Ksiega Hioba 32:15
Polękali się, nie odpowiadają dalej; niedostaje im słów.
Polękali się, nie odpowiadają dalej; niedostaje im słów.
Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.
16Czekałemci, ale nie mówią; umilknęli, a nic więcej nie odpowiadają.
17Odpowiem ja też z mej strony; oznajmię ja też zdanie swoje.
14Aczci się Ijob nie zemną wdał w rzecz, a ja mu też nie waszemi słowy odpowiem.
21Słuchano mię, i oczekiwano na mię, a milczano na radę moję.
22Po słowie mojem nie powtarzano, tak na nich kropiła mowa moja.
23Bo mię oczekiwali jako deszczu, a usta swe otwierali jako na deszcz późny.
21Ale oni milczeli, i nie odpowiedzieli mu i słowa; bo takie było rozkazanie królewskie, mówiąc: Nie odpowiadajcie mu.
3I skarżyli nań przedniejsi kapłani o wiele rzeczy: (ale on nic nie odpowiedział.)
4Tedy go zasię pytał Piłat, mówiąc: Nic nie odpowiadasz? Oto jako wiele rzeczy świadczą przeciwko tobie.
5Ale Jezus przecię nic nie odpowiedział, tak iż się Piłat dziwował.
9Przełożeni przestawali mówić, a ręką zatykali usta swoje.
10Głos książąt ucichał, a język ich do podniebienia ich przylegał.
36Ale milczał lud, i nie odpowiedzieli mu słowa; bo takie było rozkazanie królewskie, mówiąc: Nie odpowiadajcie mu.
14Lecz mu nie odpowiedział i na jedno słowo, tak iż się starosta bardzo dziwował.
46A żaden mu nie mógł odpowiedzieć i słowa, i nie śmiał go nikt więcej od onego dnia pytać.
16Usta mają, a nie mówią, oczy mają, a nie widzą;
17Uszy mają, a nie słyszą, ani mają tchnienia w ustach swoich.
26I nie mogli go podchwycić w mowie jego przed ludem, a zadziwiwszy się odpowiedzi jego, umilknęli.
6I nie mogli mu na to odpowiedzieć.
11Otom oczekiwał słów waszych, a przysłuchiwałem się dowodom waszym, czekając, ażbyście doszli rzeczy.
12I przypatrywałem się wam, a oto żaden z was Ijoba przekonać nie mógł; i nie masz między wami, ktoby odpowiedział słowom jego.
22To usłyszawszy, zadziwili się, a opuściwszy go, odeszli.
13I zastawili sidła ci, którzy szukają duszy mojej; a którzy mi szukają złego, mówili przewrotnie, i zdrady przez cały dzień zmyślali.
14Alem ja niby głuchy nie słyszał, a jako niemy, który ust swoich nie otwiera.
5Bo oto królowie, gdy się zgromadzili i ciągnęli wespół,
5Ozdóbże się teraz zacnością i dostojnością, a w chwałę i w ochędóstwo oblecz się.
40I nie śmieli go więcej o nic pytać.
31Uważaj to, Ijobie, słuchaj mię; milcz, a ja będę mówił.
42Poglądali, ale nie był wybawiciel; wołali na Pana, ale ich nie wysłuchał.
5Wejrzyjcież na mię, a zdumiewajcie się, a połóżcie rękę na usta wasze.
3I kiedyż będzie koniec tym próżnym słowom? albo co cię przymusza, że tak odpowiadasz?
5Usta mają, a nie mówią; oczy mają, a nie widzą.
7I będą się wstydzili oni widzący, a wieszczkowie się zapłoną, a ci wszyscy zakryją zwierzchnią wargę swoję, przeto, że nie będzie żadnej odpowiedzi Bożej.
7Ręce mają, a nie macają; nogi mają, a nie chodzą, ani wołają gardłem swojem.
15A gdy mówił do mnie temi słowy, spuściłem twarz moję ku ziemi, i zamilknąłem.
2Rzekłem: Będę strzegł dróg moich, abym nie zgrzeszył językiem swym; włożę munsztuk w usta moje, póki niepobożny będzie przedemną.
12Tedy wołająli dla hardości złych, on ich nie wysłuchuje.
3Dzień dniowi podaje słowo, a noc nocy pokazuje umiejętność,
41Podałeś mi tył nieprzyjaciół moich, abym tych, którzy mię nienawidzą, wykorzenił.
27Gdy im będziesz mówił te wszystkie słowa, i ciebie nie usłuchają; a gdy na nich wołać będziesz, nie ozwąć się.
12A gdy nań skarżyli przedniejsi kapłani i starsi, nic nie odpowiedział.
14Jakoż mu ja tedy odpowiem? Jakie słowa obiorę przeciwko niemu?
5Ale widząc Elihu, że nie było odpowiedzi w ustach onych trzech mężów, rozpalił się w gniewie swoim.
28Albowiem ten naród ginie przez rady swe, i nie ma rozumu.
19I do dźwięku trąby, i do głosu słów, który ci, co słyszeli, prosili, aby więcej do nich nie mówiono;
12I zdumiewali się wszyscy, i dziwowali się, mówiąc jeden do drugiego: Cóż to wżdy ma być?
6Albowiem nie wiedział, co by mówił; bo przestraszeni byli.
28Bo widzę, że niemasz nikogo, niemasz nikogo między nimi, coby dał radę; acz się ich pytają, wszakże nie odpowiadają i słowa.
20Będę tedy mówił, a wytchnę sobie; otworzę wargi swe, i odpowiem.
16Co widząc narody zawstydzą się nad wszystką mocą swoją, włożą rękę na usta, a uszy ich ogłuszeją