Ksiega Hioba 33:1
A przetoż, Ijobie! słuchaj proszę mów moich, a wszystkie słowa moje przyjmij w uszy.
A przetoż, Ijobie! słuchaj proszę mów moich, a wszystkie słowa moje przyjmij w uszy.
Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.
31Uważaj to, Ijobie, słuchaj mię; milcz, a ja będę mówił.
32Wszakże maszli co mówić, a odpowiedzże mi; mów, bobym cię rad usprawiedliwił.
33A jeźli niemasz, słuchajże mię, a nauczę cię mądrości.
2Oto teraz otworzę usta moje, a język mój będzie mówił w podniebieniu mojem.
3Szczerością serca mego będą słowa moje, a czyste zdania wargi moje mówić będą.
1A odpowiadając Ijob rzekł:
2Słuchajcież z pilnością słów moich, a będzie mi to od was pociechą.
3Znoście mię, a ja będę mówił; a gdy domówię, naśmiewajcie się.
1A odpowiadając Ijob rzekł:
1Ale odpowiedział Ijob, i rzekł:
1A odpowiadając Ijob rzekł:
8A wszakżeś rzekł w uszy moje, i słyszałem głos słów moich.
6Słuchajcież teraz odporu mego, a dowody ust moich obaczcie.
23Nadstawiajcie uszów, a słuchajcie głosu mego; bądźcie pilni, a słuchajcie mowy mojej.
1Słuchajcie niebiosa, a mówić będę; niech słucha i ziemia wymowy ust moich.
4Wysłuchajże, proszę, gdybym mówił; a gdy się będę pytał, oznajmijże mi.
1Tedy odpowiedział Ijob Panu, i rzekł:
1Zatem odpowiedział Ijob i, rzekł:
17Słuchajcież z pilnością mowy mojej, a powieść moja niech przyjdzie w uszy wasze.
3Izali wniwecz obrócisz sąd mój? a obwinisz mię, abyś się sam usprawiedliwił?
1Potem dalej Ijob prowadził rzecz swoję, i rzekł:
1I odpowiedział Ijob, a rzekł:
1Jeszcze dalej Ijob prowadził rzecz swoję, i rzekł:
1I odpowiedział Ijob, a rzekł:
1Nadto odpowiedział Pan Ijobowi z wichru, i rzekł:
1A Ijob odpowiadając rzekł:
16Maszli tedy rozum, słuchaj tego, a przyjmuj w uszy swe głos mowy mojej.
1Nadto mówił Elihu, i rzekł:
2Słuchajcież, mądrzy! mów moich, a nauczeni posłuchajcie mię.
34Mężowie rozumni toż rzeką ze mną, a człowiek mądry przypadnie na to,
35Że Ijob nie mówi mądrze, a słowa jego nie są roztropne.
2I zawołał Ijob, mówiąc:
11Otom oczekiwał słów waszych, a przysłuchiwałem się dowodom waszym, czekając, ażbyście doszli rzeczy.
14Izali wiesz, kiedy co Bóg stanowi o tych rzeczach? albo gdy ma rozjaśnić światło obłoku swego?
5Dowiedziałbym się, jakoby mi odpowiedział, a zrozumiałbym, coby mi rzekł.
22Potem zawołaj mię, a ja tobie odpowiem; albo ja niech mówię, a ty mnie odpowiedz.
7A gdy odmówił Pan te słowa do Ijoba, rzekł Pan do Elifasa Tamańczyka: Rozpalił się gniew mój przeciw tobie, i przeciw dwom przyjaciołom twoim, żeście o mnie nie mówili tak przystojnie, jako Ijob, sługa mój.
3Wszakże radbym z Wszechmocnym mówił, i radbym się z Bogiem rozpierał.
1Tedy odpowiedział Pan Ijobowi z wichru, i rzekł:
1Przedniejszemu śpiewakowi na Nechylot psalm Dawidowy.
35Obym miał kogo, coby mię wysłuchał; ale oto ten jest znak mój, że Wszechmogący sam odpowie za mię, i księga, którą napisał przeciwnik mój.
5Możeszli, odpowiedz mi; sporządź się, a stań przeciwko mnie.
1Modlitwa Dawidowa. Wysłuchaj, Panie! sprawiedliwość moję; miej wzgląd na wołanie moje; przyjmij w uszy modlitwę moję, którą czynię usty nieobłudnemi.
22Przyjmij, proszę, z ust jego zakon, a złóż wyroki jego w sercu twojem.
6Ja cię wzywam, bo mię wysłuchiwasz, Boże! Nakłoń ucha twego ku mnie, wysłuchaj słowa moje.
2Gdy przyszli Zyfejczycy, i rzekli do Saula: Dawid się kryje przed tobą u nas.
5Ale gdyby Bóg chciał mówić, i otworzyć usta swoje przeciwko tobie:
1I stało się słowo Pańskie do mnie, mówiąc:
1Pieśń wyuczająca podana Asafowi. Słuchaj, ludu mój! zakonu mego; nakłońcież uszów swych do słów ust moich.
24Przetoż teraz, synowie! słuchajcie mię, a bądźcie pilni powieści ust moich.