Ksiega Psalmów 78:11
Zapomnieli o Jego dziełach oraz o Jego cudach, które im pokazał.
Zapomnieli o Jego dziełach oraz o Jego cudach, które im pokazał.
Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.
13szybko zapomnieli o Jego dziełach oraz nie polegali na Jego radach.
37Ale przy Nim nie wytrwało ich serce i nie byli wierni Jego Przymierzu.
38A On, miłosierny, odpuszczał ich winę i ich nie zgładzał; często odwracał Swój gniew i nie pobudzał całej Swojej zapalczywości.
39Wspomniał, że są cielesną naturą; powiewem, co przelatuje i nie wraca.
40Ile razy drażnili Go na puszczy oraz jątrzyli Go na stepie?
41Ciągle doświadczali Boga i zakreślali granice Świętego Israela.
42Nie pamiętali Jego ręki oraz dnia, w którym ich wybawił od ciemięzcy.
43Kiedy w Micraim dawał Swoje znaki, a Swe cuda spełniał na polu Coan,
21Zapomnieli swojego wybawcę – Boga, który w Micraim wypełnił wielkie dzieła;
22cuda na ziemi Chama, wspaniałe rzeczy nad morzem Czerwonym.
12Bowiem przed ich ojcami czynił cuda w ziemi Micraimu oraz na polu Coan*.
10Nie strzegli Przymierza Boga i wzbraniali się postępować według Jego Prawa.
32Mimo tego jeszcze grzeszyli i nie wierzyli w Jego cuda.
7Nasi przodkowie w Micraim nie zważali na Twoje cuda, nie pamiętali mnóstwa Twych łask, i byli oporni nad morzem, nad owym morzem Czerwonym.
7nie zapomnieli spraw Boga oraz strzegli Jego przykazań.
8By się nie stali jak ich ojcowie – rodem odstępnym i niesfornym; rodem, co nie utwierdził swego serca i nie wytrwał przy Bogu swoim duchem.
16Ale oni, nasi przodkowie, hardzie czynili; usztywnili swój kark i nie słuchali Twoich nakazów.
17Owszem, nie chcieli słuchać oraz nie wspominali Twoich cudów, które przy nich czyniłeś. Usztywnili swe karki, mianowali sobie wodza, by w swym uporze powrócić do niewoli. Lecz Ty ich nie opuściłeś, Boże przebaczający, łaskawy, miłosierny, nieprędki do gniewu na twarzy oraz wielkiej miłości.
18Nawet gdy sobie zrobili ulanego cielca, mówiąc: To jest twój bóg, który cię wyprowadził z Micraimu; i dopuścili się wielkich bluźnierstw.
12Wspominajcie nadzwyczajność Tego, który czynił; Jego znakii sądy Jego ust.
3Nadto Jego znaki, które w Micraim spełnił nad faraonem oraz nad całą jego ziemią.
5Wspominajcie cuda, które dokonał, znaki oraz wyroki Jego ust.
34I synowie Israela nie pamiętali o WIEKUISTYM, swoim Bogu, który ich wybawił ze wszystkich okolicznych wrogów.
11Więc powiedziałem: Takie jest moje błaganie - o powrót prawicy Najwyższego.
56A oni kusili oraz drażnili Boga Najwyższego i Jego Prawa nie strzegli.
6kiedy się jednak podpaśli i nasycili – przesycili się, uniosło się ich serce, i dlatego o Mnie zapomnieli.
24Wzgardzili także rozkoszną ziemią i nie wierzyli Jego Słowu.
18Zapomniałeś Skałę, która cię zrodziła i niepomny byłeś na Boga, swego Stwórcę.
19Zobaczył to WIEKUISTY i się obruszył nad zgorszeniem Swoich synów i córek.
23Ale przełożony podczaszych nie wspomniał o Josefie i go zapomniał.
11Tak mówi w swoim sercu: Bóg zapomniał, zakrył Swoje oblicze, nie zobaczy na wieki.
14nie wyniosło się twoje serce i byś zapomniał WIEKUISTEGO, twojego Boga, który cię wyprowadził z Micraim, z domu niewoli.
25Bo poszli i służyli obcym bogom oraz korzyli się przed nimi; przed bogami, których nie znali i których im nie przeznaczył.
27tych, co odstąpili od Niego, a na żadną z Jego dróg nie zważali.
9Czy Jego miłosierdzie znikło na zawsze i ustanowił wyrok na wieki wieków?
45I pamiętał Swoje przymierze z nimi, i pożałował w Swojej wielkiej litości.
40Ale nie usłuchali, lecz czynią według dawnego swego zwyczaju.
9gdzie doświadczyli Mnie wasi ojcowie; próbowali Mnie, a czterdzieści lat oglądali Moje dzieła.
7Pamiętaj oraz nie zapominaj jak na pustyni jątrzyłeś WIEKUISTEGO, twojego Boga; byliście przekorni WIEKUISTEMU od owego dnia, którego wyszedłeś z ziemi Micraim aż do waszego przyjścia na to miejsce.
9Jednak oni zapomnieli WIEKUISTEGO, swego Boga, a wtedy wydał ich w ręce Sysery, wodza wojsk Hacoru, w ręce Pelisztinów oraz w ręce króla Moabu, którzy przeciwko nim walczyli.
6Wyjawił Swojemu ludowi potęgę Swoich czynów, kiedy dał im dziedzictwo pogan.
4Litościwy i miłosierny BÓG ustanowił pamiątkę Swoich cudów.
15Porzucili ustawy oraz Jego przymierze, które zawarł z ich przodkami, oraz Jego przestrogi, którymi ich ostrzegał, a poszli za marnością i plemionami, które ich otaczały, aczkolwiek WIEKUISTY zakazał im czynić tak jak oni – więc zmarnieli.
11Wtedy Jego lud wspomniał o dniach przeszłości, o Mojżeszu, mówiąc: Gdzie jest Ten, co wyprowadził ich z morza, razem z pasterzem Jego trzody; gdzie Ten, co złożył w jego wnętrze Swego Świętego Ducha?
17Lecz jeszcze nie przestali grzeszyć przeciw Niemu i opierać się Najwyższemu na pustyni.
10Również całe ówczesne pokolenie zostało przyłączone do swoich ojców. A po nim nastało inne pokolenie; ludzie, którzy nie znali WIEKUISTEGO, ani czynów jakie spełnił dla Israela.
17z powodu głosu bluźniercy i potwarcy, wobec wroga oraz mściciela.
35Wspomnieli, że Bóg jest ich Opoką, Pan Najwyższy ich Zbawcą.
6Nie mówili: Gdzie jest WIEKUISTY, który wyprowadził nas z ziemi Micraim, który prowadził nas po pustyni; po ziemi pustkowia i rozpadlin; po ziemi suchej i cienia śmierci; po ziemi, której nikt nie przebył oraz na której nie zamieszkał żaden człowiek?
22ci wszyscy ludzie, którzy widzieli Moją chwałę i Moje znaki, które spełniałem w Micraim, i na pustyni, a często Mnie doświadczali, i nie słuchali Mojego głosu