Ksiega Psalmów 90:3

Biblia Gdanska (1632/1881)

Przyprowadzasz człowieka do prochu i powiadasz: Nawróćcie się, synowie Adama.

Dodatkowe zasoby

Wersety referencyjne

  • Rdz 3:19 : 19 W pocie twojego oblicza będziesz spożywał chleb, aż powrócisz do ziemi, gdyż jesteś z niej wziętym; bowiem ty jesteś prochem, więc w proch się obrócisz.
  • Hi 34:14-15 : 14 Gdyby miał wzgląd tylko na Siebie oraz do Siebie ściągnął ducha Swe tchnienie, 15 razem by wyginęła cała cielesna natura, a człowiek wrócił do prochu.
  • Ps 104:29 : 29 Ukrywasz Twoje oblicze a ogarnia je trwoga; odbierasz im ducha umierają oraz wracają do swego prochu.
  • Koh 12:7 : 7 A proch wróci do ziemi, skąd powstał, zaś duch wróci do Boga, który go dał.
  • Ps 146:4 : 4 Jego duch ujdzie, a on wróci do swojego prochu; w ów dzień znikną jego zamysły.
  • Rdz 6:6-7 : 6 Wtedy WIEKUISTY pożałował, że utworzył człowieka na ziemi; więc ubolewał w Swoim sercu. 7 Zatem WIEKUISTY powiedział: Zgładzę z oblicza ziemi ludzi, których stworzyłem; tak człowieka, jak i bydlę; tak robactwo, jak i ptactwo nieba; bo żałuję, że je stworzyłem.
  • Lb 14:35 : 35 Ja, WIEKUISTY, to wypowiedziałem oraz inaczej nie postąpię z całym tym złym zborem, który się zmówił na Mnie; wyginą na tej pustyni, tu pomrą.
  • Hi 12:10 : 10 W czyjej mocy jestdusza wszelkiego stworzenia oraz duch wszelkiego ludzkiego ciała?

Podobne wersety (AI)

Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.

  • Ps 90:1-2
    2 wersety
    77%

    1Modlitwa Mojżesza, Bożego męża.Panie, Ty byłeś dla nas schronieniem* od pokolenia do pokolenia.

    2Zanim się góry narodziły, nim stworzyłeś ziemię i świat, Ty od wieku jesteś Bogiem do wieku.

  • Ps 90:4-6
    3 wersety
    76%

    4Przecież tysiąc lat jest w Twoich oczach jak dzień wczorajszy, który przeminął; jak straż w nocy.

    5Porwałeś ich, więc są jak sen; jak trawa z rana, co się odnawia.

    6O poranku zakwita i się rozrasta, a wieczorem jest ścięta i zwiędła.

  • Ps 104:29-30
    2 wersety
    76%

    29Ukrywasz Twoje oblicze a ogarnia je trwoga; odbierasz im ducha umierają oraz wracają do swego prochu.

    30Wioniesz Twym tchnieniem i się odradzają, odnawiasz oblicze ziemi.

  • Ps 90:9-13
    5 wersety
    76%

    9Tak, pod Twoją grozą mijają wszystkie nasze dni, a nasze lata nikną jak marzenie.

    10Liczba naszego wieku jest niekiedy siedemdziesiąt lat, a przy siłach i osiemdziesiąt lat, a ich chlubą męka i boleść; bowiem szybko nas spędzasz, zatem ulatujemy.

    11Kto rozważa siłę Twojego gniewu i według Twojej grozy siłę Twojego uniesienia?

    12Naucz nas liczyć nasze dni, byśmy serce roztropne nabyli.

    13Zwróć się, WIEKUISTY. Jak długo jeszcze? Ulituj się nad Twoimi sługami.

  • 15razem by wyginęła cała cielesna natura, a człowiek wrócił do prochu.

  • 47Jak długo będziesz się ukrywał, WIEKUISTY, a jak ogień będzie pałał Twój gniew?

  • Ps 144:3-4
    2 wersety
    74%

    3WIEKUISTY, czym jest człowiek, że na niego uważasz i syn człowieka, że go cenisz?

    4Człowiek podobny jest do tchnienia, jego dni są jak cień co przemija.

  • 4Jego duch ujdzie, a on wróci do swojego prochu; w ów dzień znikną jego zamysły.

  • 21Nawróć nas do Siebie, WIEKUISTY, a będziemy nawróceni; odnów nasze dni, by były jak dawniej.

  • Ps 73:18-19
    2 wersety
    73%

    18Zaprawdę, postawiłeś ich na śliskim i strącasz ich w przepaście.

    19Jakże stali się nicością w oka mgnieniu; zginęli, zniknęli z przerażeniem.

  • 7A proch wróci do ziemi, skąd powstał, zaś duch wróci do Boga, który go dał.

  • 20Wszystko idzie na jedno miejsce; wszystko powstaje z prochu i znowu wszystko w proch się zamienia.

  • Hi 14:19-20
    2 wersety
    73%

    19jak woda wydrąża skały i fale spłukują grunt ziemi tak nadzieje człowieka wniwecz obracasz.

    20Pokonujesz go na zawsze i odchodzi, przeobrażasz jego oblicze i go puszczasz.

  • 13Czy nie dlatego, że zwracasz swojego ducha przeciw Bogu i wyrzucasz z twych ust takie słowa?

  • 17Czym jest człowiek, że go tak wielce wywyższasz i że zwracasz na niego swą uwagę?

  • Hi 10:8-9
    2 wersety
    72%

    8Twoje ręce ukształtowały mnie, uczyniły, a jednak zewsząd mnie otoczyłeś; czy chciałbyś mnie zniweczyć?

    9O, pamiętaj, że uformowałeś mnie jak glinę; a miałbyś mnie znowu w proch obrócić?

  • 7Jednak pomrzecie jak ludzie, upadniecie jak każdy z panów.

  • 1Przewodnikowi chóru na sześć głosów; na świadectwo oraz do nauki; klejnot Dawida,

  • 5Czy Twe dni są jak dni człowieka, albo czy Twoje lata, jak lata ludzkie,

  • Ps 89:44-45
    2 wersety
    71%

    44Odwróciłeś ostrze jego miecza i nie dałeś mu ratunku na wojnie.

    45Znieważyłeś jego blask, a tron jego powaliłeś na ziemię.

  • 19W pocie twojego oblicza będziesz spożywał chleb, aż powrócisz do ziemi, gdyż jesteś z niej wziętym; bowiem ty jesteś prochem, więc w proch się obrócisz.

  • 14Chcesz ludzi uczynić podobnymi do ryb w morzu; do robactwa, co nie ma pana?

  • 3I nad takim trzymasz otwarte Twoje oczy i przed Siebie pociągasz mnie na sąd.

  • 5Objaw mi, WIEKUISTY, mój koniec; jaki jest wymiar moich dni, abym poznał jak jestem znikomy.

  • Ps 102:24-27
    4 wersety
    70%

    24On osłabił w drodze moją siłę oraz dni moje skrócił;

    25zatem wołam: Boże mój, nie zabieraj mnie w połowie moich dni, przecież od wieku do wieków są Twoje lata.

    26Z dawna ugruntowałeś ziemię i niebiosa, które są dziełem Twych rąk.

    27One zaginą, a Ty zostajesz; wszystkie zbutwieją jak szata, odmienisz je jak odzież, więc będą odmienione.

  • 12Czyż nie Ty, od dawna WIEKUISTY, jesteś mym Bogiem, moim świętym? Nie zginiemy!WIEKUISTY – Ty go wyznaczyłeś na sąd; o, nasza Opoko – ustanowiłeś go do karcenia.

  • Hbr 1:11-12
    2 wersety
    70%

    11one będą zniszczone, ale Ty trwasz; i wszystkie się zestarzeją jak szata,

    12więc je zwiniesz jak okrycie oraz zostaną odmienione; ale Ty jesteś tym samym, a twoje lata nie ustaną.

  • 10Ale kiedy umiera mąż – leży on bezwładny; kiedy człowiek skonał – gdzie wtedy jest?

  • 11Odwróć ode mnie Twoją plagę, bo ginę od grozy Twojej ręki.

  • 9Ty wytyczyłeś granicę, by jej nie przekroczyły; by nie wróciły, aby pokryć ziemię.

  • 4Czy nie znasz tej odwiecznej prawdy, wiadomej od chwili ustanowienia człowieka na ziemi,

  • 4Powściągnąłeś cały Twój gniew, ochłonąłeś od ognia Twojego uniesienia.

  • 11Moje dni przeminęły, moje zamysły się zerwały; te, które były własnością mego serca.