Ksiega Psalmów 78:39

Biblia Gdanska (1632/1881)

Wspomniał, że są cielesną naturą; powiewem, co przelatuje i nie wraca.

Dodatkowe zasoby

Wersety referencyjne

  • Rdz 6:3 : 3 A BÓG powiedział: Nie będzie długo walczył Mój duch w człowieku, ponieważ jest on także cielesną naturą S; zatem jego dni będą liczyć sto dwadzieścia lat.
  • Hi 7:7 : 7 Wspomnij, że moje życie jest tchnieniem, a me oczy nie ujrzą już nigdy szczęścia.
  • Jk 4:14 : 14 a nie znacie jutra, ani tego jakim będzie wasze życie. Bowiem jesteście parą, tym, co się na krótko ukazuje, a potem jest zakryte.
  • Hi 7:16 : 16 Zanikam, nie będę wiecznieżył; zaniechaj mnie, bo moje dni są tchnieniem.
  • Hi 10:9 : 9 O, pamiętaj, że uformowałeś mnie jak glinę; a miałbyś mnie znowu w proch obrócić?
  • Ps 103:14-16 : 14 Gdyż On wie jak nas ukształtował; pamięta, że jesteśmy prochem. 15 Człowiek jego dni są jak trawa i rozkwita niczym polny kwiat. 16 A kiedy wiatr po nim przejdzie – nie ma go i już go nie poznaje jego miejsce.
  • J 3:6 : 6 To zrodzone z cielesnej natury jest cielesną naturą; ale to zrodzone z Ducha jest duchem.

Podobne wersety (AI)

Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.

  • Ps 78:37-38
    2 wersety
    78%

    37Ale przy Nim nie wytrwało ich serce i nie byli wierni Jego Przymierzu.

    38A On, miłosierny, odpuszczał ich winę i ich nie zgładzał; często odwracał Swój gniew i nie pobudzał całej Swojej zapalczywości.

  • 40Ile razy drażnili Go na puszczy oraz jątrzyli Go na stepie?

  • Ps 103:14-16
    3 wersety
    76%

    14Gdyż On wie jak nas ukształtował; pamięta, że jesteśmy prochem.

    15Człowiek jego dni są jak trawa i rozkwita niczym polny kwiat.

    16A kiedy wiatr po nim przejdzie – nie ma go i już go nie poznaje jego miejsce.

  • Hi 34:14-15
    2 wersety
    72%

    14Gdyby miał wzgląd tylko na Siebie oraz do Siebie ściągnął ducha Swe tchnienie,

    15razem by wyginęła cała cielesna natura, a człowiek wrócił do prochu.

  • 29Ukrywasz Twoje oblicze a ogarnia je trwoga; odbierasz im ducha umierają oraz wracają do swego prochu.

  • Ps 78:27-30
    4 wersety
    72%

    27I jak proch, niczym deszcz spuścił na nich mięso, ptactwo skrzydlate jak piasek morski.

    28Rzucał je na środek ich obozu, wokoło ich namiotów.

    29Więc jedli i wielce się nasycili, gdyż sprowadził im przedmiot ich żądzy.

    30Ale nie porzucili swojego pożądania, choć pokarm był jeszcze w ich ustach.

  • 11Zapomnieli o Jego dziełach oraz o Jego cudach, które im pokazał.

  • 42Nie pamiętali Jego ręki oraz dnia, w którym ich wybawił od ciemięzcy.

  • Ps 106:44-45
    2 wersety
    72%

    44Więc kiedy usłyszał ich wołanie, spojrzał na ich niedolę.

    45I pamiętał Swoje przymierze z nimi, i pożałował w Swojej wielkiej litości.

  • Ps 78:33-35
    3 wersety
    71%

    33Więc w marności spełnili swe dni, a swoje lata w trosce.

    34Kiedy ich gromił – błagali Go, nawracali się oraz szukali Boga.

    35Wspomnieli, że Bóg jest ich Opoką, Pan Najwyższy ich Zbawcą.

  • 7Usycha trawa, więdnie kwiat, kiedy na niego wieje wiatr WIEKUISTEGO; zaprawdę, ten lud jest trawą.

  • 11Wtedy Jego lud wspomniał o dniach przeszłości, o Mojżeszu, mówiąc: Gdzie jest Ten, co wyprowadził ich z morza, razem z pasterzem Jego trzody; gdzie Ten, co złożył w jego wnętrze Swego Świętego Ducha?

  • 13szybko zapomnieli o Jego dziełach oraz nie polegali na Jego radach.

  • 47Jak długo będziesz się ukrywał, WIEKUISTY, a jak ogień będzie pałał Twój gniew?

  • 4Człowiek podobny jest do tchnienia, jego dni są jak cień co przemija.

  • 4Jego duch ujdzie, a on wróci do swojego prochu; w ów dzień znikną jego zamysły.

  • 18A przecież są jak źdźbło wobec wiatru; jak plewa, którą porywa wicher.

  • 6kiedy się jednak podpaśli i nasycili – przesycili się, uniosło się ich serce, i dlatego o Mnie zapomnieli.

  • 17Owszem, nie chcieli słuchać oraz nie wspominali Twoich cudów, które przy nich czyniłeś. Usztywnili swe karki, mianowali sobie wodza, by w swym uporze powrócić do niewoli. Lecz Ty ich nie opuściłeś, Boże przebaczający, łaskawy, miłosierny, nieprędki do gniewu na twarzy oraz wielkiej miłości.

  • 8By się nie stali jak ich ojcowie – rodem odstępnym i niesfornym; rodem, co nie utwierdził swego serca i nie wytrwał przy Bogu swoim duchem.

  • 12W ich myśli ich domy są wieczne, ich mieszkania od pokolenia do pokolenia, dlatego swoje ziemie nazywają od swojego imienia.

  • 22Odstąpcie zatem od człowieka, którego tchnienie jest w jego nozdrzach, bo za co go uważacie?

  • 24Ponieważ: Każda cielesna natura jest jak trawa, a każda chwała człowieka jak kwiat trawy. Trawa została wysuszona, a kwiat jej opadł;

  • 18Kusili także Boga w swoim sercu, żądając jadła dla swego życia.

  • 20Oto uderzył w skałę, a wytrysnęły wody oraz rozlały się rzeki. A czy zdoła dać chleba? Czy przygotuje mięso dla Swego ludu?

  • 3Przyprowadzasz człowieka do prochu i powiadasz: Nawróćcie się, synowie Adama.

  • 11Przechodzi jak wicher i ciągnie dalej – lecz grzeszy ten, co własną siłę nazywa swoim bogiem.

  • 27tych, co odstąpili od Niego, a na żadną z Jego dróg nie zważali.

  • 8Nie pamiętaj nam win naszych przodków; niech nas szybko uprzedzi Twoje miłosierdzie, bo jesteśmy bardzo wynędzniali.

  • 17A na których się gniewał czterdzieści lat? Czyż nie na tych, co zgrzeszyli i których trupy padły na pustkowiu?

  • 9Tak, pod Twoją grozą mijają wszystkie nasze dni, a nasze lata nikną jak marzenie.

  • 67%

    9Zginęli od Bożego tchnienia, zostali zniweczeni od zadęcia Jego nozdrzy.

  • 50Tak torował Swojemu gniewowi ścieżkę, nie odbierając Śmierci ich duszy, a ich życie wydał zarazie.

  • 20Nadto dałeś Twego dobrego Ducha, aby ich uczył. Nie odjąłeś od ich ust Twojej manny oraz dałeś im wodę w pragnieniu.

  • 39Ale zmaleli i byli pognębieni od udręczenia, nędzy i troski.

  • 2Rozwija się jak kwiat i więdnie, przelatuje jak cień oraz się nie utrzyma.

  • 3A BÓG powiedział: Nie będzie długo walczył Mój duch w człowieku, ponieważ jest on także cielesną naturą S; zatem jego dni będą liczyć sto dwadzieścia lat.

  • 17Kiedy się roztopią – znikają, a gdy przypiecze gorąco – wysychają na swoim miejscu.

  • 15Abyście się odwrócili od Niego i by nadal zostawił go na pustyni; tak chcecie zgubić cały ten lud!

  • 8Zatem spojrzałem, a oto na nich ścięgna, porosły muskułami i z wierzchu, rozciągnęła się na nich skóra; jednak ducha w nich jeszcze nie było.