Ksiega Hioba 35:1
Nadto mówił Elihu, i rzekł:
Nadto mówił Elihu, i rzekł:
Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.
1Nadto mówił Elihu, i rzekł:
2Słuchajcież, mądrzy! mów moich, a nauczeni posłuchajcie mię.
1Do tego przydał Elihu, i rzekł:
2Poczekaj mię maluczko, a ukażęć; bo jeszcze mam, cobym za Bogiem mówił.
2I mniemasz, żeś to z rozsądkiem rzekł: Sprawiedliwość moja przechodzi Boską?
3Boś powiedział: Cóż mi pomoże? a co wezmę za pożytek, choćbym nie grzeszył?
1Potem dalej Ijob prowadził rzecz swoję, i rzekł:
1A odpowiadając Elifas Temańczyk rzekł:
1Nadto odpowiedział Pan Ijobowi z wichru, i rzekł:
2Przepasz teraz jako mąż biodra swe: będę cię pytał, a ty mi daj sprawę;
3Izali wniwecz obrócisz sąd mój? a obwinisz mię, abyś się sam usprawiedliwił?
1A gdy przestali oni trzej mężowie odpowiadać Ijobowi, przeto, że się sobie zdał być sprawiedliwym:
2Tedy się rozpalił gniewem Elihu, syn Barachela Buzytczyka z rodu Syryjskiego, przeciw Ijobowi się rozpalił gniewem, iż usprawiedliwiał duszę swoję, więcej niż Boga.
3Także przeciwko trzem przyjaciołom jego rozpalił się gniew jego, że nie znalazłszy odpowiedzi, przecię potępiali Ijoba.
4Bo Elihu oczekiwał, jako oni Ijobowi odpowiedzą, gdyż oni starsi byli w latach niż on.
5Ale widząc Elihu, że nie było odpowiedzi w ustach onych trzech mężów, rozpalił się w gniewie swoim.
6I odpowiedział Elihu, syn Barachela Buzytczyka, i rzekł: Jam najmłodszy w latach, a wyście starcy; przetoż wstydziłem się, i nie śmiałem wam oznajmić zdania swego.
7Myślałem: Długi wiek mówić będzie, a mnóstwo lat nauczy mądrości.
1A odpowiadając Ijob rzekł:
1Jeszcze dalej Ijob prowadził rzecz swoję, i rzekł:
1A odpowiadając Elifas Temańczyk rzekł:
1Tedy odpowiedział Elifas Temańczyk, i rzekł:
1A odpowiadając Bildad Suhytczyk rzekł:
1A Ijob odpowiadając rzekł:
1A odpowiadając Ijob rzekł:
1I stało się słowo Pańskie do mnie, mówiąc:
1I odpowiedział Ijob, a rzekł:
1Zatem odpowiedział Ijob i, rzekł:
1Ale odpowiedział Ijob, i rzekł:
1A odpowiadając Ijob rzekł:
1Tedy odpowiedział Ijob Panu, i rzekł:
1I odpowiedział Ijob, a rzekł:
1A odpowiadając Bildad Suhytczyk rzekł:
1I odpowiedział Bildad Suhytczyk, a rzekł:
1A przetoż, Ijobie! słuchaj proszę mów moich, a wszystkie słowa moje przyjmij w uszy.
7A gdy odmówił Pan te słowa do Ijoba, rzekł Pan do Elifasa Tamańczyka: Rozpalił się gniew mój przeciw tobie, i przeciw dwom przyjaciołom twoim, żeście o mnie nie mówili tak przystojnie, jako Ijob, sługa mój.
31Uważaj to, Ijobie, słuchaj mię; milcz, a ja będę mówił.
32Wszakże maszli co mówić, a odpowiedzże mi; mów, bobym cię rad usprawiedliwił.
3Wszakże radbym z Wszechmocnym mówił, i radbym się z Bogiem rozpierał.
2I zawołał Ijob, mówiąc:
1I odpowiedział Sofar Naamatczyk, i rzekł:
1Tedy odpowiedział Pan Ijobowi z wichru, i rzekł:
1A odpowiadając Sofar Naamatczyk rzekł:
8A wszakżeś rzekł w uszy moje, i słyszałem głos słów moich.
35Że Ijob nie mówi mądrze, a słowa jego nie są roztropne.
5Ponieważ Ijob rzekł: Jestem sprawiedliwym, a Bóg odrzucił sprawę moję:
6Rozpostrzyj popędliwość gniewu twego, a patrz na każdego pysznego, i poniż go.
12Otości na to tak odpowiadam: W tem nie jesteś sprawiedliwy; bo większy jest Bóg, niż człowiek.
1I stało się słowo Pańskie do mnie, mówiąc:
4Wysłuchajże, proszę, gdybym mówił; a gdy się będę pytał, oznajmijże mi.