Ksiega Psalmów 105:8
Pamięta wiecznie na przymierze swoje: na słowo, które przykazał aż do tysiącznego pokolenia;
Pamięta wiecznie na przymierze swoje: na słowo, które przykazał aż do tysiącznego pokolenia;
Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.
15Pamiętajcie aż na wieki na przymierze jego, na słowow, które przykazał do tysiącznego pokolenia;
16Które postanowił z Abrahamem, i na przysięgę jego z Izaakiem;
17I postanowił to Jakóbowi za prawo, a Izraelowi za przymierze wieczne,
9Które postanowił z Abrahamem, i na przysięgę swą uczynioną Izaakowi.
10Bo je postanowił Jakóbowi za ustawę, a Izraelowi za umowę wieczną.
17Ale miłosierdzie Pańskie od wieków aż na wieki nad tymi, którzy się go boją, a sprawiedliwość jego nad synami synów,
18Którzy strzegą przymierza jego, i pamiętają na przykazanie jego, aby je czynili.
9A tak wiedz, że Pan, Bóg twój, jest Bóg, Bóg wierny, chowający przymierze, i miłosierdzie tym, którzy go miłują i strzegą przykazań jego, do tysięcznego pokolenia;
42Albowiem wspomniał na słowo świętobliwości swojej, które rzekł do Abrahama, sługi swego.
4Pamiątkę cudów swoich uczynił miłosierny a litościwy Pan.
5Dał pokarm tym, którzy się go boją, pamiętając wiecznie na przymierze swoje.
45Bo sobie wspomniał na przymierze swoje z nimi, a żałował tego według wielkiej litości swojej.
7Uczynki rąk jego prawda i sąd; nieodmienne są wszystkie przykazania jego,
8Utwierdzone na wieki wieczne, uczynione w prawdzie i w szczerości.
9Wykupienie posławszy ludowi swemu, przykazał na wieki strzedź przymierza swego; święte i straszne jest imię jego.
5Przypominajcie sobie dziwy jego, które czynił, cuda jego i sądy ust jego.
6Wy nasienie Abrahama, sługi jego! Wy synowie Jakóbowi, wybrani jego!
7Onci jest Pan, Bóg nasz, po wszystkiej ziemi sądy jego.
5Bo wzbudził świadectwo w Jakóbie, a zakon wydał w Izraelu; przykazał ojcom naszym, aby to do wiadomości podawali synom swoim,
6Aby poznał wiek potomny, synowie, którzy się narodzić mieli, a oni zaś powstawszy, aby to opowiadali synom swoim;
7Aby pokładali w Bogu nadzieję swoję, a nie zapominali na sprawy Boże, ale strzegli przykazań jego;
5Albowiem dobry jest Pan, na wieki trwa miłosierdzie jego, a od narodu aż do narodu prawda jego.
12Dni moje są jako cień nachylony, a jam jako trawa uwiądł;
89O Panie! słowo twoje trwa na wieki na niebie.
90Od narodu do narodu prawda twoja; ugruntowałeś ziemię, i stoi.
72Aby uczynił miłosierdzie z ojcami naszymi, i wspomniał na przymierze swoje święte,
28Ja go też za pierworodnego wystawię, i za wyższego nad królami ziemi.
13Panie! imię twoje na wieki; Panie! pamiątka twoja od narodu do narodu.
55Jako mówił do ojców naszych, do Abrahama i nasienia jego na wieki.
21I dał ziemię ich w dziedzictwo; albowiem na wieki miłosierdzie jego;
22W dziedzictwo Izraelowi, słudze swemu; albowiem na wieki miłosierdzie jego.
23Który w uniżeniu naszem pamięta na nas; albowiem na wieki miłosierdzie jego.
7I umocnię królestwo jego aż na wieki, będzieli statecznym w pełnieniu przykazań moich i sądów moich, jako i dziś.
9Nad to rzekł Bóg Abrahamowi: Ty też przymierza mego przestrzegać będziesz, ty i nasienie twoje po tobie, w narodziech swoich.
50I którego miłosierdzie zostaje od narodu do narodu nad tymi, co się go boją.
10A czyniący miłosierdzie nad tysiącami tych, którzy mię miłują, i strzegą przykazań moich.
8Izali mię na wieki odrzuci Pan, a więcej mi już łaski nie ukaże?
11Ale rada Pańska trwa na wieki, a myśli serca jego od narodu do narodu.
13Wspomnij na Abrahama, Izaaka, i Izraela, sługi twoje, którymeś przysiągł sam przez się i mówiłeś do nich: Rozmnożę nasienie wasze jako gwiazdy niebieskie, i wszystkę tę ziemię, o którejm mówił. Dam ją nasieniu waszemu, i odziedziczą ją na wieki.
8I znalazłeś serce jego wierne przed obliczem twojem, i uczyniłeś z nim przymierze, że dasz ziemię Chananejczyka, Hetejczyka, Amorejczyka, i Ferezejczyka, i Jebuzejczyka, i Giergiezejczyka, że ją dasz nasieniu jego, i ziściłeś słowa twoje; boś ty sprawiedliwy.
24I usłyszał Bóg wołanie ich; i wspomniał Bóg na przymierze swoje z Abrahamem, z Izaakiem, i z Jakóbem.
7I utwierdzę przymierze moje między mną, i między tobą, i między nasieniem twojem po tobie, w narodziech ich umową wieczną; żebym ci był Bogiem i nasieniu twemu po tobie.
31(Albowiem Bóg miłosierny Pan, Bóg twój jest) nie opuści cię, ani cię skazi, ani zapomni na przymierze ojców twoich, które im przysiągł.
7Przysiągł Pan przez zacność Jakóbową, że nie zapomnę na wieki wszystkich spraw ich.
1Nauczający (złożony) od Etana Ezrahytczyka.
2O miłosierdziach Pańskich na wieki śpiewać będę; od narodu do narodu opowiadać będę usty swemi prawdę twoję.
6I wystawił je na wieki wieczne; założył im kres, którego nie przestępują.
5Jam też usłyszał krzyk synów Izraelskich, które Egipczanie w niewolą podbijają, i wspomniałem na przymierze moje.
12Wspominajcie dziwne sprawy jego, które czynił, i cuda jego, i sądy ust jego.
16Który prowadził lud swój przez puszczę; albowiem na wieki miłosierdzie jego.