Ksiega Powtórzonego Prawa 32:1
Słuchajcie niebiosa, a mówić będę; niech słucha i ziemia wymowy ust moich.
Słuchajcie niebiosa, a mówić będę; niech słucha i ziemia wymowy ust moich.
Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.
2Kropić będzie jako deszcz nauka moja, popłynie jako rosa wymowa moja, jako drobny deszcz na zioła, a jako krople na trawę.
3Albowiem imienia Pańskiego będę wzywał; dajcież wielmożność Bogu naszemu,
1Pieśń wyuczająca podana Asafowi. Słuchaj, ludu mój! zakonu mego; nakłońcież uszów swych do słów ust moich.
2Otworzę w podobieństwie usta moje, a będę opowiadał przypowiastki starodawne.
23Nadstawiajcie uszów, a słuchajcie głosu mego; bądźcie pilni, a słuchajcie mowy mojej.
1A przetoż, Ijobie! słuchaj proszę mów moich, a wszystkie słowa moje przyjmij w uszy.
2Oto teraz otworzę usta moje, a język mój będzie mówił w podniebieniu mojem.
3Szczerością serca mego będą słowa moje, a czyste zdania wargi moje mówić będą.
2Pod wszystkiem niebem prosto go wypuszcza, a światłość jego po wszystkich kończynach ziemi.
2Gdy przyszli Zyfejczycy, i rzekli do Saula: Dawid się kryje przed tobą u nas.
17Słuchajcież z pilnością mowy mojej, a powieść moja niech przyjdzie w uszy wasze.
16Maszli tedy rozum, słuchaj tego, a przyjmuj w uszy swe głos mowy mojej.
21Dnia onego wysłucham, mówi Pan, wysłucham, mówi, niebiosa, a one wusłuchają ziemię;
24Przetoż teraz, synowie! słuchajcie mię, a bądźcie pilni powieści ust moich.
1Przedniejszemu śpiewakowi na Nechylot psalm Dawidowy.
2Słuchajcież, mądrzy! mów moich, a nauczeni posłuchajcie mię.
29O ziemio, ziemio, ziemio! słuchaj słowa Pańskiego.
6Słuchajcie; bo o wielkich rzeczach będę mówił, a otworzenie warg moich opowie szczerość.
1Słuchajcie słowa tego, które Pan mówi do was, o domie Izraelski!
1Przystąpcie, narody! ku słuchaniu, a wy ludzie pilnie uważajcie! Niech słucha ziemia, i pełność jej, okrąg ziemi, i wszystko, co się rodzi na niej.
1Słuchajcie, proszę, co mówi Pan: Wstań, rozpieraj się z temi górami, a niech słuchają pagórki głosu twego.
31Uważaj to, Ijobie, słuchaj mię; milcz, a ja będę mówił.
4Wysłuchajże, proszę, gdybym mówił; a gdy się będę pytał, oznajmijże mi.
8A wszakżeś rzekł w uszy moje, i słyszałem głos słów moich.
2Słuchajcie niebiosa, a ty ziemio przyjmij w uszy swe! Albowiem Pan mówi: Synówem wychował i wywyższył; ale oni odstąpili odemnie.
6Słuchajcież teraz odporu mego, a dowody ust moich obaczcie.
3I nie będą się błąkać oczy widzących, i uszy słuchających pilnie słuchać będą.
8Albo się rozmów z ziemią, a ona cię nauczy, i rozpowiedząć ryby morskie.
15Słuchajcież, a pojmujcie uszyma, nie podnoście się; boć Pan mówi.
22Przyjmij, proszę, z ust jego zakon, a złóż wyroki jego w sercu twojem.
8Gdyś mię w ucisku wzywał. wyrwałem cię, i wysłuchałem cię w skrytości gromu, doświadczałem cię u wód poswarku. Sela.
28Zgromadźcież do mnie wszystkie starsze pokoleń waszych, i przełożone wasze, żebym mówił w uszach ich słowa te, i będę wzywał na świadectwo przeciwko nim niebo i ziemię,
20Synu mój! słów moich pilnuj; ku powieściom moim nakłoń ucha twojego.
1Modlitwa Dawidowa. Wysłuchaj, Panie! sprawiedliwość moję; miej wzgląd na wołanie moje; przyjmij w uszy modlitwę moję, którą czynię usty nieobłudnemi.
1Przedniejszemu śpiewakowi z synów Korego psalm.
32Słuchajcież mię tedy teraz, synowie! albowiem błogosławieni, którzy strzegą dróg moich.
33A jeźli niemasz, słuchajże mię, a nauczę cię mądrości.
4Wysławiać cię będą, Panie! wszyscy królowie ziemi, gdy usłyszą wyroki ust twoich.
7Przetoż teraz, synowie! słuchajcie mię, a nie odstępujcie od powieści ust moich.
6Wysłuchajże, Panie! modlitwę moję, a posłuchaj pilnie głosu prośby mojej.
20Będę tedy mówił, a wytchnę sobie; otworzę wargi swe, i odpowiem.
17Okażęć, tylko mię słuchaj; a com widział, oznajmięć,
2Słuchajcie wszystkie narody! niech słucha ziemia, i wszystko, co na niej jest, a niech będzie panujący Pan przeciwko wam świadkiem, panujący z kościoła świętobliwości swojej.
1Modlitwa utrapionego, gdy będąc w ucisku, przed Panem wylewa żądość swoję.
23Nawróćcież się na karanie moje; oto wam wydam ducha mojego, a podam wam do znajomości słowa moje.
10Przetoż mówię: słuchaj mię; ja też oznajmię zdanie swoje.
6Rękę wszystkich ludzi zawiera, aby nikt z ludzi nie doglądał roboty swojej.
2W uszy swe przyjmij, o Boże! modlitwę moję, a nie kryj się przed prośbą moją:
10Bo jako zstępuje deszcz i śnieg z nieba, a tam się więcej nie wraca, ale napawa ziemię, a czyni ją płodną, czyni ją też urodzajną, tak że wydaje nasienie siejącemu, a chleb jedzącemu:
10I rzekł do mnie: Synu człowieczy! wszystkie słowa moje, które mówić będę do ciebie, przyjmij do serca twego, a słuchaj uszyma twemi.