1 Ksiega Samuela 2:4
Łuk i mocarze pokruszeni są, a mdli przepasani są mocą.
Łuk i mocarze pokruszeni są, a mdli przepasani są mocą.
Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.
5Którzy byli nasyceni, najmują się za chleb, a głodni przestali łaknąć; tak iż niepłodna siedmioro porodziła, a która rodziła wiele dziatek, zemdlała.
14Miecza dobyli niezbożni, a naciągnęli łuk swój, aby porazili ubogiego, i niedostatecznego, ażeby pomordowali tych, którzy chodzą prostą drogą;
15Aleć miecz ich przeniknie serce ich, a łuki ich będą połamane.
17Albowiem ramiona niezbożników będą pokruszone; ale sprawiedliwych Pan podpiera.
9Który pokrzepia słabego przeciwko mocarzowi, tak że ten osłabiały do twierdzy uchodzi.
35Ćwiczy ręce me do boju, tak że kruszę łuk miedziany ramiony swemi.
34Krzepi nogi moje jako jelenie, a na wysokich miejscach moich stawia mię.
4Upadającego wspierały mowy twoje, a kolana zemdlone posilałeś.
5Zacnymeś się stał i dostojnym z gór łupiestwa.
10Ryk lwi, i głos lwicy, i zęby lwiąt wytrącają.
15I aby była zawściągniona od niepobożnych światłość ich, a ramię wysokie było pokruszone.
25Wszelką rzecz wysoką lekce waży; on jest królem nad wszystkiemi srogiemi zwierzętami.
1Ciągnie skażyciel przeciw tobie, o Niniwe! opatrz miejsca obronne, wyglądaj na drogę, zmocnij biodra, a bardzo umocnij siłę twoję;
2Bo Pan odwrócił pychę Jakóbową, jako pychę Izraelową, przeto, że ich wyniszczyli skażyciele, a latorośle ich popsowali.
27Jakoż polegli mocarze, a poginęła broń wojenna!
3Niemówcież napotem słów pysznych, a niech nie wychodzą słowa harde z ust waszych; albowiem Bóg jest umiejętności Panem, a nadawają się sprawy jego.
21Wylewa wzgardę na książęta, a mdli siły mocarzów.
10Przekujcie lemiesze wasze na miecze, a kosy wasze na oszczepy; kto słaby, niech rzecze: Mocnym ja.
40Tyś mię przepasał mocą ku bitwie, a powaliłeś pod mię powstające przeciwko mnie.
14I zginie ucieczka od prędkiego, a mocarz nie pokrzepi mocy swojej, i duży nie wybawi duszy swojej;
15A ten, który trzyma łuk, nie ostoi się, i prędki na nogi swe nie uciecze, a ten, który jeździ na koniu, nie zachowa duszy swej,
16Ale i rycerz serca zmężałego między mocarzami nago uciecze w on dzień, mówi Pan.
8Jedni w wozach, a drudzy w koniach ufają; ale my na imię Pana, Boga naszego, wspominamy.
15A tak będzie nachylony człowiek, a zacny mąż poniżony będzie, i oczy wyniosłych zniżone będą.
9Wdowy puszczałeś próżne, a sierót ramiona potarłeś.
7Gdy się ciebie ręką chwytają, łamiesz się i rozcinasz im wszystko ramię; a gdy się podpierają tobą, kruszysz się, choć im nadstawiasz wszystkich biódr.
19Podaje książęta na łup, a mocarze podwraca.
5Pan złamał kij niezbożnych, i rózgę panujących;
4Gdyż jarzmo brzemienia jego, a laskę ramienia jego, i pręt poborcy jego złamiesz, jako za dni Madyjańczyków,
16Którego sajdak jako grób otwarty, wszyscy są mężni.
3W Salemie jest przybytek jego, a mieszkanie jego na Syonie.
39Poraziłem ich tak, iż nie mogli powstać; upadli pod nogi moje.
17Wszystkie ręce osłabieją, i wszystkie się kolana rozpłyną jako woda.
3Umacniajcie ręce osłabiałe, a kolana zemdlałe posilajcie.
29Który dodaje spracowanemu siły, a tego, który nie ma żadnej siły, moc rozmnaża.
30Młódź ustaje i omdlewa, a młodzieńcy w młodości upadają:
22Mądry ubiega miasto mocarzy, a burzy potęgę ufności ich.
4(Albowiem broń żołnierstwa naszego nie jest cielesna, ale z Boga jest, mocna ku zburzeniu miejsc obronnych.)
10Przypada, przytula się, i rzuca się mocą swoją na wiele ubogich.
4Jako strzały w ręku mocarza, tak są dziatki, które się darzą.
14Związane jest jarzmo nieprawości moich ręką jego, splotły się, wstąpiły na szyję moję; toć poraziło siłę moję; podał mię Pan w ręce nieprzyjaciół, nie mogę powstać.
5Szykuje mocarzy swoich, ale jednak upadną w szyku swym; pospieszy się do murów, jakoby tam zgotowana była obrona.
23Osłabiały powrozy twoje, nie będą mogły w klubie zatrzymać masztu twego, ani rozciągną żaglów. Tedy rozdzielone będą łupy korzyści wielkiej, że i chromi rozchwycą łupy.
14Trzyma Pan wszystkich upadających, a podnosi wszystkich obalonych.
32Bo któż jest Bóg, oprócz Pana? a kto opoką, oprócz Boga naszego?
30Przestaną mocarze Babilońscy walczyć, usiądą w zamkach, ustanie męstwo ich, będą jako niewiasty; zapali mieszkania ich, pokruszone będą zawory ich.
15Choćem utwierdzał ramiona ich pokarawszy ich, ale oni złe myślą przeciwko mnie.
5Pójdę do celniejszych, i będę mówił do nich; bo oni są powiadomi drogi Pańskiej, i sądu Boga swego; ale i ci wespół połamali jarzmo, potargali związki.
17Przepasuje mocą biodra swe, a posila ramiona swoje.
10Pan pokruszy przeciwniki swoje, a zagrzmi na nie z nieba; Pan będzie sądził granice ziemi, a da moc królowi swemu, i wywyższy róg pomazańca swego.