Ksiega Psalmów 102:2

Biblia Gdanska (1632/1881)

WIEKUISTY, wysłuchaj moją modlitwę i niech dojdzie do Ciebie me wołanie.

📖 Analiza gramatyczna

Tekst oryginalny

יְ֭הוָה שִׁמְעָ֣ה תְפִלָּתִ֑י וְ֝שַׁוְעָתִ֗י אֵלֶ֥יךָ תָבֽוֹא׃

Transliteracja

YHWH šimʿâ tᵉpillātî and šawʿātî to you tāḇôʾ

Szczegóły gramatyczne

• *YHWH*: proper noun - LORD/Yahweh
• *šimʿâ*: verb, Qal imperative, masculine singular - hear!
• *tᵉpillātî*: noun, feminine singular + 1st person singular suffix - my prayer
• *wᵉ*: conjunction - and
• *šawʿātî*: noun, feminine singular + 1st person singular suffix - my cry
• *ʾēleḵā*: preposition + 2nd masculine singular suffix - to you
• *tāḇôʾ*: verb, Qal imperfect, 3rd feminine singular - may it come/enter

Znaczenia słów

• *šimʿâ*: hear/listen to
• *tᵉpillātî*: my prayer/my supplication
• *šawʿātî*: my cry/my shout for help
• *tāḇôʾ*: may come/enter/arrive

Wersety referencyjne

• Ps 69:17 : 17 Wysłuchaj mnie, WIEKUISTY, bo błogą jest Twoja łaska; zwróć się do mnie w Twym wielkim miłosierdziu
• Ps 27:9 : 9 Nie ukrywaj przede mną Twego oblicza, nie odtrącaj w gniewie Twojego sługi; Ty byłeś moją pomocą; nie porzucaj mnie i nie opuszczaj, Boże mojego zbawienia.
• Ps 31:2 : 2 Do Ciebie, WIEKUISTY, się chronię, obym się nie zawstydził na wieki; wybaw mnie w Twojej sprawiedliwości.
• Ps 40:13 : 13 Bo opadły mnie klęski bez liczby, moje winy mnie doścignęły i nie mogę ich przejrzeć; są liczniejsze niż włosy mojej głowy, zatem opuszcza mnie moje serce.
• Hi 7:21 : 21 Czemu nie wybaczasz mojego grzechu i nie przepuszczasz mojej winy? Położę się w prochu, a kiedy mnie poszukasz, już mnie nie będzie.
• Hi 34:29 : 29 Jeśli więc daje pokój, któż Go potępi? A jeśli skrywa Swoje oblicze, kto Go zobaczy? Jednak On czuwa nad narodem, jak i nad pojedynczym człowiekiem.
• Ps 13:1 : 1 Przewodnikowi chóru. Psalm Dawida.
• Ps 22:19 : 19 Rozdzielają między siebie me odzienie, a o moje szaty los rzucają.
• Ps 70:1 : 1 Przewodnikowi chóru. Od Dawida, na pamiątkę.
• Ps 71:2 : 2 Ocal mnie w Twojej sprawiedliwości i wyswobodź, skłoń ku mnie Twoje ucho i mi dopomóż.
• Ps 88:2-9 : 2 WIEKUISTY, Boże mojego ocalenia, dniem i nocą wołam do Ciebie. 3 Niech do Ciebie dojdzie ma modlitwa; skłoń Twe ucho do mojej skargi. 4 Bo syta jest cierpień moja dusza, a me życie chyli się do grobu. 5 Jak mąż bezwładny, zaliczony jestem do zstępujących w mogiłę. 6 Pośród umarłych moje łoże; podobny jestem do poległych, co spoczęli w grobie; tych, których już nie wspominasz, gdyż oni zostali wyłączeni spod Twojej ręki. 7 W głęboką przepaść mnie strąciłeś, w ciemnice i otchłanie. 8 Na mnie się oparł Twój gniew i przytłaczasz mnie wszystkimi nawałnicami. Sela. 9 Oddaliłeś ode mnie mych znajomych, uczyniłeś mnie dla nich ohydą; jestem zamknięty, nie mogę wyjść. 10 Z nędzy zbolało moje oko; codziennie Cię wzywam, WIEKUISTY, i do Ciebie wyciągam moje ręce. 11 Czy uczynisz cud dla umarłych? Czy umarli powstają i czy będą Cię wysławiali? Sela. 12 Czy to w grobie będzie głoszona Twoja łaska, a Twoja niezawodność w nicości? 13 Czy w ciemnościach jest znany Twój cud, a Twoja sprawiedliwość w Krainie Zapomnienia? 14 Ja więc, wołam do Ciebie, WIEKUISTY, oraz z ranka uprzedza Cię ma modlitwa. 15 O WIEKUISTY, czemu porzucasz moją duszę i ukrywasz przede mną Twe oblicze? 16 Jestem nędzny i konający od wstrząsów; znosiłem Twoje grozy, upadam. 17 Przeszły po mnie Twe ognie i skruszyły mnie Twoje trwogi. 18 Ogarnęły mnie jak bezustanne fale i razem mnie otoczyły.
• Ps 104:29 : 29 Ukrywasz Twoje oblicze a ogarnia je trwoga; odbierasz im ducha umierają oraz wracają do swego prochu.
• Ps 143:7 : 7 Pospiesz, wysłuchaj mnie, WIEKUISTY, bowiem mój duch zanika;nie ukrywaj przede mną Twojego oblicza, bo byłbym podobny do zstępujących do grobu.
• Iz 8:17 : 17 Zatem będę ufał WIEKUISTEMU, który ukrył Swoje oblicze przed domem Jakóba, i Jego oczekiwał.
• Iz 43:2 : 2 Gdy przejdziesz przez wody – będę z tobą, przez rzeki – lecz ciebie nie uniosą; gdy pójdziesz przez ogień – nie oparzysz się i płomień ciebie nie spali.
• Iz 65:24 : 24 I będzie, że zanim zawołają – Ja odpowiem; zaledwie wypowiedzą – Ja wysłucham.
• Dz 12:5-9 : 5 Zatem Piotr był strzeżony w więzieniu; ale była także za niego gorliwa modlitwa do Boga, rodząca się pośród zboru. 6 A gdy Herod zamierzał go wyprowadzić, Piotr związany dwoma łańcuchami, spał tamtej nocy na środku dwóch żołnierzy, a przed drzwiami strzegli więzienia strażnicy. 7 I oto stanął obok anioł Pana, a światło zajaśniało w budynku. Potem uderzył bok Piotra i go obudził, mówiąc: Wstań w pośpiechu. A kajdany odpadły z jego rąk. 8 Zaś anioł powiedział do niego: Opasz się oraz podwiąż twoje obuwie. Więc tak uczynił. I mu mówi: Odziej się twoim płaszczem oraz pójdź za mną. 9 Zatem wyszedł oraz szedł za nim; ale nie wiedział, że to, co się działo przez anioła jest prawdziwe, lecz uważał, że widzi sen. 10 A kiedy przeszli pierwszą i drugą straż, przyszli do żelaznej bramy prowadzącej do miasta, która im się samorzutnie otworzyła; zatem wyszli, przeszli jedną ulicę i zaraz anioł oddalił się od niego. 11 Zaś Piotr, kiedy przyszedł do siebie, powiedział: Teraz naprawdę wiem, że Pan posłał swojego anioła oraz wyrwał mnie z ręki Heroda i całego oczekiwania żydowskiego ludu. 12 Lecz także się zastanowił, po czym wyruszył do domu Marii, matki Jana, zwanego Markiem, gdzie było wielu zebranych oraz się modlili. 13 A gdy Piotr zapukał w podwoje bramy, podeszła dzieweczka imieniem Rode, by posłuchać. 14 I poznawszy głos Piotra, z radości nie otworzyła bramy, ale wbiegła i oznajmiła, że Piotr stoi u bramy. 15 A oni do niej powiedzieli: Szalejesz. Ale ta zapewniała, że tak się ma sprawa. Zaś oni mówili: To jest jego anioł. 16 A kiedy Piotr trwał pukając i otworzyli, zobaczyli go i stali się zdumieni. 17 Ale skinął im ręką, by milczeli, i im opisał, jak go Pan wyprowadził z więzienia. Także powiedział: Oznajmijcie to Jakóbowi oraz braciom. I wyszedł, udając się na inne miejsce. 18 Ale gdy nastał dzień, powstało niemałe wzburzenie pomiędzy żołnierzami co, mianowicie, stało się Piotrowi. 19 Zaś Herod gdy go poszukał i nie znalazł osądził strażników i rozkazał, aby zostali uwięzieni. I wyjechał z Judei do Cezarei, tam spędzając czas. 20 Ale Herod rozpaczliwie walczył przeciwko Tyryjczykom i Sydończykom. Zaś oni przybyli jednomyślnie do niego oraz zjednawszy Blasta, szambelana króla, prosili o pokój dlatego, bo ich kraina była karmiona z królewskiej. 21 Więc ustalonego dnia, Herod włożył królewskie szaty, zasiadł na trybunie oraz publicznie do nich przemawiał. 22 Zaś mieszkańcy wołali: Głos boga, a nie człowieka. 23 Lecz natychmiast uderzył go anioł Pana, z tego powodu, że nie oddał chwały Bogu; zatem będąc stoczony przez robaki oddał ducha. 24 A Słowo Boga sprawiało rozwój i pomnażało. 25 Zaś Barnabasz i Saul po wypełnieniu służby wrócili z Jerozolimy, biorąc ze sobą Jana, zwanego Markiem.
• 1 Kor 10:13 : 13 Jeszcze nie ogarnęło was doświadczenie, chyba, że ludzkie; ale wierny jest Bóg, który nie pozwoli, abyście zostali doświadczani ponad to, co jesteście w stanie unieść; ale wraz z doświadczeniem sprawi też wyjście, byście zdołali je wytrzymać.