Ksiega Hioba 29:21
Słuchano mię, i oczekiwano na mię, a milczano na radę moję.
Słuchano mię, i oczekiwano na mię, a milczano na radę moję.
Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.
22Po słowie mojem nie powtarzano, tak na nich kropiła mowa moja.
23Bo mię oczekiwali jako deszczu, a usta swe otwierali jako na deszcz późny.
24Jeźlim żartował z nimi, nie wierzyli, a powagi twarzy mojej nie odrzucali.
15Polękali się, nie odpowiadają dalej; niedostaje im słów.
16Czekałemci, ale nie mówią; umilknęli, a nic więcej nie odpowiadają.
10Przetoż mówię: słuchaj mię; ja też oznajmię zdanie swoje.
11Otom oczekiwał słów waszych, a przysłuchiwałem się dowodom waszym, czekając, ażbyście doszli rzeczy.
12I przypatrywałem się wam, a oto żaden z was Ijoba przekonać nie mógł; i nie masz między wami, ktoby odpowiedział słowom jego.
8Widząc mię młodzi ukrywali się, a starcy powstawszy stali.
9Przełożeni przestawali mówić, a ręką zatykali usta swoje.
10Głos książąt ucichał, a język ich do podniebienia ich przylegał.
11Bo ucho słuchające błogosławiło mię, a oko widzące dawało o mnie świadectwo,
31Uważaj to, Ijobie, słuchaj mię; milcz, a ja będę mówił.
1Przedniejszemu śpiewakowi Jedytunowi psalm Dawidowy.
2Rzekłem: Będę strzegł dróg moich, abym nie zgrzeszył językiem swym; włożę munsztuk w usta moje, póki niepobożny będzie przedemną.
33A jeźli niemasz, słuchajże mię, a nauczę cię mądrości.
34Mężowie rozumni toż rzeką ze mną, a człowiek mądry przypadnie na to,
23Nadstawiajcie uszów, a słuchajcie głosu mego; bądźcie pilni, a słuchajcie mowy mojej.
13I zastawili sidła ci, którzy szukają duszy mojej; a którzy mi szukają złego, mówili przewrotnie, i zdrady przez cały dzień zmyślali.
14Alem ja niby głuchy nie słyszał, a jako niemy, który ust swoich nie otwiera.
17Słów ludzi mądrych spokojnie słuchać należy, raczej niż krzyku panującego między głupimi.
2Słuchajcież, mądrzy! mów moich, a nauczeni posłuchajcie mię.
24Przetoż teraz, synowie! słuchajcie mię, a bądźcie pilni powieści ust moich.
1Umilknijcie przedemną, wyspy! a narody niech się posilą. Niech przystąpią a niech mówią: Przystąpmy społem do sądu
28Gdy głupi milczy, za mądrego poczytany bywa; a który zatula wargi swoje, za rozumnego.
28Bo widzę, że niemasz nikogo, niemasz nikogo między nimi, coby dał radę; acz się ich pytają, wszakże nie odpowiadają i słowa.
19Pilnuj mię Panie! a słuchaj głosu tych, którzy się spierają ze mną.
5Byście wy raczej milczeli, a poczytanoby wam to za mądrość.
6Słuchajcież teraz odporu mego, a dowody ust moich obaczcie.
3Gdym milczał, schnęły kości moje w narzekaniu mojem na każdy dzień.
5Wejrzyjcież na mię, a zdumiewajcie się, a połóżcie rękę na usta wasze.
2Słuchajcież z pilnością słów moich, a będzie mi to od was pociechą.
17Nakłoń ucha twego, a słuchaj słów mądrych, a serce twoje przyłóż ku nauce mojej;
17Słuchajcież z pilnością mowy mojej, a powieść moja niech przyjdzie w uszy wasze.
1Synu mój! bądź pilen mądrości mojej, a ku mojej roztropności nakłoń ucha twego,
12Nadto doszło mię słowo potajemnie, i pojęło ucho moje cokolwiek z niego.
1Pieśń wyuczająca podana Asafowi. Słuchaj, ludu mój! zakonu mego; nakłońcież uszów swych do słów ust moich.
16Maszli tedy rozum, słuchaj tego, a przyjmuj w uszy swe głos mowy mojej.
33Ale kto mię słucha, bezpiecznie mieszkać będzie, a będzie wolny od strachu złych rzeczy.
20Synu mój! słów moich pilnuj; ku powieściom moim nakłoń ucha twojego.
21Ale oni milczeli, i nie odpowiedzieli mu i słowa; bo takie było rozkazanie królewskie, mówiąc: Nie odpowiadajcie mu.
19Któż się będzie spierał ze mną, tak abym umilknął i umarł?
11Wszystkiego ducha swego wywiera głupi, ale mądry na dalszy czas go zawściąga.
1A przetoż, Ijobie! słuchaj proszę mów moich, a wszystkie słowa moje przyjmij w uszy.
28Który będąc opuszczony, cierpliwym jest w tem, co nań włożono;
3I nie będą się błąkać oczy widzących, i uszy słuchających pilnie słuchać będą.
13A gdy oni umilknęli, odpowiedział Jakób, mówiąc: Mężowie bracia! słuchajcie mię.
34I choćbym był mógł potłumić zgraję wielką, jednak i najpodlejszy z domu ustraszył mię; przetożem milczał, i nie wychodziłem ze drzwi.
24Nauczcież mię , a ja umilknę; a w czemem zbłądził pokażcie mi.
9Przetoż od wszystkich przestępstw moich wybaw mię; na pośmiech głupiemu nie dawaj mię.