwo, aby ich pożerało oraz ropuchy, co ich gubiły. 46 Oddał chrząszczowi ich plon, a ich znój szarańczy. 47 Spustoszył gradem ich winorośl, a ich figi mrówkami. 48 Wydał gradowi ich dobytek, a błyskawicom ich stada. 49 Zesłał na nich Swą zapalczywość, zawziętość, zaciekłość oraz klęskę – zastęp wysłańców zguby. 50 Tak torował Swojemu gniewowi ścieżkę, nie odbierając Śmierci ich duszy, a ich życie wydał zarazie. 51 I pobił wszystko pierworodne w Micraim, pierwiastki siły w namiotach Chama. 52 A Swój lud wyprowadził jak owce; poprowadził ich jak stado po puszczy. 53 Prowadził ich bezpiecznie oraz się nie trwożyli, a ich wrogów pokryło morze. 54 Przyprowadził ich do Swojego świętego dziedzictwa, na ową górę, którą stworzyła Jego prawica. 55 Rozpędził przed nimi narody, puścił ich na dziedziczny dział i w namiotach osiedlił ich pokolenia – Israela. 56 A oni kusili oraz drażnili Boga Najwyższego i Jego Prawa nie strzegli. 57 Odstąpili, sprzeniewierzyli się jak ich ojcowie, zawiedli niczym omylny łuk. 58 Jątrzyli Go swoimi wyżynami i swymi bałwanami Go oburzali. 59 Usłyszał Bóg i się uniósł, i wielce wzgardził Israelem. 60 Porzucił przybytek Szylo, namiot ustawiony wśród ludzi. 61 Oddał także w niewolę Swą potęgę, Swoją chlubę w rękę ciemięzcy. 62 Poddał pod miecz Swój lud, bo się uniósł na Swe dziedzictwo. 63 Jego młodzież pożarł ogień, a jego dziewice nie były opłakiwane. 64 Jego kapłani polegli od miecza, a jego wdowy nie płakały. 65 Ale Pan się przebudził, jakby śpiący, jak bohater co wydaje okrzyki od wina. 66 I z powrotem odparł jego ciemięzców, zadając im wieczną hańbę. 67 Lecz rozpłynął się namiot Josefa i nie wybrał pokolenia Efraima. 68 A wybrał pokolenie Judy i górę Cyon, którą umiłował. 69 Także dźwignął Swoją Świątynię, jak góry; jakby ziemię, którą ugruntował na wieki. 70 Wybrał też Swojego sługę Dawida, a wziął go spośród owczarni. 71 Spośród owiec ciężarnych go wyprowadził, aby pasterzył Jakóbowi – Jego ludowi, oraz Israelowi – Jego dziedzictwu. 72 Więc im pasterzył w prawości swojego serca i prowadził ich roztropną swoją dłonią.
• Ps 111:4 : 4 Litościwy i miłosierny BÓG ustanowił pamiątkę Swoich cudów.
• Iz 42:9 : 9 Pierwsze wypadki – oto się ziściły, a nowe zapowiadam; ogłaszam je wam zanim zakiełkują.
• Iz 65:17 : 17 Oto stworzę nowe niebiosa i nową ziemię, więc poprzednie rzeczy nie będą wspomniane, ani nie przejdą przez myśl.
• Jr 23:7-8 : 7 Naprawdę, oto nadejdą dni mówi WIEKUISTY, gdy więcej nie powiedzą: Żyje WIEKUISTY, który wyprowadził synów Israela z ziemi Micraim! 8 Lecz: Żyje WIEKUISTY, który wyprowadził i sprowadził ród domu Israela z kraju Północy oraz ze wszystkich krain do których ich wygnał, by osiedli na swojej ziemi!
• Dn 9:6-9 : 6 nie słuchaliśmy też Twoich sług, proroków, którzy mówili w Twoim Imieniu do naszych królów, przywódców, przodków i do całego ludu ziemi. 7 U Ciebie, Panie – sprawiedliwość, a dla nas tego dnia – zawstydzenie twarzy; dla mężów judzkich, obywateli Jeruszalaim i dla całego Israela; bliskich oraz dalekich na wszystkich ziemiach, do których ich wygnałeś z powodu ich przestępstwa, którym wystąpili przeciwko Tobie. 8 Panie! Dla nas zawstydzenie twarzy, dla naszych królów, przywódców i ojców, bo zgrzeszyliśmy przeciwko Tobie. 9 Od Pana, naszego Boga, miłosierdzie i litość, ponieważ byliśmy Mu oporni. 10 Nie byliśmy posłuszni głosowi WIEKUISTEGO, naszego Boga, żeby chodzić w Jego ustawach, które dał przed nasze oblicze poprzez swoje sługi proroków. 11 Wszyscy Israelici przekroczyli Twe Prawo oraz się odwrócili, by nie słuchać Twojego głosu. Dlatego wylało się na nas przekleństwo tamtej przysięgi, które jest napisane w Prawie Mojżesza, sługi Boga; bo zgrzeszyliśmy przeciw Niemu. 12 Gdyż spełniłsłowa, wypowiedziane przeciw nam oraz przeciwko naszym sędziom, co nas sądzili, że przyjdzie na nas wielkie nieszczęście, jakie się nie stało pod całym niebem; to, które się dokonało w Jeruszalaim. 13 Tak, jak napisano w Prawie Mojżesza, przyszło na nas wszystko złe, a jednak nie prosiliśmy oblicza WIEKUISTEGO, naszego Boga, byśmy się odwrócili od nieprawości i mądrze rozumieliJego prawdę. 14 WIEKUISTY pilnował nieszczęścia oraz je na nas przyprowadził; bo WIEKUISTY, nasz Bóg jest sprawiedliwy we wszystkich sprawach, które czyni, a Jego głosu nie słuchaliśmy. 15 Lecz teraz Panie Boże, który mocną ręką wyprowadziłeś swój lud z ziemi Micraim i do dzisiaj wyznaczyłeś sobie Imię – zgrzeszyliśmy, postępowaliśmy niegodziwie.
• Iz 45:5-6 : 5 Ja jestem WIEKUISTY i nie ma innego; oprócz Mnie nie ma Boga. Uzbroiłem cię, choć Mnie nie znałeś. 6 Aby poznano od wschodu słońca oraz od jego zachodu, że nie ma nikogo oprócz Mnie; Ja jestem WIEKUISTY i nie ma innego.
• Iz 45:14 : 14 Tak mówi WIEKUISTY: Dorobek Micraimu, przemysł Kuszytów i Sebejczyków, owych rosłych ludzi, przejdzie na ciebie i będzie twoim; za tobą się udadzą, pójdą w kajdanach, przed tobą będą się korzyć oraz do ciebie mówić: Tylko pośród ciebie jest Bóg i nie ma innego, oprócz tego prawdziwego Boga.
• Iz 45:18 : 18 Bowiem tak mówi WIEKUISTY, Stwórca niebios; On jest Bogiem, który stworzył ziemię oraz ją ustanowił; On ją też utrzymuje; nie na pustynię ją stworzył, lecz urządził ją dla zaludnienia: Ja jestem WIEKUISTY, nikt inny.
• Iz 45:21-22 : 21 Opowiedzcie, nawet ich przyprowadźcie i niechaj radzą między sobą. Kto to od dawna oznajmił, od tamtego czasu to zwiastował? Czy nie Ja, WIEKUISTY? Bo oprócz Mnie nie ma innego Boga, Boga sprawiedliwego; oprócz mnie nie ma takiego, co wybawia! 22 Do Mnie się zwróćcie i bądźcie wybawione wszystkie krańce ziemi! Bo Ja jestem Bóg, i nikt inny.
• Iz 46:5 : 5 Do kogo Mnie chcecie upodobnić, przyrównać i komu przeciwstawić, abyśmy byli sobie równi?
• Ps 105:1-9 : 1 Chwalcie WIEKUISTEGO, wołajcie Jego Imię,głoście pomiędzy ludźmi Jego dzieła. 2 Śpiewajcie Mu, przygrywajcie Mu, rozpamiętujcie wszystkie Jego cuda. 3 Chlubcie się Jego świętym Imieniem, niech się raduje serce tych, którzy pragną BOGA. 4 Badajcie WIEKUISTEGO oraz Jego wspaniałość, wciąż szukajcie Jego oblicza. 5 Wspominajcie cuda, które dokonał, znaki oraz wyroki Jego ust. 6 Rodzie Abrahama Jego sługi; synowie Jakóba Jego wybrańcy! 7 On jest prawdziwym Bogiem, nasz WIEKUISTY, Jego sądy na całej ziemi. 8 Wiecznie pamięta Swe przymierze; słowa, które ustanowił tysiącom pokoleń. 9 To, które zawarł z Abrahamem oraz Swoją przysięgę daną Is’hakowi. 10 Ustanowił Jakóbowi za ustawę, a Israelowi za umowę wieczną. 11 Powiedział: Tobie oddam ziemię Kanaan, wam dam dziedziczny udział, 12 kiedy byli jeszcze drobną garstką, oraz byli w niej jako nieliczni przychodnie. 13 A wędrowali od ludu do ludu i od królestwa do innego narodu. 14 Nikomu nie pozwolił ich krzywdzić, z ich powodu karcił też królów, 15 mówiąc: Nie tykajcie Moich pomazańców i nie czyńcie zła Moim prorokom. 16 Przywołał też głód na ziemię oraz skruszył wszelką podporę pożywienia. 17 Wysłał przed nimi męża Josefa, który był sprzedany na niewolnika. 18 Jego nogę spętali więzami i skuto go w żelazo, 19 do chwili spełnienia jego słowa; bo wyrok BOGA go oczyścił. 20 Król posłał i go wyzwolił, wyswobodził go władca ludów. 21 I uczynił go panem swojego domu oraz władcą w całej swojej dzierżawie. 22 Aby poddał jego książęta swojej woli, a jego starszych nauczał mądrości. 23 Tak Israel wszedł do Micraimu; Jakób zagościł w ziemi Chama. 24 I bardzo rozmnożył swój naród, uczynił go możniejszym ponad jego ciemięzców. 25 Więc odwróciło się ich serce, by nienawidzić Jego lud oraz knuć przeciwko Jego sługom. 26 Zatem posłał Mojżesza Swojego sługę i Aarona, którego wybrał, 27 by spełnili pośród nich słowa Jego znaków i cudów w ziemi Chama. 28 Wysłał ciemność i się ściemniło, lecz nie poddali się Jego Słowu. 29 Zamienił ich wody w krew oraz uśmiercił ich ryby. 30 Ich kraj zaroił się żabami, aż do komnat ich władców. 31 Powiedział i nadciągnęły żuki, i robactwo we wszystkie ich granice. 32 Dał im grad zamiast deszczu, ogień płonący na ich kraj. 33 Poraził także ich winorośl i figę, a drzewa ich dziedzictwa połamał. 34 Powiedział i nadciągnęła szarańcza, i niezliczone mnóstwo chrząszczy. 35 Pożarły całą trawę w ich kraju, pożarły też płody ich ziemi. 36 Zabił także wszystko pierworodne w ich państwie, pierwiastki całej ich siły. 37 Wyprowadził ich ze srebrem i złotem, a nie było w ich pokoleniach słabego. 38 Zaś Micraim się cieszył ich wyjściem, bowiem przypadła na nich trwoga. 39 Rozpostarł obłok na osłonę, a ogień aby rozświetlał noc. 40 Zażądano – a przyprowadził przepiórki oraz nasycał ich chlebem niebios. 41 Otworzył skały – a wypłynęły wody i strumieniem rozlały się po pustyniach. 42 Bo wspomniał na Swoje święte Słowo oraz na Abrahama, Swego sługę. 43 Więc wyprowadził Swój lud w radości, Swoich wybranych w weselu. 44 I dał im ziemię narodów, odziedziczyli dorobek pogan, 45 by strzegli Jego ustaw oraz zachowali Jego nauki.HALLELUJA!
• Ne 9:7-9 : 7 Ty jesteś WIEKUISTYM, Boże, który wybrałeś Abrama i wyprowadziłeś go z Ur–Kasdim, oraz nadałeś mu imię Abraham. 8 I wyszło na jaw, że jego serce jest wierne przed Twym obliczem, więc uczyniłeś z nim przymierze, że dasz ziemię Kanejczyka, Chetejczyka, Emorejczyka, Peryzejczyka, Jebusyty i Girgaszyty, że ją dasz jego potomstwu. I ziściłeś te słowa, bo Ty jesteś sprawiedliwy. 9 Spojrzałeś na niedolę naszych przodków w Micraimi wysłuchałeś ich wołania nad morzem Sitowia. 10 Uczyniłeś znaki i cuda na faraonie, na wszystkich jego sługach oraz na całym narodzie jego ziemi. Bo wiedziałeś, że hardzie postępowali przeciw nim; więc uczyniłeś sobie Imię, jak to jest dzisiaj. 11 Rozdzieliłeś przed nimi morze, zatem przeszli po suchej ziemi przez środek morza; a tych, co ich gonili wrzuciłeś w głębinę, jak kamień w gwałtowne wody. 12 W słupie obłoku prowadziłeś we dnie, a w słupie ognia w nocy, aby oświetlać im drogę po której szli. 13 Potem zszedłeś na Synaju na górę oraz mówiłeś do nich z niebios. Dałeś im rozstrzygnięcia prawne, prawdziwePrawo, słuszneustawy oraz nakazy. 14 I ogłosiłeś im Twój święty szabat, i przykazania, i ustawy. Dałeś im Prawo przez Mojżesza, Twojego sługę. 15 Podczas głodu dałeś im także chleb z niebios, a podczas ich pragnienia wyprowadziłeś im wodę ze skały. I rozkazałeś im, aby szli oraz posiedli ziemię, względem której podniosłeś rękę, że im dasz. 16 Ale oni, nasi przodkowie, hardzie czynili; usztywnili swój kark i nie słuchali Twoich nakazów. 17 Owszem, nie chcieli słuchać oraz nie wspominali Twoich cudów, które przy nich czyniłeś. Usztywnili swe karki, mianowali sobie wodza, by w swym uporze powrócić do niewoli. Lecz Ty ich nie opuściłeś, Boże przebaczający, łaskawy, miłosierny, nieprędki do gniewu na twarzy oraz wielkiej miłości. 18 Nawet gdy sobie zrobili ulanego cielca, mówiąc: To jest twój bóg, który cię wyprowadził z Micraimu; i dopuścili się wielkich bluźnierstw. 19 Jednak Ty, z powodu wielkiej Twojej litości, nie opuściłeś ich na pustkowiu.Słup obłoku nie odszedł od nich we dnie, prowadząc ich w drodze; ani słup ognia w nocy, oświetlając ich drogę po której szli. 20 Nadto dałeś Twego dobrego Ducha, aby ich uczył. Nie odjąłeś od ich ust Twojej manny oraz dałeś im wodę w pragnieniu. 21 Przez czterdzieści lat żywiłeś ich na pustkowiu, więc im niczegonie brakło; ich szaty się nie zdarły i nie napuchły ich nogi. 22 Oddałeś im królestwa i narody, rozganiając po skrajach, więc posiedli ziemię Sychona, ziemię króla Cheszbonu i ziemię Oga, król Baszanu. 23 A ich synów rozmnożyłeś jak gwiazdy niebieskie oraz wprowadziłeś ich do ziemi, o której powiedziałeś ich przodkom, że do niej wejdą i ją posiądą. 24 Zaś kiedy przyszli ich potomkowie, posiedli tą ziemię, gdyż poniżyłeś przed nimi obywateli tej ziemi – Kanaanejczyków, oraz podałeś ich w ich ręce, zarówno królów, jak i narody tej ziemi, by z nimi postąpili według swojej woli. 25 Zatem zdobyli obronne miasta, urodzajną ziemię oraz posiedli domy pełne wszelkich dóbr – wykopane studnie, winnice, oliwnice oraz wiele, wszelkiego rodzaju drzew. Dzięki Twojej wielkiej dobroci, jedli i byli nasyceni, utyli i opływali w rozkoszy. 26 Ale kiedy cię rozdrażnili i stali się opornymi, odrzuciwszy do tyłu Twoje Prawo; zaś proroków, którzy świadczyli przed nimi, by się do Ciebie nawrócili – pobili, dopuszczając się wielkiej zniewagi; 27 podałeś ich w ręce wrogów, którzy ich ciemiężyli. Lecz gdy do Ciebie wołali w czas ucisku, Ty wysłuchałeś z niebios i według Twoich wielkich litości, dawałeś im wybawicieli, którzy ich wybawiali z rąk wrogów. 28 Ale kiedy trochę odpoczęli, znowu czynili zło przed Twym obliczem. Dlatego porzuciłeś ich w ręce ich wrogów, aby nad nimi panowali. Lecz gdy znowu się nawrócili oraz wołali do Ciebie, Ty ich wysłuchałeś z niebios i wybawiłeś, według Twojej litości, w wielu okresach czasu. 29 I świadczyłeś przed nimi, by ich nawrócić do Twego Prawa; lecz oni hardzie postępowali i nie słuchali Twych przykazań, grzesząc przeciwko Twoim wyrokom, które gdy człowiek czyni – w nich żyje. A oni uczynili się buntowniczy, usztywnili swe karki oraz nie usłuchali. 30 Przez wiele lat okazywałeś im cierpliwość, poprzez proroków świadcząc przed nimi swoim Duchem ale nie usłuchali; dlatego ich wydałeś w ręce narodów owych ziem. 31 Z powodu Twoich wielkich litości nie dałeś ich wytracić, ani ich nie opuściłeś; gdyż Ty jesteś Bogiem łaskawym i miłosiernym. 32 Zatem teraz, Boże nasz, Boże wielki, możny i straszny, który strzeżeszprzymierza i miłosierdzia, niech przed Tobą nie będzie małe każde utrapienie, co na nas przyszło; na naszych królów, książąt, kapłanów, proroków, na naszych ojców i cały Twój lud, od czasów królów asyryjskich – aż do tego dnia. 33 Bowiem Ty jesteś sprawiedliwy we wszystkim, co na nas przyszło; gdyż sprawiedliwie uczyniłeś, a my postępowaliśmy niegodziwie. 34 Nasi królowie, książęta, kapłani i ojcowie, nie przestrzegali Twego Prawa oraz świadectw, którymi przed nimi zaświadczałeś. 35 Bo oni będąc w swoim królestwie i w Twojej wielkiej dobroci, którą im okazałeś; w przestronnej i urodzajnej ziemi, którą im dałeś – nie Tobie służyli, i się nie odwrócili od swoich złych spraw. 36 Oto my jesteśmy dzisiaj niewolnikami, także ziemia którą dałeś naszym przodkom, by jedli jej owoc i jej dobra – oto jesteśmy w niej niewolnikami. 37 Już wydaje urodzaje królom, których ustanowiłeś nad nami z powodu naszych grzechów; panują nad naszymi ciałami oraz nad bydłem, według swej woli; zatem jesteśmy w wielkim ucisku.