Ksiega Hioba 34:35
Że Ijob nie mówi mądrze, a słowa jego nie są roztropne.
Że Ijob nie mówi mądrze, a słowa jego nie są roztropne.
Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.
15Gdyż cię jedno trochę nawiedził gniew jego, jakoby nie wiedział wielkości grzechów twoich.
16Przetoż Ijob próżno otwiera usta swe, a bez umiejętności rozmnaża słowa swoje.
2Któż to jest, co zaciemnia radę Bożą mowami nieroztropnemi?
34Mężowie rozumni toż rzeką ze mną, a człowiek mądry przypadnie na to,
36Boże, Ojcze mój! niech będzie Ijob doskonale doświadczony, przeto, iż nam odpowiada, jako ludziom złym.
37Bo przestępstwa przyczynia do grzechu swego; chlubi się między nami, i mówi bardzo wiele przeciwko Bogu.
3Któż jest ten, pytasz, który zaciemnia radę Bożą nieumiejętnie? Dlatego przyznaję, żem nie zrozumiał; dziwniejsze są te rzeczy, niżbym je mógł pojąć i zrozumieć.
13Ale snać rzeczecie: Znaleźliśmy mądrość; sam go Bóg przekonywa, nie człowiek.
14Aczci się Ijob nie zemną wdał w rzecz, a ja mu też nie waszemi słowy odpowiem.
1Nadto mówił Elihu, i rzekł:
2Słuchajcież, mądrzy! mów moich, a nauczeni posłuchajcie mię.
3Jakążeś dał radę temu, co nie ma mądrości? Azaś go samej rzeczy gruntownie nie wyuczył?
1Zatem odpowiedział Ijob i, rzekł:
2Wieraście wy sami ludźmi? i z wamiż umrze mądrość?
3Teżci ja mam serce jako i wy, anim jest podlejszym niżeli wy; a któż i tego nie wie, co i wy?
3I nie nauczyłem się mądrości, a umiejętności świętych nie umiem.
1A przetoż, Ijobie! słuchaj proszę mów moich, a wszystkie słowa moje przyjmij w uszy.
2Oto teraz otworzę usta moje, a język mój będzie mówił w podniebieniu mojem.
3Bo sobie pobłaża w oczach swoich, aby wykonał nieprawość swoję aż do obmierzenia.
5Ponieważ Ijob rzekł: Jestem sprawiedliwym, a Bóg odrzucił sprawę moję:
1A Ijob odpowiadając rzekł:
2Izali mądry ma na wiatr mówić? albo napełniać wschodnim wiatrem myśl swoję?
3Przytaczając słowa niepożyteczne, i mowy, z których nie masz pożytku?
22W tem wszystkiem nie zgrzeszył Ijob, a nie przypisał Bogu nic nieprzystojnego.
2I zawołał Ijob, mówiąc:
3Izali wniwecz obrócisz sąd mój? a obwinisz mię, abyś się sam usprawiedliwił?
1A odpowiadając Ijob rzekł:
9Cóż ty umiesz, czego my nie wiemy? albo cóż ty rozumiesz, czegobyśmy my nie rozumieli?
1Jeszcze dalej Ijob prowadził rzecz swoję, i rzekł:
1Ale odpowiedział Ijob, i rzekł:
1Tedy odpowiedział Ijob Panu, i rzekł:
1A odpowiadając Ijob rzekł:
3Głupstwo człowiecze podwraca drogę jego, a przecie przeciwko Panu zapala się gniewem serce jego.
2Język mądrych zdobi umiejętność; ale usta głupich wywierają głupstwo.
16Maszli tedy rozum, słuchaj tego, a przyjmuj w uszy swe głos mowy mojej.
7A gdy odmówił Pan te słowa do Ijoba, rzekł Pan do Elifasa Tamańczyka: Rozpalił się gniew mój przeciw tobie, i przeciw dwom przyjaciołom twoim, żeście o mnie nie mówili tak przystojnie, jako Ijob, sługa mój.
31Uważaj to, Ijobie, słuchaj mię; milcz, a ja będę mówił.
1Potem dalej Ijob prowadził rzecz swoję, i rzekł:
28Albowiem ten naród ginie przez rady swe, i nie ma rozumu.
5Byście wy raczej milczeli, a poczytanoby wam to za mądrość.
7Idź precz od oblicza męża głupiego, gdyż nie znajdziesz przy nim warg umiejętności.
9Przed głupim nie mów; albowiem wzgardzi roztropnością powieści twoich.
12Ale mądrość gdzież może być znaleziona? a kędy jest miejsce roztropności?
1I odpowiedział Ijob, a rzekł:
20Skądże tedy mądrość pochodzi? albo gdzie jest miejsce rozumu?
3I kiedyż będzie koniec tym próżnym słowom? albo co cię przymusza, że tak odpowiadasz?
16Cóż po dostatku w ręku głupiego, ponieważ do nabycia mądrości rozumu nie ma?
4Tedym Ja rzekł: Podobno ci nędzni są, głupio sobie poczynają; bo nie są powiadomi drogi Pańskiej, i sądu Boga swego.
6Albowiem Pan daje mądrość, z ust jego pochodzi umiejętność i roztropność.
1Nadto odpowiedział Pan Ijobowi z wichru, i rzekł: