Ksiega Psalmów 106:13
szybko zapomnieli o Jego dziełach oraz nie polegali na Jego radach.
szybko zapomnieli o Jego dziełach oraz nie polegali na Jego radach.
Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.
10Nie strzegli Przymierza Boga i wzbraniali się postępować według Jego Prawa.
11Zapomnieli o Jego dziełach oraz o Jego cudach, które im pokazał.
42Nie pamiętali Jego ręki oraz dnia, w którym ich wybawił od ciemięzcy.
20Zamienili podmiot swej czci na wyobrażenie byka, co je trawę.
21Zapomnieli swojego wybawcę – Boga, który w Micraim wypełnił wielkie dzieła;
14Żądzą pożądali na pustyni i doświadczali Boga na puszczy.
12I chociaż uwierzyli Jego słowom oraz śpiewali Jego chwałę,
24Wzgardzili także rozkoszną ziemią i nie wierzyli Jego Słowu.
25Szemrali w swoich namiotach, a nie słuchali głosu BOGA.
26Więc podniósł na nich Swoją rękę, by ich wytracić na pustyni,
32Mimo tego jeszcze grzeszyli i nie wierzyli w Jego cuda.
33Więc w marności spełnili swe dni, a swoje lata w trosce.
6kiedy się jednak podpaśli i nasycili – przesycili się, uniosło się ich serce, i dlatego o Mnie zapomnieli.
7nie zapomnieli spraw Boga oraz strzegli Jego przykazań.
8By się nie stali jak ich ojcowie – rodem odstępnym i niesfornym; rodem, co nie utwierdził swego serca i nie wytrwał przy Bogu swoim duchem.
7Nasi przodkowie w Micraim nie zważali na Twoje cuda, nie pamiętali mnóstwa Twych łask, i byli oporni nad morzem, nad owym morzem Czerwonym.
56A oni kusili oraz drażnili Boga Najwyższego i Jego Prawa nie strzegli.
43Wielokroć ich ratował, ale oni pozostawali krnąbrnymi w swych umysłach i marnieli przez swoje nieprawości.
44Więc kiedy usłyszał ich wołanie, spojrzał na ich niedolę.
45I pamiętał Swoje przymierze z nimi, i pożałował w Swojej wielkiej litości.
16Ale oni, nasi przodkowie, hardzie czynili; usztywnili swój kark i nie słuchali Twoich nakazów.
17Owszem, nie chcieli słuchać oraz nie wspominali Twoich cudów, które przy nich czyniłeś. Usztywnili swe karki, mianowali sobie wodza, by w swym uporze powrócić do niewoli. Lecz Ty ich nie opuściłeś, Boże przebaczający, łaskawy, miłosierny, nieprędki do gniewu na twarzy oraz wielkiej miłości.
18Nawet gdy sobie zrobili ulanego cielca, mówiąc: To jest twój bóg, który cię wyprowadził z Micraimu; i dopuścili się wielkich bluźnierstw.
27tych, co odstąpili od Niego, a na żadną z Jego dróg nie zważali.
30Ale nie porzucili swojego pożądania, choć pokarm był jeszcze w ich ustach.
39Wspomniał, że są cielesną naturą; powiewem, co przelatuje i nie wraca.
40Ile razy drażnili Go na puszczy oraz jątrzyli Go na stepie?
37Ale przy Nim nie wytrwało ich serce i nie byli wierni Jego Przymierzu.
11Gdyż byli przekorni słowom Boga i urągali radom Najwyższego.
23Ale przełożony podczaszych nie wspomniał o Josefie i go zapomniał.
28Bowiem to naród pozbawiony roztropności i nie ma w nich rozsądku.
33Gdyż rozjątrzyli Jego Ducha, niebacznie mówiąc swoimi ustami.
34Nie wytępili także ludów, o których im WIEKUISTY powiedział.
35Lecz pomieszali się z poganami oraz nauczyli się ich spraw.
34I synowie Israela nie pamiętali o WIEKUISTYM, swoim Bogu, który ich wybawił ze wszystkich okolicznych wrogów.
30Nie chcieli wiedzieć o Mojej radzie i gardzili każdym Mym napomnieniem.
12Lecz Mój lud nie usłuchał Mojego głosu oraz Israel Mi nie uległ.
22Bo nie wierzyli Bogu i na Jego pomocy nie polegali.
40Ale nie usłuchali, lecz czynią według dawnego swego zwyczaju.
17Lecz nie słuchali i swoich sędziów, ale popełniali cudzołóstwo z obcymi bóstwami oraz korzyli się przed nimi. Szybko odstąpili od drogi, którą chodzili ich przodkowie, słuchając przykazań WIEKUISTEGO; a oni tak nie czynili.
39Zanieczyszczali się swoimi sprawami, cudzołożyli swoim postępowaniem.
24Ale nie usłuchali i nie skłaniali swojego ucha, lecz chodzili za podszeptami oraz pożądliwością swojego zepsutego serca; zwrócili się do Mnie karkiem, a nie obliczem.
13Lecz szli za pożądliwością swojego serca oraz za Baalami; czego ich nauczyli ich ojcowie.
17Lecz jeszcze nie przestali grzeszyć przeciw Niemu i opierać się Najwyższemu na pustyni.
18Kusili także Boga w swoim sercu, żądając jadła dla swego życia.
15Porzucili ustawy oraz Jego przymierze, które zawarł z ich przodkami, oraz Jego przestrogi, którymi ich ostrzegał, a poszli za marnością i plemionami, które ich otaczały, aczkolwiek WIEKUISTY zakazał im czynić tak jak oni – więc zmarnieli.
29Rozjątrzyli Boga swoimi postępkami, i zaczął się między nimi mór.
4Błąkali się po pustyni, po stepie bezdrożnym, a miasta do osiedlenia nie znaleźli.
5Byli głodni, spragnieni, aż dusza w nich omdlewała.
10Dlatego byłem zagniewany na to pokolenie i powiedziałem: Zawsze błądzą sercem. Zaś oni nie poznali Moich dróg,