1 List do Tesaloniczan 5:19
Ducha nie zagaszajcie.
Ducha nie zagaszajcie.
Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.
20Proroctw nie lekceważcie.
21Wszystkiego doświadczajcie, a co jest dobrego, tego się trzymajcie.
22Od wszelkiego podobieństwa złości się wstrzymywajcie.
15Patrzcie, aby kto złem za złe komu nie oddawał; ale zawsze dobrego naśladujcie, i sami między sobą i ku wszystkim.
16Zawsze się radujcie.
17Bez przestanku się módlcie.
18Za wszystko dziękujcie; albowiem tać jest wola Boża w Chrystusie Jezusie przeciwko wam.
17Przetoż nie bądźcie nierozumnymi, ale zrozumiewającymi, która jest wola Pańska.
18A nie upijajcie się winem, w którem jest rozpusta; ale bądźcie napełnieni duchem,
19Rozmawiając z sobą przez psalmy i hymny, i pieśni duchowne, śpiewając i grając w sercu swojem Panu,
20Dzięki czyniąc zawsze za wszystko, w imieniu Pana naszego, Jezusa Chrystusa, Bogu i Ojcu.
39A tak, bracia! starajcie się usilnie o to, abyście prorokowali, a językami obcemi mówić nie zabraniajcie.
30A nie zasmucajcie Ducha Świętego Bożego, którym zapieczętowani jesteście na dzień odkupienia.
16A to mówię: Duchem postępujcie, a pożądliwości ciała nie wykonywajcie.
17Albowiem ciało pożąda przeciwko duchowi, a duch przeciwko ciału; a te rzeczy są sobie przeciwne, abyście nie to, co chcecie, czynili.
18Lecz jeźli duchem bywacie prowadzeni, nie jesteście pod zakonem.
19Cić są, którzy się sami odłączają, bydlęcy, ducha Chrystusowego nie mający.
20Ale wy najmilsi! budując się na najświętszej wierze waszej i modląc się w Duchu Świętym,
8A przetoż kto to odrzuca, nie odrzuca człowieka, ale Boga, który nam też dał Ducha swego Świętego.
6Przeto nie śpijmy jako i insi, ale czujmy i bądźmy trzeźwymi.
26Gniewajcie się, a nie grzeszcie; słońce niech nie zachodzi na rozgniewanie wasze.
27Nie dawajcie miejsca dyjabłu.
6Niechaj was nikt nie zwodzi próżnemi mowami; albowiem dla tych rzeczy przychodzi gniew Boży na synów upornych;
7Nie bądźcież tedy uczestnikami ich.
25Jeźli duchem żyjemy, duchem też postępujmy.
26Nie bądźmy chciwi próżnej chwały, jedni drugich wyzywając, jedni drugim zajrząc.
1Naśladujcie miłości, starajcie się usilnie o dary duchowne; lecz najwięcej, abyście prorokowali.
9(Bo owoc Ducha zależy we wszelakiej dobrotliwości i w sprawiedliwości i w prawdzie.)
10Obierając to, co by się podobało Panu;
11A nie spółkujcie z uczynkami niepożytecznemi ciemności, ale je raczej strofujcie.
19Nie będziesz kradł.
1A o duchownych darach, bracia! nie chcę, abyście wiedzieć nie mieli.
5Nie w namiętności żądzy, jako i poganie, którzy nie znają Boga;
1Starszemu nie łaj, ale jako ojca napominaj, młodszych jako braci,
4Lecz wy, bracia! nie jesteście w ciemności, aby was on dzień jako złodziej zachwycił.
1A o czasach i o chwilach, bracia! nie potrzebujecie, aby wam pisano.
11W pracy nie leniwi, duchem pałający, Panu służący;
16Niechże tedy dobro wasze bluźnione nie będzie.
5Owszem, światłość niepobożnych zgaśnie, i nie będzie świeciła iskra ognia ich.
21Ojcowie! Nie pobudzajcie do gniewu dzieci waszych, aby serca nie traciły.
3Starając się, abyście zachowali jedność ducha w związce pokoju.
12Także i wy, ponieważ się usilnie staracie o dary duchowne, szukajcież tego, abyście obfitowali ku zbudowaniu zboru.
19A wszakże we zborze wolę pięć słów zrozumiale przemówić, abym i drugich nauczył, niżeli dziesięć tysięcy słów językiem obcym.
9Nie wzdychajcie jedni przeciwko drugim, bracia! abyście nie byli osądzeni. Oto, sędzia już przede drzwiami stoi.
14Nie zaniedbywaj daru Bożego, który w tobie jest, któryć dany jest przez prorokowanie z włożeniem rąk starszych.
22Rąk z prędka na nikogo nie wkładaj, ani bądź uczestnikiem cudzych grzechów: samego siebie czystym zachowaj.
5A ten, który nas ku temuż właśnie przygotował, jestci Bóg, który nam też dał zadatek Ducha.
4Także sprośność i błazeńskie mowy, i żarty, które nie przystoją, ale raczej dziękowanie.
13O których też mówimy, nie temi słowy, których ludzka mądrość naucza, ale których Duch Święty naucza, do duchownych rzeczy duchowne stosując.
20Nadto ducha twojego dobrego dałeś im, aby ich uczył, i manny twojej nie odjąłeś od ust ich, i wodę dałeś im w pragnieniu ich.