Ksiega Hioba 34:2
Słuchajcież, mądrzy! mów moich, a nauczeni posłuchajcie mię.
Słuchajcież, mądrzy! mów moich, a nauczeni posłuchajcie mię.
Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.
34Mężowie rozumni toż rzeką ze mną, a człowiek mądry przypadnie na to,
35Że Ijob nie mówi mądrze, a słowa jego nie są roztropne.
1Nadto mówił Elihu, i rzekł:
16Maszli tedy rozum, słuchaj tego, a przyjmuj w uszy swe głos mowy mojej.
17Nakłoń ucha twego, a słuchaj słów mądrych, a serce twoje przyłóż ku nauce mojej;
3Bo ucho słów doświadcza, jako podniebienie smakuje pokarmu.
33A jeźli niemasz, słuchajże mię, a nauczę cię mądrości.
1A przetoż, Ijobie! słuchaj proszę mów moich, a wszystkie słowa moje przyjmij w uszy.
4Dla podania prostakom ostrożności, młodemu umiejętności, i opatrzności.
5Tych gdy mądry słuchać będzie, przybędzie mu nauki, a roztropny w radach opatrzniejszy będzie,
2Nadstawiszli mądrości ucha twego, i nakłoniszli serca twego do roztropności;
3Owszem, jeźli na rozum zawołasz, a roztropności wezwieszli głosem swoim;
1Synu mój! bądź pilen mądrości mojej, a ku mojej roztropności nakłoń ucha twego,
3Któż jest ten, pytasz, który zaciemnia radę Bożą nieumiejętnie? Dlatego przyznaję, żem nie zrozumiał; dziwniejsze są te rzeczy, niżbym je mógł pojąć i zrozumieć.
4Wysłuchajże, proszę, gdybym mówił; a gdy się będę pytał, oznajmijże mi.
6I odpowiedział Elihu, syn Barachela Buzytczyka, i rzekł: Jam najmłodszy w latach, a wyście starcy; przetoż wstydziłem się, i nie śmiałem wam oznajmić zdania swego.
7Myślałem: Długi wiek mówić będzie, a mnóstwo lat nauczy mądrości.
15Serce rozumne nabywa umiejętności, a ucho mądrych szuka jej.
12Obróć do nauki serce twoje, a uszy twoje do powieści umiejętności.
4Na was wołam, o mężowie! a głos mój obracam do synów ludzkich.
5Zrozumijcie prostacy ostrożność, a głupi zrozumijcie sercem.
1Słuchajcie niebiosa, a mówić będę; niech słucha i ziemia wymowy ust moich.
23Nadstawiajcie uszów, a słuchajcie głosu mego; bądźcie pilni, a słuchajcie mowy mojej.
24Przetoż teraz, synowie! słuchajcie mię, a bądźcie pilni powieści ust moich.
9Zacni nie zawsze mądrzy, a starcy nie zawżdy rozumieją sądu.
10Przetoż mówię: słuchaj mię; ja też oznajmię zdanie swoje.
3Teżci ja mam serce jako i wy, anim jest podlejszym niżeli wy; a któż i tego nie wie, co i wy?
1Pieśń wyuczająca podana Asafowi. Słuchaj, ludu mój! zakonu mego; nakłońcież uszów swych do słów ust moich.
2Dla poznania mądrości i ćwiczenia, ku wyrozumieniu powieści roztropnych;
1Słuchajcie synowie! ćwiczenia ojcowskiego, a pilnujcie, abyście umieli roztropność;
1Oto te wszystkie rzeczy widziało oko moje, słyszało ucho moje, i zrozumiało.
2Któż to jest, co zaciemnia radę Bożą mowami nieroztropnemi?
6Słuchajcież teraz odporu mego, a dowody ust moich obaczcie.
14Mądrzy tają umiejętność; ale usta głupiego bliskie upadku.
17Słuchajcież z pilnością mowy mojej, a powieść moja niech przyjdzie w uszy wasze.
23Nawróćcież się na karanie moje; oto wam wydam ducha mojego, a podam wam do znajomości słowa moje.
17Słów ludzi mądrych spokojnie słuchać należy, raczej niż krzyku panującego między głupimi.
17Okażęć, tylko mię słuchaj; a com widział, oznajmięć,
33Słuchajcie ćwiczenia, nabądźcie rozumu, a nie cofajcie się.
8A wszakżeś rzekł w uszy moje, i słyszałem głos słów moich.
2Słuchajcież z pilnością słów moich, a będzie mi to od was pociechą.
6Albowiem Pan daje mądrość, z ust jego pochodzi umiejętność i roztropność.
22Przyjmij, proszę, z ust jego zakon, a złóż wyroki jego w sercu twojem.
12W ludziach starych jest mądrość, a w długich dniach roztropność.
8Izażeś tajemnic Bożych słuchał, a nie masz mądrości jedno w tobie?
9Cóż ty umiesz, czego my nie wiemy? albo cóż ty rozumiesz, czegobyśmy my nie rozumieli?
1Nadto mówił Elihu, i rzekł:
31Uważaj to, Ijobie, słuchaj mię; milcz, a ja będę mówił.
20Synu mój! słów moich pilnuj; ku powieściom moim nakłoń ucha twojego.
3I nie będą się błąkać oczy widzących, i uszy słuchających pilnie słuchać będą.