Ksiega Hioba 13:1
Oto te wszystkie rzeczy widziało oko moje, słyszało ucho moje, i zrozumiało.
Oto te wszystkie rzeczy widziało oko moje, słyszało ucho moje, i zrozumiało.
Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.
3Któż jest ten, pytasz, który zaciemnia radę Bożą nieumiejętnie? Dlatego przyznaję, żem nie zrozumiał; dziwniejsze są te rzeczy, niżbym je mógł pojąć i zrozumieć.
4Wysłuchajże, proszę, gdybym mówił; a gdy się będę pytał, oznajmijże mi.
5Przedtem tylko ucho słyszało o tobie; ale teraz oko moje widzi cię.
2Jako wy to wiecie, tak ja też wiem, i nie jestem podlejszym niźli wy.
3Wszakże radbym z Wszechmocnym mówił, i radbym się z Bogiem rozpierał.
11Bo ucho słuchające błogosławiło mię, a oko widzące dawało o mnie świadectwo,
17Okażęć, tylko mię słuchaj; a com widział, oznajmięć,
8A wszakżeś rzekł w uszy moje, i słyszałem głos słów moich.
3Teżci ja mam serce jako i wy, anim jest podlejszym niżeli wy; a któż i tego nie wie, co i wy?
17Słuchajcież z pilnością mowy mojej, a powieść moja niech przyjdzie w uszy wasze.
18Oto się teraz gotuję do prawa, i wiem, że usprawiedliwiony będę.
13Nadto widziałem i tę mądrość pod słońcem, która jest wielka u mnie:
12Ucho, które słyszy, i oko, które widzi, Pan to oboje uczynił.
27Otośmy tego doszli, że tak jest: słuchajże tego, a uważaj to sam u siebie.
2Słuchajcież, mądrzy! mów moich, a nauczeni posłuchajcie mię.
3Bo ucho słów doświadcza, jako podniebienie smakuje pokarmu.
16Przetoż takiem myślał w sercu swem, mówiąc: Otom ja uwielbił i rozszerzył mądrość nad wszystkich, którzy byli przedemną w Jeruzalemie, a serce moje dostąpiło wielkiej mądrości i umiejętności.
17I przyłożyłem do tego serce moje, abym poznał mądrość i umiejętność, szaleństwo i głupstwo; alem doznał, iż to jest utrapieniem ducha.
12Nadto doszło mię słowo potajemnie, i pojęło ucho moje cokolwiek z niego.
3I nie będą się błąkać oczy widzących, i uszy słuchających pilnie słuchać będą.
12Oto wy to wszyscy widzicie; przeczże wżdy próżność mówicie?
13I przyłożyłem do tego serce swe, abym szukał, i doszedł mądrością swoją wszystkiego, co się dzieje pod niebem.(Tę zabawę trudną dał Bóg synom ludzkim, aby się nią trapili.)
14Widziałem wszystkie sprawy, które się dzieją pod słońcem, a oto wszystko jest marnością i utrapieniem ducha.
16Maszli tedy rozum, słuchaj tego, a przyjmuj w uszy swe głos mowy mojej.
1A przetoż, Ijobie! słuchaj proszę mów moich, a wszystkie słowa moje przyjmij w uszy.
25Wszyscy ludzie widzą ją, a człowiek przypatruje się jej z daleka.
10Widziałem pracę, którą dał Bóg synom ludzkim, aby się nią bawili.
32Co ja ujrzawszy złożyłem to do serca mego, a widząc to wziąłem to ku przestrodze.
8Izażeś tajemnic Bożych słuchał, a nie masz mądrości jedno w tobie?
9Cóż ty umiesz, czego my nie wiemy? albo cóż ty rozumiesz, czegobyśmy my nie rozumieli?
14Przy mnie jest rada, i prawdziwa mądrość; jam jest roztropność, a moc jest moja.
18Pan zaiste oznajmił mi, i dowiedziałem się; tedyś mi ukazał przedsięwzięcia ich,
8Wszystkie rzeczy są pełne zabaw, a człowiek nie może ich wymówić; oko nie nasyci się widzeniem, a ucho nie napełni się słyszeniem.
27Którego ja sam oglądam, i oczy moje ujrzą go, a nie inny; choć zniszczały nerki moje we wnętrznościach moich.
3Słyszałem mnie hańbiącą naganę; ale duch wyrozumienia mego odpowie za mię.
4Izaż nie wiesz, że to jest od wieku, od tego czasu, jako postawił Bóg człowieka na ziemi?
11Ale róg mój wywyższysz jako jednorożców; pokropiony będę olejkiem świeżym.
1Zaprawdęm to wszystko uważał w sercu swem, abym to wszystko objaśnił, że sprawiedliwi i mądrzy z sprawami swemi są w rękach Bożych, a iż ani miłości, ani nienawiści nie zna człowiek ze wszystkich rzeczy, które są przed obliczem jego.
34Mężowie rozumni toż rzeką ze mną, a człowiek mądry przypadnie na to,
14Mądry ma oczy w głowie swej, ale głupi w ciemnościach chodzi; a wszakżem poznał, że jednakie przygody na wszystkich przychdzą.
10Przetoż mówię: słuchaj mię; ja też oznajmię zdanie swoje.
27W ten czas ją widział, i głosił ją: zgotował ją, i doszedł jej.
25Wszystkom ja przeszedł myślą swoją, abym poznał i wybadał się, i wynalazł mądrość i rozum, a żebym poznał niezbożność, głupstwo, i błąd, i szaleństwo.
60Widzisz wszystkę pomstę ich, i wszystkie zamysły ich przeciwko mnie.
20Widzi wiele rzeczy, a wszakże nie zrozumiewa; otworzone ma uszy, wszakże nie słyszy.
6Słuchajcież teraz odporu mego, a dowody ust moich obaczcie.
16A chociażem udał serce swe na to, abym doszedł mądrości, i zrozumiał kłopoty, które się dzieją na ziemi, dla których człowiek ani we dnie ani w nocy nie śpi;
9Izali ten, który szczepił ucho, nie słyszy? i który ukształtował oko, izali nie widzi?
21Owszem, rozdzierają na mię gębę swą, mówiąc: Ehej! ehej! widzić to oko nasze.
13A chociażeś to skrył w sercu twojem, wiem jednak, że to jest z woli twojej.