Ksiega Hioba 7:4

Polska Biblia Gdanska

Układęli się, tedy mówię: Kiedyż wstanę? a rychło pominie noc? i pełen bywam myślenia aż do świtania.

Dodatkowe zasoby

Wersety referencyjne

  • Pwt 28:67 : 67 Rano rzeczesz: Któż mi da wieczór? a w wieczór rzeczesz: Któż mi da zaranie? dla trwogi serca twego, którą się zatrwożysz, i dla tego, na co oczyma twemi patrzeć musisz.
  • Hi 7:13-14 : 13 Gdym rzekł: Pocieszy mię łoże moje, i ulży mi narzekania mego pościel moja: 14 Tedy mię straszysz przez sny, i przez widzenia trwożysz mną.
  • Hi 17:12 : 12 Noc mi się w dzień obraca; a światłość skraca się dla ciemości.
  • Hi 30:17 : 17 Które w nocy wiercą kości moje we mnie, skąd żyły moje nie mają odpoczynku.
  • Ps 6:6 : 6 Albowiem w śmierci niemasz pamiątki o tobie, a w grobie któż cie wyznawać będzie?
  • Ps 77:4 : 4 Wspominałem na Boga, a trwożyłem sobą; rozmyślałem, a utrapieniem ściśniony był duch mój. Sela.
  • Ps 109:23 : 23 Jako cień, który ustępuje, uchodzić muszę; zganiają mię jako szarańczę.
  • Ps 130:6 : 6 Dusza moja oczekuje Pana, pilniej niż straż świtania, która strzeże aż do poranku.
  • Iz 54:11 : 11 O utrapiona, wichrem rozmiotana, z pociechy obrana! oto Ja położę na karbunkułach kamienie twoje, a na szafirach założę cię.

Podobne wersety (AI)

Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.

  • 84%

    3Takiem ja prawem dziedzicznem wziął miesiące próżne, a nocy boleśne są mi naznaczone.

  • Hi 7:11-14
    4 wersety
    81%

    11Przetoż ja nie mogę zawściągnąć ust moich; mówić będę w utrapieniu ducha mego, będę rozmawiał w gorzkości duszy mojej.

    12Izażem ja jest morze, albo wieloryb, zasię mię osadził strażą?

    13Gdym rzekł: Pocieszy mię łoże moje, i ulży mi narzekania mego pościel moja:

    14Tedy mię straszysz przez sny, i przez widzenia trwożysz mną.

  • 79%

    6Albowiem w śmierci niemasz pamiątki o tobie, a w grobie któż cie wyznawać będzie?

  • Hi 7:5-6
    2 wersety
    78%

    5Obleczone jest ciało moje w robaki i w plugastwo z prochu; skóra moja popadała się, i rozsiadła się.

    6Dni moje prędsze są, niż czółnek tkacki, i strawione są bez nadziei.

  • 13W rozmyślaniu widzenia nocnego, gdy przypada twardy sen na ludzi,

  • Hi 7:19-21
    3 wersety
    76%

    19Pokądże się nie odwrócisz odemnie? a nie zaniechasz mię, ażbym przełknął ślinę moję?

    20Zgrzeszyłem, cóż mam czynić? o stróżu ludzki! czemuś mię sobie za cel położył, abym był sam sobie ciężarem?

    21Przecz nie odejmiesz przestępstwa mego, i nie przepuścisz nieprawości mojej? Bo się teraz w prochu położę, a choćbyś mię szukał rano, nie będzie mię.

  • Hi 30:16-17
    2 wersety
    76%

    16A teraz we mnie rozlała się dusza moja; ogarnęły mię dni utrapienia;

    17Które w nocy wiercą kości moje we mnie, skąd żyły moje nie mają odpoczynku.

  • Iz 38:12-13
    2 wersety
    74%

    12Pobyt mój pomija, a przenosi się odemnie, jako namiot pasterski; oderznąłem żywot swój, jako tkacz; od krosien oderznie mię; dziś, pierwej niż noc nadejdzie, dokonasz mię.

    13Rozmyślałem sobie z poranku, że jako lew potrze wszystkie kości moje, dziś, pierwej niż noc nadejdzie, dokonasz mię.

  • Hi 17:12-13
    2 wersety
    74%

    12Noc mi się w dzień obraca; a światłość skraca się dla ciemości.

    13Jeźlibym czego oczekiwał, grób będzie domem moim, a w ciemnościach uścielę łoże moje.

  • 2Głos mój podnoszę do Boga, kiedy wołam; głos mój podnoszę do Boga, aby mię wysłuchał.

  • Hi 14:12-13
    2 wersety
    73%

    12Tak człowiek, gdy się układzie, nie wstanie więcej, a pokąd stoją nieba, nie ocuci się, ani będzie obudzony ze snu swego.

    13Obyżeś mię w grobie ukrył i utaił, ażby się uciszył gniew twój, a iżbyś mi zamierzył kres, kędy chcesz wspomnieć na mię!

  • 40Bywało to, że we dnie trapiło mię gorąco, a mróz w nocy, tak, że odchadzał sen mój od oczu moich.

  • 73%

    5Głosem swym wołałem do Pana, a wysłuchał mię z góry świętej swojej. Sela.

  • 26Wtemem ocucił i spojrzałem, a sen mój był mi wdzięczny.

  • Ps 132:3-4
    2 wersety
    73%

    3Zaiste nie wnijdę do przybytku domu mego, i nie wstąpię na posłanie łoża mego;

    4I nie pozwolę snu oczom moim, ani powiekom moim drzemania,

  • 14Ponieważ mię cały dzień biją, a karanie cierpię na każdy poranek.

  • 13Albowiembym teraz leżał i odpoczywał; spałbym i miałbym pokój,

  • 4Wspominałem na Boga, a trwożyłem sobą; rozmyślałem, a utrapieniem ściśniony był duch mój. Sela.

  • 6Zjątrzyły się, i pogniły rany moje, dla głupstwa mojego.

  • 4Ulękło się serce moje, strach mię ogarnął; noc rozkoszy moich obróciła mi się w lękanie.

  • 11Albo rzekłlibym: Wżdyć ciemności zakryją mię; aleć i noc jest światłem około mnie,

  • 6Jako tłustością i sadłem byłaby tu nasycona dusza moja, a radosnem warg śpiewaniem wychwalałyby cię usta moje.

  • 20Izaż nie trocha dni moich? Przetoż przestań, a zaniechaj mię, abym się troszeczkę posilił,

  • 16A chociażem udał serce swe na to, abym doszedł mądrości, i zrozumiał kłopoty, które się dzieją na ziemi, dla których człowiek ani we dnie ani w nocy nie śpi;

  • 6Przychodziły mi na pamięć dni przeszłe i lata dawne.

  • 16Sprzykrzyłem sobie żywot, nie wiecznie będę żyw. Zaniechajże mię, bo marnością są dni moje.

  • 24Albowiem kiedy mam jeść, wzdychanie moje przychodzi, a rozchodzi się jako woda ryczenie moje;

  • 35Rzeczesz:Ubito mię, a nie stękałem, potłuczono mię, a nie czułem. Gdy się ocucę, udam się zaś do tego.

  • 4I ściśniony jest we mnie duch mój, a we wnętrznościach moich niszczeje serce moje.

  • 19Wrzucił mię w błoto, a jestem podobien prochowi i popiołowi.

  • Hi 30:27-28
    2 wersety
    71%

    27Wnętrzności moje wezwrzały, a nie uspokoiły się, i ubieżały mię dni utrapienia.

    28Chodzę szczerniawszy, ale nie od słońca; powstaję i wołam w zgromadzeniu.

  • 3Gdym milczał, schnęły kości moje w narzekaniu mojem na każdy dzień.

  • 23Ponieważ wszystkie dni jego są bolesne, a zabawa jego jest frasunek, tak iż i w nocy nie odpoczywa serce jego. I toć jest marność.

  • 4Izaż do człowieka obracam narzekanie moje? a ponieważ mam o co, jakoż się niema trapić duch mój?

  • 20Zwłaszcza iż krótsze będzie łoże, niżby się kto mógł rozciągnąć, i nakrycie wąskie, choćby się skurczył.

  • 7A teraz zemdlił mię; spustoszyłeś, o Boże! wszystko zgromadzenie moje.

  • 70%

    3Zmiłuj się nademną, Panie! bomci mdły; uzdrów mię, Panie! boć się strwożyły kości moje,

  • 2Próżno macie rano wstawać, długo siadać, i jeść chleb boleści, ponieważ Pan umiłowanemu swemu sen daje.