Ksiega Hioba 6:24
Nauczcież mię , a ja umilknę; a w czemem zbłądził pokażcie mi.
Nauczcież mię , a ja umilknę; a w czemem zbłądził pokażcie mi.
Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.
31Zaprawdę miałbyś mówić do Boga: Przepuść; poniosę, a nie będę się wzbraniał.
32Nadto jeźlibym czego nie baczył, ty mię naucz; jeźlim nieprawość popełnił, nie uczynię tego więcej.
31Uważaj to, Ijobie, słuchaj mię; milcz, a ja będę mówił.
32Wszakże maszli co mówić, a odpowiedzże mi; mów, bobym cię rad usprawiedliwił.
33A jeźli niemasz, słuchajże mię, a nauczę cię mądrości.
24Karz mię, Panie! ale łaskawie, nie w gniewie swym, byś mię snać wniwecz nie obrócił.
3Któż jest ten, pytasz, który zaciemnia radę Bożą nieumiejętnie? Dlatego przyznaję, żem nie zrozumiał; dziwniejsze są te rzeczy, niżbym je mógł pojąć i zrozumieć.
4Wysłuchajże, proszę, gdybym mówił; a gdy się będę pytał, oznajmijże mi.
23I wybawcie mię z rąk nieprzyjaciela, a z rąk okrutników odkupcie mię?
12Sługa też twój bywa oświecony przez nie; a kto ich przestrzega, odnosi zapłatę wielką.
4A niech tak będzie, żem zbłądził; przy mnie zostanie błąd mój.
66Dobrego rozumu i umiejętności naucz mię; bom przykazaniom twoim uwierzył.
25O jakoż są mocne słowa prawdziwe! Ale cóż sprawi obwinienie wasze?
19Któż się będzie spierał ze mną, tak abym umilknął i umarł?
20Tylko dwóch rzeczy, o Boże! nie czyń ze mną, przed oblicznością twoją nie skryję się.
4Przełożyłbym przed nim sprawę moję, a usta moje napełniłbym dowodami.
5Dowiedziałbym się, jakoby mi odpowiedział, a zrozumiałbym, coby mi rzekł.
22Potem zawołaj mię, a ja tobie odpowiem; albo ja niech mówię, a ty mnie odpowiedz.
23Wieleż jest nieprawości i grzechów moich? przestępstwo moje, grzech mój pokaż mi.
24Przeczże oblicze twoje zakrywasz, a poczytasz mię sobie za nieprzyjaciela?
24I staną się rozumnymi błądzący duchem, a szemracze nauczą się umiejętności.
1Przedniejszemu śpiewakowi na Neginot i Seminit psalm Dawidowy.
33Naucz mię, Panie! drogi ustaw twoich, a będę jej strzegł aż do końca.
34Daj mi rozum, abym strzegł zakonu twego, ażebym go przestrzegał ze wszystkiego serca.
6Słuchajcież teraz odporu mego, a dowody ust moich obaczcie.
34Mężowie rozumni toż rzeką ze mną, a człowiek mądry przypadnie na to,
23Nawróćcież się na karanie moje; oto wam wydam ducha mojego, a podam wam do znajomości słowa moje.
4Panie! daj mi poznać drogi twe, ścieżek twoich naucz mię.
26Drogi moje rozpowiedziałem, a wysłuchałeś mię; naucz mię ustaw twoich.
27Daj, abym zrozumiał drogę rozkazań twoich, ażebym rozmyślał o dziwnych sprawach twoich.
13Milczcież, zaniechajcie mię, a ja mówić będę; a niech przyjdzie na mię, co chce.
1Przedniejszemu śpiewakowi Jedytunowi psalm Dawidowy.
2Rzekłem: Będę strzegł dróg moich, abym nie zgrzeszył językiem swym; włożę munsztuk w usta moje, póki niepobożny będzie przedemną.
6Iż się wywiadujesz nieprawości mojej, a o grzechu moim badasz się?
30A iż nie masz w języku mym nieprawości: i nie mamże znać utrapienia mego?
2Rzekę Bogu: Nie potępiajże mię; raczej mi oznajmij, czemu spór ze mną wiedziesz?
11Naucz mię, Panie! drogi twojej, a prowadź mnie ścieżką dla tych, którzy mię podstrzegają.
12I rzekłbyś: O jakożem miał ćwiczenie w nienawiści, a strofowaniem gardziło serce moje!
13Nie słuchałem głosu ćwiczących mię, a tym, którzy mię uczyli, nie nakłaniałem ucha mego!
11Uczę was, będąc w ręce Bożej, a jako idę z Wszechmocnym, nie taję.
8A teraz na cóż oczekuję, Panie? Tyś jest sam oczekiwaniem mojem.
3Słyszałem mnie hańbiącą naganę; ale duch wyrozumienia mego odpowie za mię.
19Izali mu kto odniesie to, cobym mówił? I owszem, gdyby to kto przedłożył, byłby pewnie pożarty.
11Naucz mię, Panie, drogi twojej, abym chodził w prawdzie twojej, a ustanów serce moje w bojaźni imienia twego;
4Izali masz ramię jako Bóg? a głosem zagrzmisz jako on?
5Wejrzyjcież na mię, a zdumiewajcie się, a połóżcie rękę na usta wasze.
18Bom ja upadku bliski, a boleść moja zawżdy jest przedemną.
17Okażęć, tylko mię słuchaj; a com widział, oznajmięć,
9Uczyń to mądremu, a mędrszym będzie; naucz sprawiedliwego, a będzie umiejętniejszym.
23Serce mądrego roztropnie sprawuje usta swoje, a wargami swemi przydaje nauki.