በወጣትነትህ ዕለታት ፈጣሪህን አስብ፤ ክፉ ዕለታት ሳይመጡና ‘በእነርሱ ደስ አይለኝም’ ብለህ በምትልበት ዓመታት ሳይቀርቡ አሁን አስብ።

ፀሐይም ወይም ብርሃን ወይም ጨረቃ ወይም ከዋክብት ሳይጨልሙ፣ ከዝናብ በኋላም ደመናዎች ሳይመለሱ።

ቤቱን የሚጠብቁ ሲንቀጠቀጡ፣ ኃያላኑ ራሳቸውን ሲጐነበሱ፣ በጥቂት ስለቀሩ የሚፈጩት ሲቆሙ፣ ከመስኮቶች ወደ ውጭ የሚመለከቱት ሲጨልሙ በሚሆነ ቀን።

መንገዶች ላይ በሮቹ ይዘጋሉ፤ የመፍጫው ድምጽ ሲታነስ የወፍ ድምጽ ሲሰማ ይነሣል፣ የሙዚቃ ድምጾችም ሁሉ ዝቅ ይላሉ።

እንዲሁም ከፍ ያለውን ነገር ይፈራሉ፣ በመንገድም ፍርሀቶች ይኖራሉ፤ የአልሞንድ ዛፍ ይነበሳል፣ አንበጣም እንኳ ጭነት ትሆናለች፣ ፍላጎትም ይደክማል፤ ሰው ወደ ረጅሙ ቤቱ ስለሚሄድ አልቅሾችም በመንገዶች ላይ ይዞራሉ።

የብር ገመድ ከሚቈረጥ በፊት፣ ወይም የወርቅ ጽዋ ከሚሰበር በፊት፣ ወይም ማሰሮው በምንጭ ዳር ከሚሰበር በፊት፣ ወይም ጎማው በጕድጓድ ላይ ከሚሰበር በፊት።

በዚያን ጊዜ አፈር እንዳለበት ወደ ምድር ይመለሳል፤ መንፈስም ሰጠው ወደ እግዚአብሔር ይመለሳል።

ከከንቱ የበለጠ ከንቱ! ይላል መካሪው፤ ሁሉም ከንቱ ነው።

እንዲሁም መካሪው ጠቢብ ስለነበረ ሕዝቡን ሁልጊዜ እውቀት ያስተማረ፤ በጥንቃቄ ተመረመረ፣ ፈለገ፣ ብዙ ምሳሌዎችንም አስተካክሎ አዘጋጀ።

መካሪው ተቀባይ የሆኑ ቃላት ለማግኘት ፈለገ፤ የተጻፈውም ቀጥ ነበር፣ እውነተኛ ቃላት ነበሩ።

ጠቢባን ቃላት እንደ መኳኳያዎች ናቸው፤ በስብሰባ መሪዎች የተቆሙ ምስሮች እንደሚሆኑም ናቸው፤ እነዚህ ሁሉ ከአንድ እረኛ የተሰጡ ናቸው።

ከዚህም በላይ ልጄ ከእነዚህ ተጠንቀቅ፤ ብዙ መጽሐፍት ማዘጋጀት ፍጻሜ የለውም፣ ብዙ ጥናትም ሥጋን ያድክመዋል።

ሁሉን ነገር መደምደሚያ እንሰማ፤ እግዚአብሔርን ፍራ፣ ትእዛዛቱንም ጠብቅ፤ ይህ የሰው ሙሉ ግዴታ ነው።

ምክንያቱም እግዚአብሔር ማናቸውንም ሥራ ከስውር ነገር ሁሉ ጋር ወደ ፍርድ ያቀርባል፤ መልካም ወይም ክፉ ቢሆን።