Ksiega Hioba 33:32
Wszakże maszli co mówić, a odpowiedzże mi; mów, bobym cię rad usprawiedliwił.
Wszakże maszli co mówić, a odpowiedzże mi; mów, bobym cię rad usprawiedliwił.
Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.
31Uważaj to, Ijobie, słuchaj mię; milcz, a ja będę mówił.
22Potem zawołaj mię, a ja tobie odpowiem; albo ja niech mówię, a ty mnie odpowiedz.
5Możeszli, odpowiedz mi; sporządź się, a stań przeciwko mnie.
33A jeźli niemasz, słuchajże mię, a nauczę cię mądrości.
1A przetoż, Ijobie! słuchaj proszę mów moich, a wszystkie słowa moje przyjmij w uszy.
2Oto teraz otworzę usta moje, a język mój będzie mówił w podniebieniu mojem.
4Wysłuchajże, proszę, gdybym mówił; a gdy się będę pytał, oznajmijże mi.
1Nadto odpowiedział Pan Ijobowi z wichru, i rzekł:
2Przepasz teraz jako mąż biodra swe: będę cię pytał, a ty mi daj sprawę;
3Izali wniwecz obrócisz sąd mój? a obwinisz mię, abyś się sam usprawiedliwił?
4Przełożyłbym przed nim sprawę moję, a usta moje napełniłbym dowodami.
5Dowiedziałbym się, jakoby mi odpowiedział, a zrozumiałbym, coby mi rzekł.
3Wszakże radbym z Wszechmocnym mówił, i radbym się z Bogiem rozpierał.
1A odpowiadając Ijob rzekł:
1Tedy odpowiedział Ijob Panu, i rzekł:
7Spojrzyjże na każdego hardego a skróć go, a zetrzyj niepobożnych na miejscu ich.
8Zakryj ich pospołu w prochu, a oblicza ich zawiąż w skrytości.
1A Ijob odpowiadając rzekł:
11Otom oczekiwał słów waszych, a przysłuchiwałem się dowodom waszym, czekając, ażbyście doszli rzeczy.
12I przypatrywałem się wam, a oto żaden z was Ijoba przekonać nie mógł; i nie masz między wami, ktoby odpowiedział słowom jego.
8A wszakżeś rzekł w uszy moje, i słyszałem głos słów moich.
1A odpowiadając Ijob rzekł:
1Zatem odpowiedział Ijob i, rzekł:
18Oto się teraz gotuję do prawa, i wiem, że usprawiedliwiony będę.
19Któż się będzie spierał ze mną, tak abym umilknął i umarł?
35Obym miał kogo, coby mię wysłuchał; ale oto ten jest znak mój, że Wszechmogący sam odpowie za mię, i księga, którą napisał przeciwnik mój.
1I odpowiedział Ijob, a rzekł:
1I odpowiedział Ijob, a rzekł:
1Ale odpowiedział Ijob, i rzekł:
34Mężowie rozumni toż rzeką ze mną, a człowiek mądry przypadnie na to,
1A odpowiadając Ijob rzekł:
2Poczekaj mię maluczko, a ukażęć; bo jeszcze mam, cobym za Bogiem mówił.
6Słuchajcież teraz odporu mego, a dowody ust moich obaczcie.
15Zawołasz, a ja tobie odpowiem; a spraw rąk twoich pożądasz.
5Ale gdyby Bóg chciał mówić, i otworzyć usta swoje przeciwko tobie:
36Boże, Ojcze mój! niech będzie Ijob doskonale doświadczony, przeto, iż nam odpowiada, jako ludziom złym.
17Odpowiem ja też z mej strony; oznajmię ja też zdanie swoje.
3Przepasz teraz jako mąż biodra swoje, a będę cię pytał, a ty mi daj sprawę.
2Rzekę Bogu: Nie potępiajże mię; raczej mi oznajmij, czemu spór ze mną wiedziesz?
20Będę tedy mówił, a wytchnę sobie; otworzę wargi swe, i odpowiem.
15Któremu, chociażbym był sprawiedliwym, nie odpowiem; owszem się sędziemu memu upokorzę.
5A jeźli się przeciw mnie wynosicie, a obwiniacie mię pohańbieniem mojem,
3Znoście mię, a ja będę mówił; a gdy domówię, naśmiewajcie się.
4Ale ja tobie dowodnie odpowiem, i towarzyszom twoim z tobą.
7A gdy odmówił Pan te słowa do Ijoba, rzekł Pan do Elifasa Tamańczyka: Rozpalił się gniew mój przeciw tobie, i przeciw dwom przyjaciołom twoim, żeście o mnie nie mówili tak przystojnie, jako Ijob, sługa mój.
32Nadto jeźlibym czego nie baczył, ty mię naucz; jeźlim nieprawość popełnił, nie uczynię tego więcej.
1Nadto mówił Elihu, i rzekł:
13Milczcież, zaniechajcie mię, a ja mówić będę; a niech przyjdzie na mię, co chce.
3I kiedyż będzie koniec tym próżnym słowom? albo co cię przymusza, że tak odpowiadasz?
7Tamby się człowiek szczery rozprawił z nim, i byłbym wolnym wiecznie od sędziego mego.