Ksiega Psalmów 78:39

Polska Biblia Gdanska

Bo pamiętał, że są ciałem, wiatrem, który odchodzi, a nie wraca się zaś.

Dodatkowe zasoby

Wersety referencyjne

  • Rdz 6:3 : 3 I rzekł Pan: Nie będzie się wadził duch mój z człowiekiem na wieki, gdyż jest ciałem; i będą dni jego sto i dwadzieścia lat.
  • Hi 7:7 : 7 Wspomnij, o Panie! iż wiatrem jest żywot mój, nie wróci się oko moje, aby widziało dobre rzeczy.
  • Jk 4:14 : 14 (Którzy nie wiecie, co jutro będzie; bo cóż jest żywot wasz? Para zaiste jest, która się na mały czas pokazuje, a potem niszczeje.)
  • Hi 7:16 : 16 Sprzykrzyłem sobie żywot, nie wiecznie będę żyw. Zaniechajże mię, bo marnością są dni moje.
  • Hi 10:9 : 9 Pomnij proszę, żeś mię jako glinę ulepił, a w proch mię zaś obrócisz.
  • Ps 103:14-16 : 14 Onci zaiste zna, cośmy za ulepienie, pamięta, żeśmy prochem. 15 Dni człowiecze są jako trawa, a jako kwiat polny, tak kwitnie. 16 Gdy nań wiatr powienie, aliści go niemasz, ani go więcej pozna miejsce jego.
  • J 3:6 : 6 Co się narodziło z ciała, ciało jest, a co się narodziło z Ducha, duch jest.

Podobne wersety (AI)

Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.

  • Ps 78:37-38
    2 wersety
    78%

    37A serce ich nie było szczere przed nim, ani wiernymi byli w przymierzu jego.)

    38On jednak będąc miłosierny odpuszczał nieprawości ich, a nie zatracał ich, ale częstokroć odwracał gniew swój, a nie pobudzał wszystkiego gniewu swego;

  • 40Jako go często draźnili na puszczy, i do boleści przywodzili na pustyniach?

  • Ps 103:14-16
    3 wersety
    76%

    14Onci zaiste zna, cośmy za ulepienie, pamięta, żeśmy prochem.

    15Dni człowiecze są jako trawa, a jako kwiat polny, tak kwitnie.

    16Gdy nań wiatr powienie, aliści go niemasz, ani go więcej pozna miejsce jego.

  • Hi 34:14-15
    2 wersety
    72%

    14Jeźliby obrócił przeciwko niemu serce swoje, a ducha jego, i dech jego do siebie wziął:

    15Zginęłoby wszelkie ciało społu, a człowiekby się do prochu nawrócił.

  • 29Lecz gdy ukrywasz oblicze twoje, trwożą sobą; gdy odbierasz ducha ich, giną, i w proch się swój obracają.

  • Ps 78:27-30
    4 wersety
    72%

    27I spuścił na nich mięso jako proch, i ptastwo skrzydlate jako piasek morski;

    28Spuścił je w pośród obozu ich, wszędy około namiotów ich.

    29I jedli, a nasyceni byli hojnie, i dał im, czego żądali.

    30A gdy jeszcze nie wypełnili żądości swej, gdy jeszcze pokarm był w ustach ich:

  • 11Zapomnieli na sprawy jego, i na dziwne dzieła jego, które im pokazywał.

  • 42Nie pamiętali na rękę jego, i na on dzień, w który ich wybawił z utrapienia;

  • Ps 106:44-45
    2 wersety
    72%

    44A wszakże wejrzał na ucisk ich, i usłyszał wołanie ich.

    45Bo sobie wspomniał na przymierze swoje z nimi, a żałował tego według wielkiej litości swojej.

  • Ps 78:33-35
    3 wersety
    71%

    33Przetoż sprawił, że marnie dokonali dni swoich, i lat swoich w strachu.

    34Gdy ich tracił, jeźliże go szukali, i nawracali się, a szukali z rana Boga,

    35Przypominając sobie, iż Bóg był skałą ich, a Bóg najwyższy odkupicielem ich:

  • 7Trawa usycha, kwiat opada; skoro wiatr Pański powionie nań; zaprawdęć ludzie są tą trawą.

  • 11I wspominał sobie lud jego na dni starodawne, i na Mojżesza, mówiąc: Gdzież jest ten, który ich wywiódł z morza, z pasterzem trzody swojej? Gdzież jest ten, który położył w pośrodku jego Ducha swego Świętego?

  • 13Przecież prędko zapomnieli na sprawy jego, i nie czekali na rady jego.

  • 47Dokądże, Panie! na wiekiż się kryć będziesz? także będzie jako ogień pałać zapalczywość twoja?

  • 4Człowiek marności jest podobny; dni jego jako cień pomijający.

  • 4Wynijdzie duch jego, i nawróci się do ziemi swojej; w onże dzień zginą wszystkie myśli jego.

  • 18Stawają się jako plewa przed wiatrem, i jako perz, który wicher porywa.

  • 6Dobremi pastwiskami swemi nasyceni są; ale gdy się nasycili, podniosło się serce ich; przetoż mię zapomnieli.

  • 17Owszem nie chcieli słuchać, ani wspomnieli na cuda twoje, któreś czynił, przy nich; ale zatwardziwszy kark swój postanowili sobie wodza, chcąc się wrócić w niewolę swoję w uporze swoim. Lecz ty, o Boże miłościwy, łaskawy, i miłosierny, nieskwapli wy, i wielkiego miłosierdzia! nie opuściłeś ich.

  • 8Aby się nie stali jako ojcowie ich narodem odpornym i nieposłusznym, narodem, który nie wygotował serca swego, aby był wierny Bogu duch jego.

  • 12Myślą, że domy ich są wieczne, a przybytki ich trwają od narodu do narodu; przetoż je nazywają od imion swych na ziemi.

  • 22Przestańcież ufać w człowieku, którego dech jest w nozdrzach jego; bo za cóż on ma być poczytany?

  • 24Ponieważ wszelkie ciało jest jako trawa i wszelka chwała człowieka jako kwiat trawy; uwiędła trawa i kwiat jej opadł;

  • 18I kusili Boga w sercu swem, żądając pokarmu według lubości swojej.

  • 20Oto uderzył w skałę, a wypłynęły wody, i rzeki wezbrały; izali też będzie mógł dać chleb? Izali nagotuje mięsa ludowi swemu?

  • 3Ty znowu człowieka w proch obracasz, a mówisz: Nawróćcie się synowie ludzcy.

  • 11Tedy się odmieni duch jego, a wystąpi i przewini, myśląc, że ta moc jego jest boga jego.

  • 27Przeto, iż odstąpili od niego, a żadnych dróg jego zrozumieć nie chcieli:

  • 8Nie wspominajże nam przeszłych nieprawości naszych; niech nas rychło uprzedzi miłosierdzie twoje, bośmy bardzo znędzeni.

  • 17A na którychże się gniewał przez czterdzieści lat? Izali nie na tych, którzy grzeszyli, których ciała poległy na puszczy?

  • 9Skąd wszystkie dni nasze nagle przemijają dla gniewu twego; jako słowa niszczeją lata nasze.

  • 67%

    9Bo tchnieniem Bożem giną, a od ducha gniewu jego niszczeją.

  • 50Wyprostował ścieżkę gniewowi swemu, nie zachował od śmierci duszy ich, i na bydło ich powietrze dopuścił;

  • 20Nadto ducha twojego dobrego dałeś im, aby ich uczył, i manny twojej nie odjąłeś od ust ich, i wodę dałeś im w pragnieniu ich.

  • 39Ale podczas umniejszeni i poniżeni bywają okrucieństwem, nędzą, i utrapieniem;

  • 2Wyrasta jako kwiat, i bywa podcięty, a ucieka jako cień, i nie ostoi się.

  • 3I rzekł Pan: Nie będzie się wadził duch mój z człowiekiem na wieki, gdyż jest ciałem; i będą dni jego sto i dwadzieścia lat.

  • 17Czasu którego topnieją, zaginą; a czasu gorącości niszczeją z miejsca swego.

  • 15Bo jeźli się odwrócicie od naśladowania jego, tedy on też zaniecha go jeszcze na tej puszczy; a tak wy zgubicie ten wszystek lud.

  • 8I ujrzałem, a oto na nich żyły, i mięso porosło, i powleczone były skórą po wierzchu; ale ducha nie było w nich.