Ksiega Hioba 15:17
Okażęć, tylko mię słuchaj; a com widział, oznajmięć,
Okażęć, tylko mię słuchaj; a com widział, oznajmięć,
Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.
18Co mędrzy powiedzieli, a nie zataili, co mieli od przodków swoich;
10Przetoż mówię: słuchaj mię; ja też oznajmię zdanie swoje.
1Oto te wszystkie rzeczy widziało oko moje, słyszało ucho moje, i zrozumiało.
2Jako wy to wiecie, tak ja też wiem, i nie jestem podlejszym niźli wy.
17Słuchajcież z pilnością mowy mojej, a powieść moja niech przyjdzie w uszy wasze.
3Któż jest ten, pytasz, który zaciemnia radę Bożą nieumiejętnie? Dlatego przyznaję, żem nie zrozumiał; dziwniejsze są te rzeczy, niżbym je mógł pojąć i zrozumieć.
4Wysłuchajże, proszę, gdybym mówił; a gdy się będę pytał, oznajmijże mi.
5Przedtem tylko ucho słyszało o tobie; ale teraz oko moje widzi cię.
32Nadto jeźlibym czego nie baczył, ty mię naucz; jeźlim nieprawość popełnił, nie uczynię tego więcej.
11Uczę was, będąc w ręce Bożej, a jako idę z Wszechmocnym, nie taję.
12Oto wy to wszyscy widzicie; przeczże wżdy próżność mówicie?
6Słyszałeś o tem, spojrzyjże na to wszystko; a wy izali tego nie opowiecie? Teraz już ogłaszam nowe i tajemne rzeczy, i o którycheś nie wiedział.
23Nawróćcież się na karanie moje; oto wam wydam ducha mojego, a podam wam do znajomości słowa moje.
16Maszli tedy rozum, słuchaj tego, a przyjmuj w uszy swe głos mowy mojej.
34Mężowie rozumni toż rzeką ze mną, a człowiek mądry przypadnie na to,
8Izażeś tajemnic Bożych słuchał, a nie masz mądrości jedno w tobie?
9Cóż ty umiesz, czego my nie wiemy? albo cóż ty rozumiesz, czegobyśmy my nie rozumieli?
16Daleko więcej obrzydły jest, i nieużyteczny człowiek, który pije nieprawość jako wodę.
15Rzekęli: Będę też tak o tem mówił, tedy rodzaj synów twoich rzecze, żem im niepraw.
8A wszakżeś rzekł w uszy moje, i słyszałem głos słów moich.
17Odpowiem ja też z mej strony; oznajmię ja też zdanie swoje.
11Bo ucho słuchające błogosławiło mię, a oko widzące dawało o mnie świadectwo,
27W ten czas ją widział, i głosił ją: zgotował ją, i doszedł jej.
3Wszakże i na takiego otwierasz oczy twoje, a przywodzisz mię do sądu z sobą.
4I mówił do mnie ten mąż: Synu człowieczy! patrz oczyma swemi, a uszyma swemi słuchaj, i przyłóż serce swoje do wszystkiego, coć okażę; boś tu na to przywiedziony, abyć to ukazano, a ty oznajmisz wszystko, co widzisz, domowi Izraelskiemu.
27Którego ja sam oglądam, i oczy moje ujrzą go, a nie inny; choć zniszczały nerki moje we wnętrznościach moich.
2Słuchajcież, mądrzy! mów moich, a nauczeni posłuchajcie mię.
27Otośmy tego doszli, że tak jest: słuchajże tego, a uważaj to sam u siebie.
33A jeźli niemasz, słuchajże mię, a nauczę cię mądrości.
15Izaż ścieszki wieku przeszłego nie baczysz, którą deptali ludzie złośliwi?
31Uważaj to, Ijobie, słuchaj mię; milcz, a ja będę mówił.
2Poczekaj mię maluczko, a ukażęć; bo jeszcze mam, cobym za Bogiem mówił.
3Zacznę umiejętność moję z daleka, a Stworzycielowi memu przywłaszczę sprawiedliwość.
26Drogi moje rozpowiedziałem, a wysłuchałeś mię; naucz mię ustaw twoich.
6Tedyćby objawił tajemnice mądrości, żeś dwa kroć większe karanie nadto zasłużył; przetoż uznaj, że cię Bóg przebaczył dla nieprawości twojej.
1A przetoż, Ijobie! słuchaj proszę mów moich, a wszystkie słowa moje przyjmij w uszy.
7Myślałem: Długi wiek mówić będzie, a mnóstwo lat nauczy mądrości.
17Boże! uczyłeś mię od młodości mojej, i opowiadam aż po dziś dzień dziwne sprawy twoje.
18Pan zaiste oznajmił mi, i dowiedziałem się; tedyś mi ukazał przedsięwzięcia ich,
1Stało się zaś słowo Pańskie do mnie, mówiąc:
20Wszak teraz nie mogą ludzie patrzyć i na światło, gdy jest jasne na obłokach, gdy wiatr przechodzi, i przeczyszcza je.
17Potem się stało słowo Pańskie do mnie, mówiąc:
18Nadto rzekłem w sercu swem o sprawie synów ludzkich, że im Bóg okazał, aby wiedzieli, że są podobni bydłu.
2Otworzę w podobieństwie usta moje, a będę opowiadał przypowiastki starodawne.
20Izalim ci nie napisał znamienitych rzeczy z strony rad i umiejętności,
20Tylko dwóch rzeczy, o Boże! nie czyń ze mną, przed oblicznością twoją nie skryję się.
3Przeczże dopuszczasz, abym patrzył na nieprawość, i widział bezprawie, i zgubę, i gwałt przeciwko sobie? i przecz się znajduje ten, który swar i niezgodę roznieca?
15Oto oni do mnie mówią: Gdzież jest to słowo Pańskie? Niechże już przyjdzie;
3I nie będą się błąkać oczy widzących, i uszy słuchających pilnie słuchać będą.
9Tedy przez to im oznajmuje sprawy ich, i przestępstwa ich, że się zmocniły;