Ksiega Micheasza 7:15

Biblia Gdanska (1632/1881)

Wtedy pozwolę mu zobaczyć cuda, jak za dni wyjścia z Micraim.

Dodatkowe zasoby

Wersety referencyjne

  • Iz 11:16 : 16 Dla szczątków Jego ludu, który pozostanie wśród Aszuru, stanie droga; taka, jaką miał Israel w dniu swojego wyjścia z ziemi Micraim.
  • Iz 51:9 : 9 Ocuć się, ocuć, przyoblecz się w moc, ramię WIEKUISTEGO! Ocuć się jak za dawnych dni, za starożytnych pokoleń! Czyż nie ty porąbałeś Rahab i rozpłatałeś smoka?
  • Iz 63:11-15 : 11 Wtedy Jego lud wspomniał o dniach przeszłości, o Mojżeszu, mówiąc: Gdzie jest Ten, co wyprowadził ich z morza, razem z pasterzem Jego trzody; gdzie Ten, co złożył w jego wnętrze Swego Świętego Ducha? 12 Który po prawicy Mojżesza prowadził ramię Swej wspaniałości; który rozdzielił przed nimi wody, by uczynić Sobie wieczne Imię? 13 Który prowadził ich przez głębie, jak rumaki po stepie i nie ponieśli szkody. 14 Duch WIEKUISTEGO prowadził ich do pokoju, jak stado, co spuszcza się w dolinę; tak prowadziłeś Swój naród, by uczynić Sobie sławne Imię. 15 Spójrz z niebios, spojrzyj z Przybytku Twojej świętości i wspaniałości! Gdzie jest gorliwość i Twa potęga? Wzruszenie Twojego serca i Twa litość? Czyżby zahamowało się dla mnie?
  • Jr 23:7-8 : 7 Naprawdę, oto nadejdą dni mówi WIEKUISTY, gdy więcej nie powiedzą: Żyje WIEKUISTY, który wyprowadził synów Israela z ziemi Micraim! 8 Lecz: Żyje WIEKUISTY, który wyprowadził i sprowadził ród domu Israela z kraju Północy oraz ze wszystkich krain do których ich wygnał, by osiedli na swojej ziemi!
  • Wj 3:20 : 20 Zatem wyciągnę Moją rękę oraz porażę Micraim wszystkimi Moimi cudami, które dokonam pośród niego. A potem was wypuści.
  • Ps 68:22 : 22 Tak, Bóg zmiażdżył głowę Swych wrogów; włochate ciemię tego, co chodzi w swoich grzechach.
  • Ps 78:12-72 : 12 Bowiem przed ich ojcami czynił cuda w ziemi Micraimu oraz na polu Coan*. 13 Rozdzielił morze oraz ich przeprowadził, ustawił wody jak groble. 14 I we dnie prowadził ich obłokiem, a w nocy przy świetle ognia. 15 Rozbijał skały na puszczy oraz ich poił, jak gdyby z wielkich głębin. 16 Wydobywał strumienie ze skały i sprowadzał wodę jak rzeki. 17 Lecz jeszcze nie przestali grzeszyć przeciw Niemu i opierać się Najwyższemu na pustyni. 18 Kusili także Boga w swoim sercu, żądając jadła dla swego życia. 19 I złorzeczyli prawdziwemu Bogu, mówiąc: Czy Bóg potrafi przyrządzić stół na puszczy? 20 Oto uderzył w skałę, a wytrysnęły wody oraz rozlały się rzeki. A czy zdoła dać chleba? Czy przygotuje mięso dla Swego ludu? 21 Zatem WIEKUISTY to usłyszał, oburzył się oraz zapłonął ogień przeciwko Jakóbowi, wybuchł gniew przeciwko Israelowi. 22 Bo nie wierzyli Bogu i na Jego pomocy nie polegali. 23 Więc rozkazał obłokom z wysoka oraz otworzył bramy niebios. 24 I, jak deszcz, spuścił na nich mannę na pokarm, dając im zboże niebios. 25 Człowiek spożywał chleb bogatych; do syta zesłał im zapasów. 26 Pognał po niebie wschodni wiatr i Swą mocą sprowadził południowy. 27 I jak proch, niczym deszcz spuścił na nich mięso, ptactwo skrzydlate jak piasek morski. 28 Rzucał je na środek ich obozu, wokoło ich namiotów. 29 Więc jedli i wielce się nasycili, gdyż sprowadził im przedmiot ich żądzy. 30 Ale nie porzucili swojego pożądania, choć pokarm był jeszcze w ich ustach. 31 Zatem spadł na nich gniew Boga i poraził otyłych, a młodzieńców Israela powalił. 32 Mimo tego jeszcze grzeszyli i nie wierzyli w Jego cuda. 33 Więc w marności spełnili swe dni, a swoje lata w trosce. 34 Kiedy ich gromił – błagali Go, nawracali się oraz szukali Boga. 35 Wspomnieli, że Bóg jest ich Opoką, Pan Najwyższy ich Zbawcą. 36 Więc swoimi ustami Mu schlebiali, swoim językiem Mu kłamali. 37 Ale przy Nim nie wytrwało ich serce i nie byli wierni Jego Przymierzu. 38 A On, miłosierny, odpuszczał ich winę i ich nie zgładzał; często odwracał Swój gniew i nie pobudzał całej Swojej zapalczywości. 39 Wspomniał, że są cielesną naturą; powiewem, co przelatuje i nie wraca. 40 Ile razy drażnili Go na puszczy oraz jątrzyli Go na stepie? 41 Ciągle doświadczali Boga i zakreślali granice Świętego Israela. 42 Nie pamiętali Jego ręki oraz dnia, w którym ich wybawił od ciemięzcy. 43 Kiedy w Micraim dawał Swoje znaki, a Swe cuda spełniał na polu Coan, 44 gdy przemienił ich rzeki w krew, więc nie mogli pić swoich wód. 45 Nasłał na nich robactwo, aby ich pożerało oraz ropuchy, co ich gubiły. 46 Oddał chrząszczowi ich plon, a ich znój szarańczy. 47 Spustoszył gradem ich winorośl, a ich figi mrówkami. 48 Wydał gradowi ich dobytek, a błyskawicom ich stada. 49 Zesłał na nich Swą zapalczywość, zawziętość, zaciekłość oraz klęskę – zastęp wysłańców zguby. 50 Tak torował Swojemu gniewowi ścieżkę, nie odbierając Śmierci ich duszy, a ich życie wydał zarazie. 51 I pobił wszystko pierworodne w Micraim, pierwiastki siły w namiotach Chama. 52 A Swój lud wyprowadził jak owce; poprowadził ich jak stado po puszczy. 53 Prowadził ich bezpiecznie oraz się nie trwożyli, a ich wrogów pokryło morze. 54 Przyprowadził ich do Swojego świętego dziedzictwa, na ową górę, którą stworzyła Jego prawica. 55 Rozpędził przed nimi narody, puścił ich na dziedziczny dział i w namiotach osiedlił ich pokolenia – Israela. 56 A oni kusili oraz drażnili Boga Najwyższego i Jego Prawa nie strzegli. 57 Odstąpili, sprzeniewierzyli się jak ich ojcowie, zawiedli niczym omylny łuk. 58 Jątrzyli Go swoimi wyżynami i swymi bałwanami Go oburzali. 59 Usłyszał Bóg i się uniósł, i wielce wzgardził Israelem. 60 Porzucił przybytek Szylo, namiot ustawiony wśród ludzi. 61 Oddał także w niewolę Swą potęgę, Swoją chlubę w rękę ciemięzcy. 62 Poddał pod miecz Swój lud, bo się uniósł na Swe dziedzictwo. 63 Jego młodzież pożarł ogień, a jego dziewice nie były opłakiwane. 64 Jego kapłani polegli od miecza, a jego wdowy nie płakały. 65 Ale Pan się przebudził, jakby śpiący, jak bohater co wydaje okrzyki od wina. 66 I z powrotem odparł jego ciemięzców, zadając im wieczną hańbę. 67 Lecz rozpłynął się namiot Josefa i nie wybrał pokolenia Efraima. 68 A wybrał pokolenie Judy i górę Cyon, którą umiłował. 69 Także dźwignął Swoją Świątynię, jak góry; jakby ziemię, którą ugruntował na wieki. 70 Wybrał też Swojego sługę Dawida, a wziął go spośród owczarni. 71 Spośród owiec ciężarnych go wyprowadził, aby pasterzył Jakóbowi – Jego ludowi, oraz Israelowi – Jego dziedzictwu. 72 Więc im pasterzył w prawości swojego serca i prowadził ich roztropną swoją dłonią.

Podobne wersety (AI)

Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.

  • 14Chciej pasterzyć Twojemu ludowi Twoją laską, trzodzie Twojego dziedzictwa, samotnie zamieszkałej pośród lasów Karmelu. Niech pasą się w Baszanie i w Gileadzie; tak, jak za starodawnych dni.

  • 36To ten ich wyprowadził, uczynił cuda i znaki w ziemi Egiptu, na morzu Czerwonym oraz czterdzieści lat na pustkowiu.

  • 10A Bóg powiedział: Oto Ja zawieram przymierze. Wobec całego Twojego ludu zrobię cuda, jakich nie było na całej ziemi oraz u żadnych narodów; zatem cały lud, pośród którego zostajesz, zobaczy dzieło WIEKUISTEGO; wspaniałe będzie to, co dla ciebie spełnię.

  • 3Nadto Jego znaki, które w Micraim spełnił nad faraonem oraz nad całą jego ziemią.

  • 12Bowiem przed ich ojcami czynił cuda w ziemi Micraimu oraz na polu Coan*.

  • 9A Efraim mówi: Zaiste, wzbogaciłem się, zdobyłem sobie dostatek; we wszystkich moich dorobkach nie znajdą przy mnie niesprawiedliwej winy.

  • Jr 32:20-21
    2 wersety
    74%

    20Ty, który uczyniłeś znaki i cuda na ziemi Micraim oraz aż po dzisiejszy dzień, tak pośród Israela, jak i pośród innych ludzi, i uczyniłeś sobie Imię jak Ten dziś.

    21Znakami, cudami, przemożną ręką, wyciągniętym ramieniem oraz z wielkim strachem wyprowadziłeś Twój israelski lud z ziemi Micraim.

  • 19Na owe wielkie doświadczenia, które widziały twoje oczy, na znaki i cuda, na przemożną rękę, oraz na podniesione ramię, którymi wyprowadził cię WIEKUISTY, twój Bóg. Tak WIEKUISTY, twój Bóg, uczyni wszystkim ludom, których się obawiasz.

  • 6Tego dnia podniosłem ku nim Moją rękę, aby ich wyprowadzić z ziemi Micraim – do ziemi, którą dla nich upatrzyłem; ziemi, co opływa mlekiem i miodem. Ona jest klejnotem w porównaniu ze wszystkimi ziemiami.

  • 8i WIEKUISTY wyprowadził nas z Micraim potężną ręką, podniesionym ramieniem, wielkim strachem, znakami oraz cudami.

  • 8Także owego dnia opowiesz twojemu synowi, mówiąc: To z powodu tego, co mi uczynił WIEKUISTY, gdy wychodziłem z Micraim.

  • Lb 14:13-14
    2 wersety
    73%

    13Ale Mojżesz powiedział do WIEKUISTEGO: Oto usłyszą to Micrejczycy, spośród których wyprowadziłeś ten lud Swoją mocą,

    14i powiedzą to mieszkańcom tej ziemi, którzy już słyszeli, że Ty, WIEKUISTY, jesteś wśród tego ludu; że im się ukazałeś oko w oko, Ty, WIEKUISTY; że Twój obłok stoi nad nami, i że w słupie obłoku idziesz przed nami we dnie, a w słupie ognia w nocy.

  • Wj 7:3-5
    3 wersety
    73%

    3Ale Ja uczyniłem twardym serce faraona, więc rozmnożę Moje znaki i Moje cuda w ziemi Micraim.

    4A faraon was nie usłucha; więc położę Moją rękę na Micraim i wielkimi sądami wyprowadzę z ziemi Micraim Moje zastępy Mój lud, synów Israela.

    5Kiedy wyciągnę Moją rękę na Micraim i wyprowadzę spośród nich synów Israela Micrejczycy poznają, że Ja jestem WIEKUISTY.

  • 7A gdy wołali do WIEKUISTEGO, położył gęsty mrok pomiędzy wami a Micraimczykami; po czym sprowadził na nich morze, tak, że ich pokryło. Więc widzieliście własnymi oczami, co spełniłem nad Micraim. Potem przebywaliście dłuższy czas na puszczy.

  • 7Naprawdę, oto nadejdą dni mówi WIEKUISTY, gdy więcej nie powiedzą: Żyje WIEKUISTY, który wyprowadził synów Israela z ziemi Micraim!

  • 22Nadto WIEKUISTY czynił nad faraonem oraz nad całym jego domem wielkie znaki na naszych oczach i wielkie oraz dotkliwe dla Micraim cuda.

  • 11ze względu na wszystkie znaki i cuda, dla których go WIEKUISTY wysłał, aby je spełnił w ziemi Micraim, nad faraonem, nad wszystkimi sługami oraz nad całym jego krajem;

  • 17Powiedziałem też: Wyprowadzę was z nędzy Micraimu do ziemi Kanaanejczyków, Chiwitów i Jebusytów, do ziemi opływającej mlekiem i miodem.

  • 13A ten lud, który wybawiłeś, prowadzisz Twoją łaską; prowadzisz Twoją mocą do przybytku Twojej świętości.

  • 15Idź z rana do faraona; oto wychodzi on nad wodę. Stań zatem nad brzegiem rzeki na jego drodze; a weźmiesz w twą rękę laskę, która zamieniła się w węża.

  • 3Ale WIEKUISTY aż po dzisiejszy dzień nie dał wam serca, by to zrozumieć; ani oczu, by widzieć; ani uszu, by słyszeć.

  • 43Kiedy w Micraim dawał Swoje znaki, a Swe cuda spełniał na polu Coan,

  • 11Wtedy Jego lud wspomniał o dniach przeszłości, o Mojżeszu, mówiąc: Gdzie jest Ten, co wyprowadził ich z morza, razem z pasterzem Jego trzody; gdzie Ten, co złożył w jego wnętrze Swego Świętego Ducha?

  • 23I kto jak Twój lud – Israel, ten jedyny naród na ziemi; dla którego przyszedł sam Bóg, by go sobie wyzwolić na naród oraz zapewnić Imię i by spełnić dla niego te wielkie dzieła oraz wspaniałe czyny. To wszystko dla Twojego kraju, z uwagi na lud, który sobie wyzwoliłeś z Micraim, wbrew narodom i ich bożyszczom.

  • 34Albo czy któryś bóg pokusił się przyjść oraz wziąć sobie naród spośród narodów próbami, znakami, cudami, wojną, przemożną ręką, wyciągniętym ramieniem oraz wielkimi strachami jak dla was w Micraim uczynił WIEKUISTY, wasz Bóg, przed twoimi oczami?

  • 7Ucudownij Twoją łaskę, Panie; który tych, co ufają Twej prawicy wybawiasz od przeciwników.

  • 31Zaś Mojżesz, gdy to zobaczył, dziwił się temu widzeniu; a kiedy się zbliżył do niego, by go obejrzeć, pojawił się do niego głos Pana:

  • 15Podczas głodu dałeś im także chleb z niebios, a podczas ich pragnienia wyprowadziłeś im wodę ze skały. I rozkazałeś im, aby szli oraz posiedli ziemię, względem której podniosłeś rękę, że im dasz.

  • 20Zatem wyciągnę Moją rękę oraz porażę Micraim wszystkimi Moimi cudami, które dokonam pośród niego. A potem was wypuści.

  • 9Pośród ciebie, Micraimie, zesłał znaki i cuda na faraona oraz na wszystkie jego sługi.

  • 7Wasze oczy widziały wszystkie wielkie dzieła WIEKUISTEGO, których dokonał.

  • 14Naprawdę, oto nadejdą dni mówi WIEKUISTY, gdy więcej nie powiedzą: Żyje WIEKUISTY, który wyprowadził synów Israela z ziemi Micraim;

  • 18Powiedz synom Israela i im objaśnij: Gdy wejdziecie do ziemi, do której was prowadzę,

  • 71%

    7A lud, któremu będą służyć Ja osądzę, powiedział Bóg. Zaś po tych latach wyjdą oraz będą mi służyć w tym miejscu.

  • 20WIEKUISTY wziął was oraz was wyprowadził z miejsca topienia żelaza, z Micraim, abyście Mu byli oddanym ludem, jak dziś jesteście.

  • 16Tego, co cię karmił na pustyni manną, której nie znali twoi ojcowie by cię ukorzyć oraz doświadczyć, i by ci dobrze uczynić w twej przyszłości.

  • 4Widzieliście, co uczyniłem Micrejczykom; jak uniosłem was na orlich skrzydłach i przyprowadziłem was do Siebie.

  • 34Widząc, zobaczyłem w Egipcie cierpienie mojego ludu, wysłuchałem ich wzdychania oraz zstąpiłem ich wyzwolić. Więc teraz, tutaj, wyślę cię do Egiptu.

  • 10Uczyniłeś znaki i cuda na faraonie, na wszystkich jego sługach oraz na całym narodzie jego ziemi. Bo wiedziałeś, że hardzie postępowali przeciw nim; więc uczyniłeś sobie Imię, jak to jest dzisiaj.

  • 5Zajmowałem się tobą na pustyni, na spieczonej ziemi;

  • 14I będzie, że gdy w przyszłości zapyta się cię twój syn, mówiąc: Co to? Wtedy mu powiesz: WIEKUISTY wyprowadził nas przemożną ręką z ziemi Micraim, z domu niewolników.

  • 31Także na pustyni, gdzie widziałeś, że WIEKUISTY, twój Bóg cię nosił, tak jak człowiek nosi swojego syna. Nosił was na całej drodze, którą przeszliście, aż przybyliście na to miejsce.

  • 7Mojżeszowi objawił Swoje drogi, a synom Israela Swe pragnienia.

  • 10Tak wyprowadziłem ich z ziemi Micraim oraz zaprowadziłem ich na pustynię.

  • 52A Swój lud wyprowadził jak owce; poprowadził ich jak stado po puszczy.

  • 32Mojżesz także powiedział: Oto co rozkazał WIEKUISTY: Niechaj dla waszych pokoleń zostanie przechowany z tego pożywienia pełny omer, aby widzieli chleb, którym was żywiłem na pustyni, gdy was wyprowadziłem z ziemi Micraim.