ከኤዶም የሚመጣው፣ ከቦጽራ ተቀለሙ ልብሶች ያሉት ይህ ማን ነው? በልብሱ ክብር የተጌጠ፣ በኃይሉ ታላቅነት የሚጓዝ ይህ ማን ነው? “በጽድቅ የማነጋገር፣ ለማዳን ኃያል እኔ ነኝ.”

ልብስህ ለምን ቀይ ነው? ልብሶችህስ የወይን መጨመሪያን የሚረግጥ ሰው እንደሆነ ለምን ይመስላሉ?

የወይን መጨመሪያን ብቻዬን ረግጫለሁ፤ ከሕዝቡም ከኔ ጋር የነበረ አንድ እንኳ አልነበረም። በቍጣዬ እረግጣቸዋለሁ፤ በመዓቴም እረብሳቸዋለሁ፤ ደማቸው በልብሶቼ ላይ ይበትናል፤ ልብሴንም ሁሉ አረክሳለሁ።

የበቀል ቀን በልቤ ነው፤ የተቤዟዬ ዓመት ደርሶአል።

አየሁ፤ ረድቶ የሚረዳ ማንም አልነበረም፤ የሚደግፍም የሌለ ስለ ነበር እጅግ ተደነግጥሁ። ስለዚህ ክንዴ ራሷ ለእኔ መዳን አመጣች፤ መዓቴም ደገፈኝ።

በቍጣዬ ሕዝቡን እረግጣለሁ፤ በመዓቴም አሰክራቸዋለሁ፤ ኃይላቸውንም ወደ ምድር አዋርዳለሁ።

የእግዚአብሔርን ምሕረቶችና ምስጋናዎቹን እነገራለሁ—እግዚአብሔር ለእኛ እንደ ሰጠን ሁሉ እና ለእስራኤል ቤት እንደ ምሕረቱ እና እንደ ፍቅሩ ብዛት ያደረገላቸውን ታላቅ ቸርነቶችን መሠረት በማድረግ።

እነርሱ እርግጥ ሕዝቤ ናቸው፥ ሐሰት የማይናገሩ ልጆች ናቸው አለ፤ ስለዚህም መዳናቸው ሆነ።

በመከራቸው ሁሉ እርሱም ተጐዳ፤ የፊቱ መልአክ አዳናቸው፤ በፍቅሩና በርኅራኄው ቤዠአቸው፤ አነሣቸውና በጥንት ዘመናት ቀናት ሁሉ ተሸከመዋቸው።

ነገር ግን አመፁ፤ መንፈሱን ቅዱስ አዘኑለት፤ ስለዚህ ጠላታቸው ሆኖ ተመለሰ፤ በላያቸውም ተዋጋ።

ከዚያ ሕዝቡ የጥንት ዕለታትን፣ ሙሴንና ሕዝቡን አሰበ እንዲህም አለ፦ ከመንጋው እረኛ ጋር ከባሕር ያወጣቸው የት አለ? መንፈሱን ቅዱስ በውስጡ ያኖረው የት አለ?

በሙሴ ቀኝ እጅ፣ በክቡር ክንዱ መራቸው፤ ፊታቸው ውሃን ከፈለ—ለራሱ ዘላለማዊ ስም ሊያደርግ?

እንደ ፈረስ በምድረ በዳ እንዳይሰናከሉ በጥልቅ ውስጥ መራቸው?

እንስሳ ወደ ሸለቆ እንደሚወርድ፣ የእግዚአብሔር መንፈስ አሳረፈው፤ እንዲሁ ሕዝብህን መራህ፥ ለራስህም ክቡር ስም ለማድረግ።

ከሰማይ ተመልከት፤ ከቅድስናህና ከክብርህ ማደሪያ ተመልከት። ቅናትህና ኃይልህ የት ናቸው? ወደ እኔ የሚመጡ የርኅራኄህ ንቀትና ምሕረቶች የት ናቸው? ተከለከሉን?

እርግጥ አባታችን አንተ ነህ—አብርሃም እኛን ቢያላውቅም፣ እስራኤልም አይታወቀንም ቢልም—አንተ ጌታ እግዚአብሔር አባታችን ነህ፤ መቤዠናችን ነህ፤ ስምህ ከዘላለም ጀምሮ ነው።

አቤቱ እግዚአብሔር, ከመንገዶችህ ስለ ምን እንደርሳ አደረግኸን? ከመፍራትህስ ልባችንን ስለ ምን አጠነክተህ? ስለ ባሪያዎችህ ሲሆን የርስትህን ነገዶች ዘንድ ተመለስ።

የቅድስናህ ሕዝብ እርሱን ጥቂት ጊዜ ብቻ ወረሰው፤ ጠላቶቻችን መቅደስህን አረገጡት።

እኛ የአንተ ነን፤ አንተ በእነርሱ ላይ በፊተኛው ጊዜ አልነገሥህባቸውም፤ በስምህም አልተጠሩም።