Ksiega Hioba 13:5
Byście wy raczej milczeli, a poczytanoby wam to za mądrość.
Byście wy raczej milczeli, a poczytanoby wam to za mądrość.
Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.
33A jeźli niemasz, słuchajże mię, a nauczę cię mądrości.
27Kto zawściąga mowy swe, jest umiejętnym; drogiego ducha jest mąż rozumny.
28Gdy głupi milczy, za mądrego poczytany bywa; a który zatula wargi swoje, za rozumnego.
6Słuchajcież teraz odporu mego, a dowody ust moich obaczcie.
13Przetoż roztropny czasu onego milczeć musi; bo czas zły jest.
5Ale gdyby Bóg chciał mówić, i otworzyć usta swoje przeciwko tobie:
12Głupi gardzi bliźnim swym; ale mąż roztropny milczy.
31Uważaj to, Ijobie, słuchaj mię; milcz, a ja będę mówił.
4Boście wy sprawcy kłamstwa: wszyscyście wy lekarze nikczemni.
13Milczcież, zaniechajcie mię, a ja mówić będę; a niech przyjdzie na mię, co chce.
11Wszystkiego ducha swego wywiera głupi, ale mądry na dalszy czas go zawściąga.
32Jeźliś głupio uczynił, gdyś się wynosił, albo jeźliś źle myślił, połóżże rękę na usta.
3Bedąż na twoje plotki ludzie milczeć? A gdy ty sobie przeszydzasz, ciebie nikt nie zawstydzi?
9Przełożeni przestawali mówić, a ręką zatykali usta swoje.
10Głos książąt ucichał, a język ich do podniebienia ich przylegał.
30Jeźliby też inszemu siedzącemu co było objawione, on pierwszy niechaj milczy.
1Synu mój! bądź pilen mądrości mojej, a ku mojej roztropności nakłoń ucha twego,
2Abyś strzegł ostrożności, a umiejętność aby wargi twoje zachowała.
17Słów ludzi mądrych spokojnie słuchać należy, raczej niż krzyku panującego między głupimi.
19Wielomowność nie bywa bez grzechu; ale kto powściąga wargi swoje, ostrożny jest.
2Rzekłem: Będę strzegł dróg moich, abym nie zgrzeszył językiem swym; włożę munsztuk w usta moje, póki niepobożny będzie przedemną.
8Izażeś tajemnic Bożych słuchał, a nie masz mądrości jedno w tobie?
9Cóż ty umiesz, czego my nie wiemy? albo cóż ty rozumiesz, czegobyśmy my nie rozumieli?
5Zrozumijcie prostacy ostrożność, a głupi zrozumijcie sercem.
35Że Ijob nie mówi mądrze, a słowa jego nie są roztropne.
5Wejrzyjcież na mię, a zdumiewajcie się, a połóżcie rękę na usta wasze.
19Któż się będzie spierał ze mną, tak abym umilknął i umarł?
16Maszli tedy rozum, słuchaj tego, a przyjmuj w uszy swe głos mowy mojej.
13Albowiembym teraz leżał i odpoczywał; spałbym i miałbym pokój,
20Pan jest w kościele świętobliwości swojej; umilknij przed obliczem jego wszystka ziemio!
18Panie! niech nie będę pohańbiony, ponieważ cię wzywam; niech się zawstydzą niezbożni, i zamilkną w grobie.
9Przed głupim nie mów; albowiem wzgardzi roztropnością powieści twoich.
1Odpowiedź łagodna uśmierza gniew; ale słowa przykre wzruszają popędliwość.
13Że tak odpowiada Bogu duch twój, a wypuszczasz z ust twoich takowe mowy?
33W sercu mądrego odpoczywa mądrość, ale wnet poznać, co jest w sercu głupich.
21Słuchano mię, i oczekiwano na mię, a milczano na radę moję.
5Lepiej jest słuchać gromienia mądrego, niżeli słuchać pieśni głupich.
24Nauczcież mię , a ja umilknę; a w czemem zbłądził pokażcie mi.
3Przytaczając słowa niepożyteczne, i mowy, z których nie masz pożytku?
4Nie staraj się, abyś się zbogacił; owszem, zaniechaj opatrzności twojej.
2Bo jako sen przychodzi z wielkiej pracy, tak głos głupiego z wielu słów.
1Przedniejszemu śpiewakowi psalm Dawidowy. O Boże chwały mojej! nie milcz;
13Któż jest, co chce długo żyć, a miłuje dni, aby widział dobra?
3Uczciwa rzecz każdemu, poprzestać zwady; ale głupim jest, co się w nią wdaje.
13Jeźli kto jest mądry i umiejętny między wami? niech pokaże dobrem obcowaniem uczynki swoje w mądrej cichości.
2Słuchajcież, mądrzy! mów moich, a nauczeni posłuchajcie mię.
8Nie pokwapiaj się do swaru, byś snać na ostatek nie wiedział, co masz czynić, gdyby cię zawstydził bliźni twój.
5Odpowiedz głupiemu według głupstwa jego, aby się sobie nie zdał być mądrym.
21Toś czynił, a Jam milczał; dlategoś mniemał, żem ja tobie podobny, ale będę cię karał, i stawięć to przed oczy twoje.
5Albowiem pokazują nieprawość twą usta twoje, chociażeś sobie obrał język chytrych,