Ksiega Psalmów 8:5
Czym jest człowiek, że o nim pamiętasz i Syn Człowieka, że go wypatrujesz?
Czym jest człowiek, że o nim pamiętasz i Syn Człowieka, że go wypatrujesz?
Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.
5Gdyż nie aniołom podporządkował przyszłą, zamieszkałą ziemię, o której mówimy.
6A czy ktoś gdzieś zaświadczył, mówiąc: Czym jest człowiek, że o nim pamiętasz, albo Syn Człowieka, że go wypatrujesz?
7Jakoś krótko uczyniłeś go mniejszym od aniołów, uwieńczyłeś go czcią i chwałą, oraz postawiłeś go nad dziełami Twoich rąk;
8wszystko poddałeś pod jego nogi. I w tym poddaniu mu wszystkiego niczego nie zostawił mu niepodporządkowanego. Ale teraz jeszcze nie poznajemy, że wszystko jest mu poddane.
9Zaś Jezusa, jakoś krótko uczynionego mniejszym od aniołów, widzimy uwieńczonego czcią i chwałą pośród nieszczęścia śmierci, aby z łaski Boga, za każdego doświadczył śmierci.
10Gdyż przystoi Temu, przez którego jest wszystko i dla którego jest wszystko; Temu, co przyprowadza wiele dzieci do chwały, sprawcy ich zbawienia, dokonać dzieła wśród nieszczęścia.
6Bo na krótko uczyniłeś go mniejszym od bogów; uwieńczyłeś go chwałą i blaskiem.
7Ustanowiłeś go władcą nad dziełami Twych rąk, wszystko poddałeś pod jego stopy.
1Przewodnikowi chóru gittitów. Psalm Dawida.
2WIEKUISTY, Panie nasz, który wzniosłeś Twoją świetność na niebiosach, jak wspaniałe na całej ziemi jest Twoje Imię.
3W obecności Twych przeciwników, utwierdziłeś Sobie chwałę przez usta dzieci i niemowląt, aby uśmierzyć wroga oraz mściwego.
4Kiedy spoglądam na Twe niebiosa, dzieło Twych palców; księżyc oraz gwiazdy, które ustanowiłeś; pytam:
3Dałeś mu pragnienie jego serca oraz nie odmówiłeś życzeniu jego ust. Sela.
4Gdyż uprzedziłeś go błogosławieństwem szczęścia, a szczerozłotą koronę włożyłeś na jego głowę.
5Prosił Cię o życie, więc dałeś mu długie dni na wieki wieków.
6Z Twojego zbawienia wielka jest jego chwała; włożyłeś na niego sławę i świetność.
4i stał się o tyle znaczniejszym od aniołów, o ile uzyskał przewyższające od nich Imię.
5Bo któremu z aniołów powiedział kiedykolwiek: Ty jesteś moim Synem, Ja cię dzisiaj zrodziłem? Psalm 2,7 I znowu: Ja będę Nim ku Ojcu, a On będzie Mną ku Synowi?
6A z kolei, kiedy wyprowadził pierworodnego na zamieszkałą ziemię, mówi: Niech mu się pokłonią wszyscy aniołowie Boga.
7A oto wobec aniołów mówi: Ten czyni aniołami Jego duchy, a Jego publiczne sługi płomieniem ognia.
8Ale do Syna: Tron Twój, Boże, aż do porządku wieczności; zaś berło prawości – berłem Twojego królestwa.
9Umiłowałeś sprawiedliwość, a znienawidziłeś bezprawie; dlatego w obecności twych uczestników pomazał cię, Boże, twój Bóg, oliwą wielkiej radości.
10Także: Ty, Panie, na początku ugruntowałeś ziemię i niebiosa są dziełami twoich rąk;
13A do którego z aniołów powiedział kiedykolwiek: Siedź po mojej prawicy, aż położę Twych nieprzyjaciół, jako podnóżek Twoich nóg?
17Czym jest człowiek, że go tak wielce wywyższasz i że zwracasz na niego swą uwagę?
6Sądziłem, że jesteście bogami, że wy wszyscy jesteście synami Najwyższego.
7Jednak pomrzecie jak ludzie, upadniecie jak każdy z panów.
5W ten sposób także Chrystus nie wyniósł samego siebie, kiedy stał się Arcykapłanem, ale wyniósł go Ten, co powiedział do Niego: Ty jesteś moim Synem, Ja cię dzisiaj zrodziłem.
44Odwróciłeś ostrze jego miecza i nie dałeś mu ratunku na wojnie.
10Także uczyniłeś ich dla Boga naszymi przywódcami i kapłanami, więc będą rządzić na ziemi.
3WIEKUISTY, czym jest człowiek, że na niego uważasz i syn człowieka, że go cenisz?
5Moja dusza przebywa pośród lwów, wśród zapalczywych ludzi; ich zęby są jak oszczepy i strzały, a ich język jak ostry miecz.
5Bo większą ponad niebiosa jest łaska Twoja, a pod obłoki Twoja prawda.
11Godny jesteś, Panie i Boże nasz, przywdziać chwałę, szacunek i moc, bowiem Ty wszystko stworzyłeś, więc dzięki Twojej woli istnieją oraz zostały stworzone.
8by go posadzić obok możnych, obok możnych Swojego ludu;
9Dlatego też Bóg wielce go wywyższył i dał mu Imię, ponad każde imię.
17Opalona jest ogniem, pocięta; ginie od grozy Twojego oblicza.
26Bóg też powiedział: Uczyńmy ludzi na Nasz obraz i według Naszego podobieństwa; niech panują nad rybami morza, nad ptactwem nieba, nad bydłem, nad wszelką ziemią oraz nad wszelkim płazem, co pełza po ziemi.
10bowiem jest napisane: Swoim aniołom przykazał o tobie, by cię ustrzec,
4na dziesięciostrunnej lutni, na lirze oraz przy dźwięku cytry.
25zatem wołam: Boże mój, nie zabieraj mnie w połowie moich dni, przecież od wieku do wieków są Twoje lata.
17W Twym Imieniu zawsze się weselą oraz chlubią się Twoją sprawiedliwością.
34Bowiem nie Dawid wstąpił do niebios, ale sam mówi: Rzekł Pan Panu memu: Usiądź z mojej prawej strony,
6O ileż mniej człowiek – larwa, i syn człowieka robak.
10Przystrój się więc, we wspaniałość i wielkość, i przyodziej się w blask, i majestat.
11Bo wielką aż po niebiosa jest Twoja łaska i pod obłoki Twa prawda.
27On Mnie będzie nazywać: Tyś mój Ojciec, mój Bóg i Opoka mojego zbawienia.
18Co jeszcze powie Dawid przed Tobą o chwaletwojego sługi? Bowiem ty znasz twojego sługę.
6i zniża się, aby spojrzeć; który na niebie i na ziemi?
14Chcesz ludzi uczynić podobnymi do ryb w morzu; do robactwa, co nie ma pana?