Ksiega Jeremiasza 17:12
Ale miejsce świątnicy naszej, to jest stolica chwały Najwyższego, wiecznie trwa.
Ale miejsce świątnicy naszej, to jest stolica chwały Najwyższego, wiecznie trwa.
Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.
2Utwierdzona jest stolica twoja przed wszystkiemi czasy; tyś jest od wieczności.
69I wystawił sobie jako pałac wysoki świątnicę swoję, jako ziemię, którą ugruntował na wieki.
1Modlitwa Mojżesza, męża Bożego. Panie! tyś bywał ucieczką naszą od narodu do narodu.
12Ten mi zbuduje dom, i utwierdzę stolicę jego aż na wieki.
5Albowiem tam są postawione stolice na sąd, stolice domu Dawidowego.
13O nadziejo Izraelska, Panie! wszyscy, którzy cię opuszczają, niech będą zawstydzeni; którzy odstępują odemnie, niech na ziemi zapisani będą; albowiem opuścili źródło wód żywych, Pana.
3Któż wstąpi na górę Pańską? a kto stanie na miejscu świętem jego?
27Sława i zacność przed nim, moc i wesele na miejscu jego.
10I tyś, Panie! na początku ugruntował ziemię, a niebiosa są dziełem rąk twoich.
1Synom Korego psalm i pieśń. Fundament jego jest na górach świętych.
17Wprowadzisz je, i wszczepisz je na górze dziedzictwa twego, na miejscu, któreś ku mieszkaniu twemu sprawił, Panie; w świątnicy, Panie, którą umocnią ręce twoje.
12Izaliś ty nie jest od wieku, Panie, Boże mój, święty mój? myć nie pomrzemy; o Panie! postawiłeś go na sąd; ty, o skało nasza! na karanieś go ugruntował.
13Albowiem obrał Pan Syon, i upodobał go sobie na mieszkanie, mówiąc:
14Toć będzie odpocznienie moje aż na wieki; tu będę mieszkał, bom go siebie upodobał.
19Ty, Panie! trwasz na wieki, a stolica twoja od narodu do narodu.
1Tak mówi Pan: Niebo jest stolicą moją, a ziemia podnóżkiem nóg moich. Gdzież tedy będzie ten dom, który mi zbudujecie? albo gdzie będzie miejsce odpocznienia mego?
4Pan jest nad wszystkie narody wywyższony; chwała jego nad niebiosa.
5Któż taki, jako Pan Bóg nasz, który mieszka na wysokości?
5I będzie zgotowana stolica w miłosierdziu, a usiądzie na niej w prawdzie w przybytku Dawidowym ten, któryby sądził i szukał sądu, a czynił prędką sprawiedliwość.
1Pieśń Dawidowa. Panie! któż będzie przebywał w przybytku twoim? Któż będzie mieszkał na świętej górze twojej?
3Pospieszże się na srogie popustoszenie; a jako wszystko poburzył nieprzyjaciel w świątnicy!
2Sługą będąc świątnicy, a prawdziwego onego przybytku, który Pan zbudował, a nie człowiek.
8Panie! umiłowałem mieszkanie domu twego, i miejsce przybytku chwały twojej.
7Wnijdźmyż do przybytków jego, a kłaniajmy się u podnóżka nóg jego.
18Na mały czas posiadł ziemię lud świętobliwości twojej; nieprzyjaciele nasi podeptali świątnicę twoję.
49Niebo jest stolica moja, a ziemia podnóżek nóg moich. Cóż mi za dom zbudujecie, mówi Pan, albo które jest miejsce odpocznienia mego?
5Wywyższajcie Pana, Boga naszego, a kłaniajcie się u podnóżka nóg jego; bo święty jest.
13I będę rozmyślał o wszelkiem dziele twojem, i o uczynkach twoich będę mówił:
9A postanowiłem miejsce ludowi memu Izraelskiemu, i wszczepiłem go; i będzie mieszkał na miejscu swem, a nie będzie więcej poruszowny, ani go więcej synowie nieprawości trapić, jako przedtem;
12Obrzydliwością jest królom czynić niezbożność; bo sprawiedliwością stolica umocniona bywa.
2Obłok i ciemność około niego; sprawiedliwość i sąd są gruntem stolicy jego.
15I dla rozkosznych gór starodawnych, i dla rozkosznych pagórków wiecznych;
1A miałoć i pierwsze ono przymierze ustawy około służby Bożej i świątnicę świecką.
2Albowiem sprawiony był przybytek pierwszy, w którym był świecznik, i stół, i pokładne chleby, który zwano świątnicą.
15Bośmy my pielgrzymami i przychodniami przed tobą, jako i wszyscy ojcowie nasi; dni nasze na ziemi jako cień, a nie masz czego oczekiwać.
21I naznaczyłem tam miejsce skrzyni, w której jest przymierze Pańskie, które uczynił z ojcy naszymi, gdy je wywiódł z ziemi Egipskiej.
6Zacność i ochędóstwo przed obliczem jego, moc i piękność w świątnicy jego.
14Ramię twoje mocne jest; można jest ręka twoja, a wywyższona jest prawica twoja.
2Stał się Juda poświęceniem jego, Izrael panowaniem jego.
7Pan odrzucił ołtarz swój, zbrzydził sobie świątnicę swoję, podał do rąk nieprzyjacielskich mury i pałace Syońskie; krzyczeli w domu Pańskim jako w dzień święta uroczystego.
25Ażem rzekł; Boże mój! nie bierz mię w połowie dni moich; od narodu bowiem aż do narodu trwają lata twoje.
7I mówił do mnie: Synu człowieczy! miejsce stolicy mojej, i miejsce stóp nóg moich, na którem mieszkać będę w pośród synów Izraelskich na wieki; nie splugawi więcej dom Izraelski imienia świętobliwości mojej, ani oni, ani królowie ich w szeteczeńs twy swemi i trupami królów swych, ani wyżynami swemi.
8I miszkali w niej, i zbudowali tobie w niej świątnicę dla imienia twego, mówiąc:
16Bom teraz obrał i poświęcił ten dom, aby tu przebywało imię moje aż na wieki; i będą tu oczy moje, i serce moje po wszystkie dni.
2Którzy stawacie w domu Pańskim, w sieniach domu Boga naszego.
8I uczynią mi świątnicę, abym mieszkał w pośrodku ich.
7O nieprzyjacielu! azaż wykonane są spustoszenia twoie na wieczność? Poburzyłżeś miasta? i owszem ich samych pamiątka zginęła z niemi.
18Boś ty jest chwałą mocy ich, a za wolą twoją wywyższy się róg nasz.
6Strzały twoje ostre; od nich narody pod cię upadną, a serce nieprzyjaciół królewskich przenikną.
19Pan na niebiosach utwierdził stolicę; a królestwo jego nad wszystkimi panuje.