Ksiega Psalmów 78:42
Nie pamiętali Jego ręki oraz dnia, w którym ich wybawił od ciemięzcy.
Nie pamiętali Jego ręki oraz dnia, w którym ich wybawił od ciemięzcy.
Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.
10Nie strzegli Przymierza Boga i wzbraniali się postępować według Jego Prawa.
11Zapomnieli o Jego dziełach oraz o Jego cudach, które im pokazał.
34I synowie Israela nie pamiętali o WIEKUISTYM, swoim Bogu, który ich wybawił ze wszystkich okolicznych wrogów.
21Zapomnieli swojego wybawcę – Boga, który w Micraim wypełnił wielkie dzieła;
7Nasi przodkowie w Micraim nie zważali na Twoje cuda, nie pamiętali mnóstwa Twych łask, i byli oporni nad morzem, nad owym morzem Czerwonym.
13szybko zapomnieli o Jego dziełach oraz nie polegali na Jego radach.
35Wspomnieli, że Bóg jest ich Opoką, Pan Najwyższy ich Zbawcą.
43Kiedy w Micraim dawał Swoje znaki, a Swe cuda spełniał na polu Coan,
10Tak wyswobodził ich z ręki nieprzyjaciela, wyzwolił ich z ręki wroga,
39Wspomniał, że są cielesną naturą; powiewem, co przelatuje i nie wraca.
40Ile razy drażnili Go na puszczy oraz jątrzyli Go na stepie?
41Ciągle doświadczali Boga i zakreślali granice Świętego Israela.
9Jednak oni zapomnieli WIEKUISTEGO, swego Boga, a wtedy wydał ich w ręce Sysery, wodza wojsk Hacoru, w ręce Pelisztinów oraz w ręce króla Moabu, którzy przeciwko nim walczyli.
42Zgnębili ich nieprzyjaciele, zatem ulegli pod ich ręką.
43Wielokroć ich ratował, ale oni pozostawali krnąbrnymi w swych umysłach i marnieli przez swoje nieprawości.
44Więc kiedy usłyszał ich wołanie, spojrzał na ich niedolę.
45I pamiętał Swoje przymierze z nimi, i pożałował w Swojej wielkiej litości.
46Zatem zjednał im miłosierdzie u wszystkich ich panów.
32Mimo tego jeszcze grzeszyli i nie wierzyli w Jego cuda.
16Ale oni, nasi przodkowie, hardzie czynili; usztywnili swój kark i nie słuchali Twoich nakazów.
17Owszem, nie chcieli słuchać oraz nie wspominali Twoich cudów, które przy nich czyniłeś. Usztywnili swe karki, mianowali sobie wodza, by w swym uporze powrócić do niewoli. Lecz Ty ich nie opuściłeś, Boże przebaczający, łaskawy, miłosierny, nieprędki do gniewu na twarzy oraz wielkiej miłości.
56A oni kusili oraz drażnili Boga Najwyższego i Jego Prawa nie strzegli.
23Ale przełożony podczaszych nie wspomniał o Josefie i go zapomniał.
18Zapomniałeś Skałę, która cię zrodziła i niepomny byłeś na Boga, swego Stwórcę.
61Oddał także w niewolę Swą potęgę, Swoją chlubę w rękę ciemięzcy.
7nie zapomnieli spraw Boga oraz strzegli Jego przykazań.
8By się nie stali jak ich ojcowie – rodem odstępnym i niesfornym; rodem, co nie utwierdził swego serca i nie wytrwał przy Bogu swoim duchem.
7Pamiętaj oraz nie zapominaj jak na pustyni jątrzyłeś WIEKUISTEGO, twojego Boga; byliście przekorni WIEKUISTEMU od owego dnia, którego wyszedłeś z ziemi Micraim aż do waszego przyjścia na to miejsce.
24Wzgardzili także rozkoszną ziemią i nie wierzyli Jego Słowu.
22Bo nie wierzyli Bogu i na Jego pomocy nie polegali.
6kiedy się jednak podpaśli i nasycili – przesycili się, uniosło się ich serce, i dlatego o Mnie zapomnieli.
6Nie mówili: Gdzie jest WIEKUISTY, który wyprowadził nas z ziemi Micraim, który prowadził nas po pustyni; po ziemi pustkowia i rozpadlin; po ziemi suchej i cienia śmierci; po ziemi, której nikt nie przebył oraz na której nie zamieszkał żaden człowiek?
27tych, co odstąpili od Niego, a na żadną z Jego dróg nie zważali.
10Czy Bóg zapomniał się litować? Czy w gniewie wstrzymał Swe miłosierdzie? Sela.
17z powodu głosu bluźniercy i potwarcy, wobec wroga oraz mściciela.
14nie wyniosło się twoje serce i byś zapomniał WIEKUISTEGO, twojego Boga, który cię wyprowadził z Micraim, z domu niewoli.
11Wtedy Jego lud wspomniał o dniach przeszłości, o Mojżeszu, mówiąc: Gdzie jest Ten, co wyprowadził ich z morza, razem z pasterzem Jego trzody; gdzie Ten, co złożył w jego wnętrze Swego Świętego Ducha?
37Ale przy Nim nie wytrwało ich serce i nie byli wierni Jego Przymierzu.
18Nie wspominajcie przeszłych rzeczy, starodawnych nie rozpamiętujcie.
3Ty, Twoją dłonią wygnałeś ludy, a ich zasadziłeś; wytraciłeś narody, a ich rozkrzewiłeś.
53Prowadził ich bezpiecznie oraz się nie trwożyli, a ich wrogów pokryło morze.
28Ale kiedy trochę odpoczęli, znowu czynili zło przed Twym obliczem. Dlatego porzuciłeś ich w ręce ich wrogów, aby nad nimi panowali. Lecz gdy znowu się nawrócili oraz wołali do Ciebie, Ty ich wysłuchałeś z niebios i wybawiłeś, według Twojej litości, w wielu okresach czasu.
18Nie poznają, ani nie rozważają, bo zaklejone są ich oczy, by nie widziały, ani nie zrozumiały ich serca.
22Zrozumiejcie, niepomni Boga, bym was kiedyś nie schwytał, a wtedy nikt nie ocali.
2A nie pomyślą w swoim sercu, że pamiętam o całej ich niecności. Oto teraz ich otoczyły ich postępki; stanęły przed Mym obliczem!
40Ale nie usłuchali, lecz czynią według dawnego swego zwyczaju.
20Chociaż nas zgniotłeś wśród szakali i rozciągnąłeś nad nami cień śmierci.
27Wspomnij na Twoje sługi, na Abrahama, Ic'haka i Jakóba! Nie zważaj na upór tego ludu, na jego niegodziwość oraz na jego grzeszność.
17Pamiętaj co ci uczynił na drodze Amalek, kiedy wyszliście z Micraim.