Ksiega Hioba 32:10
Przetoż mówię: słuchaj mię; ja też oznajmię zdanie swoje.
Przetoż mówię: słuchaj mię; ja też oznajmię zdanie swoje.
Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.
16Czekałemci, ale nie mówią; umilknęli, a nic więcej nie odpowiadają.
17Odpowiem ja też z mej strony; oznajmię ja też zdanie swoje.
11Otom oczekiwał słów waszych, a przysłuchiwałem się dowodom waszym, czekając, ażbyście doszli rzeczy.
12I przypatrywałem się wam, a oto żaden z was Ijoba przekonać nie mógł; i nie masz między wami, ktoby odpowiedział słowom jego.
17Okażęć, tylko mię słuchaj; a com widział, oznajmięć,
33Izali według zdania twego będziesz płacił, żeć się to nie podoba, a żeś ty owo obrał, a nie on? Ale wieszli co lepszego, powiedz.
34Mężowie rozumni toż rzeką ze mną, a człowiek mądry przypadnie na to,
6Słuchajcież teraz odporu mego, a dowody ust moich obaczcie.
6I odpowiedział Elihu, syn Barachela Buzytczyka, i rzekł: Jam najmłodszy w latach, a wyście starcy; przetoż wstydziłem się, i nie śmiałem wam oznajmić zdania swego.
7Myślałem: Długi wiek mówić będzie, a mnóstwo lat nauczy mądrości.
1Nadto mówił Elihu, i rzekł:
2Słuchajcież, mądrzy! mów moich, a nauczeni posłuchajcie mię.
31Uważaj to, Ijobie, słuchaj mię; milcz, a ja będę mówił.
32Wszakże maszli co mówić, a odpowiedzże mi; mów, bobym cię rad usprawiedliwił.
33A jeźli niemasz, słuchajże mię, a nauczę cię mądrości.
9Zacni nie zawsze mądrzy, a starcy nie zawżdy rozumieją sądu.
3Któż jest ten, pytasz, który zaciemnia radę Bożą nieumiejętnie? Dlatego przyznaję, żem nie zrozumiał; dziwniejsze są te rzeczy, niżbym je mógł pojąć i zrozumieć.
4Wysłuchajże, proszę, gdybym mówił; a gdy się będę pytał, oznajmijże mi.
1A przetoż, Ijobie! słuchaj proszę mów moich, a wszystkie słowa moje przyjmij w uszy.
2Poczekaj mię maluczko, a ukażęć; bo jeszcze mam, cobym za Bogiem mówił.
3Zacznę umiejętność moję z daleka, a Stworzycielowi memu przywłaszczę sprawiedliwość.
20Będę tedy mówił, a wytchnę sobie; otworzę wargi swe, i odpowiem.
21Słuchano mię, i oczekiwano na mię, a milczano na radę moję.
16Maszli tedy rozum, słuchaj tego, a przyjmuj w uszy swe głos mowy mojej.
1Oto te wszystkie rzeczy widziało oko moje, słyszało ucho moje, i zrozumiało.
17Słuchajcież z pilnością mowy mojej, a powieść moja niech przyjdzie w uszy wasze.
18Oto się teraz gotuję do prawa, i wiem, że usprawiedliwiony będę.
19Któż się będzie spierał ze mną, tak abym umilknął i umarł?
8A wszakżeś rzekł w uszy moje, i słyszałem głos słów moich.
1Słuchajcie niebiosa, a mówić będę; niech słucha i ziemia wymowy ust moich.
3Znoście mię, a ja będę mówił; a gdy domówię, naśmiewajcie się.
3Teżci ja mam serce jako i wy, anim jest podlejszym niżeli wy; a któż i tego nie wie, co i wy?
6Słuchajcie; bo o wielkich rzeczach będę mówił, a otworzenie warg moich opowie szczerość.
2Rzekę Bogu: Nie potępiajże mię; raczej mi oznajmij, czemu spór ze mną wiedziesz?
4Przełożyłbym przed nim sprawę moję, a usta moje napełniłbym dowodami.
5Dowiedziałbym się, jakoby mi odpowiedział, a zrozumiałbym, coby mi rzekł.
14Przy mnie jest rada, i prawdziwa mądrość; jam jest roztropność, a moc jest moja.
11Bo ucho słuchające błogosławiło mię, a oko widzące dawało o mnie świadectwo,
23Nadstawiajcie uszów, a słuchajcie głosu mego; bądźcie pilni, a słuchajcie mowy mojej.
3Wszakże radbym z Wszechmocnym mówił, i radbym się z Bogiem rozpierał.
16Przetożem ja rzekł: Lepsza jest mądrość, niżeli moc, aczkolwiek mądrość onego ubogiego była wzgardzona, i słów jego nie słuchali.
24Przetoż teraz, synowie! słuchajcie mię, a bądźcie pilni powieści ust moich.
24Nauczcież mię , a ja umilknę; a w czemem zbłądził pokażcie mi.
1Synu mój! bądź pilen mądrości mojej, a ku mojej roztropności nakłoń ucha twego,
3Tak z ludu pospolitego, jako z ludzi zacnych, tak bogaty jako ubogi!
4Usta moje będą opowiadały mądrość, a myśl serca mego roztropność.
32Co ja ujrzawszy złożyłem to do serca mego, a widząc to wziąłem to ku przestrodze.
2Otworzę w podobieństwie usta moje, a będę opowiadał przypowiastki starodawne.
14Aczci się Ijob nie zemną wdał w rzecz, a ja mu też nie waszemi słowy odpowiem.
23Nawróćcież się na karanie moje; oto wam wydam ducha mojego, a podam wam do znajomości słowa moje.