Ksiega Psalmów 106:13
Przecież prędko zapomnieli na sprawy jego, i nie czekali na rady jego.
Przecież prędko zapomnieli na sprawy jego, i nie czekali na rady jego.
Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.
10Bo nie przestrzegali przymierza Bożego, a według zakonu jego zbraniali się chodzić.
11Zapomnieli na sprawy jego, i na dziwne dzieła jego, które im pokazywał.
42Nie pamiętali na rękę jego, i na on dzień, w który ich wybawił z utrapienia;
20I odmienili chwałę swą w podobieństwo wołu, jedzącego trawę.
21Zapomnieli na Boga, wybawiciela swego, który czynił wielkie rzeczy w Egipcie;
14Ale zdjęci będąc chciwością na puszczy, kusili Boga na pustyniach.
12A choć uwierzyli słowom jego, i wysławiali chwałę jego:
24Wzgardzili też ziemią pożądaną, nie wierząc słowu jego.
25I szemrząc w namiotach swoich, nie byli posłuszni głosowi Pańskiemu.
26Przetoż podniósł rękę swoję przeciwko nim, aby ich pobił na puszczy;
32Ale w tem wszystkiem jeszcze grzeszyli, i nie wierzyli cudom jego;
33Przetoż sprawił, że marnie dokonali dni swoich, i lat swoich w strachu.
6Dobremi pastwiskami swemi nasyceni są; ale gdy się nasycili, podniosło się serce ich; przetoż mię zapomnieli.
7Aby pokładali w Bogu nadzieję swoję, a nie zapominali na sprawy Boże, ale strzegli przykazań jego;
8Aby się nie stali jako ojcowie ich narodem odpornym i nieposłusznym, narodem, który nie wygotował serca swego, aby był wierny Bogu duch jego.
7Ojcowie nasi w Egipcie nie zrozumieli cudów twoich, ani pamiętali na wielkość miłosierdzia twego; ale odpornymi byli przy morzu Czerwonem.
56A wszakże przecież kusili i draźnili Boga najwyższego, a świadectwa jego nie strzegli.
43Częstokroć ich wybawiał; wszakże go oni wzruszali do gniewu radami swemi, zaczem poniżeni byli dla nieprawości swoich.
44A wszakże wejrzał na ucisk ich, i usłyszał wołanie ich.
45Bo sobie wspomniał na przymierze swoje z nimi, a żałował tego według wielkiej litości swojej.
16Ale oni i ojcowie nasi hardzie sobie poczynali, i zatwardzili kark swój, i nie słuchali rozkazania twego.
17Owszem nie chcieli słuchać, ani wspomnieli na cuda twoje, któreś czynił, przy nich; ale zatwardziwszy kark swój postanowili sobie wodza, chcąc się wrócić w niewolę swoję w uporze swoim. Lecz ty, o Boże miłościwy, łaskawy, i miłosierny, nieskwapli wy, i wielkiego miłosierdzia! nie opuściłeś ich.
18Nawet gdy sobie uczynili cielca ulanego, a mówili: Ten jest Bóg twój, który cię wywiódł z ziemi Egipskiej, i dopuścili się bluźnierstw wielkich,
27Przeto, iż odstąpili od niego, a żadnych dróg jego zrozumieć nie chcieli:
30A gdy jeszcze nie wypełnili żądości swej, gdy jeszcze pokarm był w ustach ich:
39Bo pamiętał, że są ciałem, wiatrem, który odchodzi, a nie wraca się zaś.
40Jako go często draźnili na puszczy, i do boleści przywodzili na pustyniach?
37A serce ich nie było szczere przed nim, ani wiernymi byli w przymierzu jego.)
11Przeto, że byli odpornymi wyrokom Bożym, a radą Najwyższego pogardzili;
23Jednak nie wspomniał przełożony nad podczaszymi na Józefa, ale go zapomniał.
28Albowiem ten naród ginie przez rady swe, i nie ma rozumu.
33Albowiem rozdraźnili ducha jego, że wyrzekł co niesłuszne usty swemi.
34Nadto nie wytracili onych narodów, o których im był Pan powiedział.
35Ale pomięszawszy się z onemi narodami, nauczyli się spraw ich:
34I nie pamiętali synowie Izraelscy na Pana, Boga swego, który je wyrwał z rąk wszystkich nieprzyjaciół ich okolicznych;
30Ani przestawali na radzie mijej, ale gardzili wszelką karnością moją:
12Ale lud mój nie usłuchał głosu mego, a Izrael nie przestał na mnie.
22Przeto, iż nie wierzyli Bogu, a nie mieli nadziei w zbawieniu jego.
40Lecz nie usłuchali, ale owszem według obyczaju swego dawnego czynili.
17Ale i sędziów swych nie słuchali, owszem się scudzołożyli z bogami obcymi, kłaniając się im, i ustępowali prędko z drogi, którą chodzili ojcowie ich, a słuchając przykazań Pańskich, nie czynili tak.
39I zmazali się sprawami swemi, a cudzołożyli wynalazkami swemi.
24Lecz nie posłuchali, ani nakłonili ucha swego, aby chodzili za radami i za uporem serca swego złego; i obrócili się grzbietem, a nie twarzą.
13Bo Pan mówi: Iż opuścili zakon mój, którym im przedłożył, a nie słuchali głosu mojego, ani chodzili za nim;
17A wszakże oni przyczynili grzechów przeciwko niemu, a wzruszyli Najwyższego na puszczy do gniewu;
18I kusili Boga w sercu swem, żądając pokarmu według lubości swojej.
15I wzgardzili wyroki jego, i przymierze jego, które uczynił z ojcami ich, i oświadczenia jego, któremi się oświadczał przeciwko nim, a chodzili za próżnością, i stali się próżnymi, i naśladowali poganów, którzy byli około nich, o których im rozkazał Pan, aby nie czynili jako oni.
29A tak draźnili Boga sprawami swemi, że się na nich oborzyła plaga;
4Błądzili po puszczy, po pustyni bezdrożnej, miasta dla mieszkania nie znajdując.
5Byli głodnymi i pragnącymi, aż w nich omdlewała dusza ich.
10Dlategom się rozgniewał na ten naród i rzekłem: Ci zawsze błądzą sercem, a oni nie poznawają dróg moich.