Ksiega Przyslów 17:27
Kto zawściąga mowy swe, jest umiejętnym; drogiego ducha jest mąż rozumny.
Kto zawściąga mowy swe, jest umiejętnym; drogiego ducha jest mąż rozumny.
Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.
28Gdy głupi milczy, za mądrego poczytany bywa; a który zatula wargi swoje, za rozumnego.
29Nierychły do gniewu jest bogaty w rozum; ale porywczy pokazuje głupstwo.
11Wszystkiego ducha swego wywiera głupi, ale mądry na dalszy czas go zawściąga.
19Wielomowność nie bywa bez grzechu; ale kto powściąga wargi swoje, ostrożny jest.
12Głupi gardzi bliźnim swym; ale mąż roztropny milczy.
23Człowiek ostrożny tai umiejętność; ale serce głupich wywołuje głupstwo.
16Mądry się boi, i odstępuje od złego; ale głupi dociera, i śmiałym jest.
17Porywczy człowiek dopuszcza się głupstwa, a mąż złych myśli w nienawiści bywa.
17Słów ludzi mądrych spokojnie słuchać należy, raczej niż krzyku panującego między głupimi.
1Odpowiedź łagodna uśmierza gniew; ale słowa przykre wzruszają popędliwość.
2Język mądrych zdobi umiejętność; ale usta głupich wywierają głupstwo.
16Każdy ostrożny umiejętnie sobie poczyna; ale głupi rozpościera głupstwo.
14Serce rozumne szuka umiejętności; ale usta głupich karmią się głupstwem
13W wargach roztropnego znajduje się mądrość; ale kij na grzbiecie szalonego.
14Mądrzy tają umiejętność; ale usta głupiego bliskie upadku.
15Serce rozumne nabywa umiejętności, a ucho mądrych szuka jej.
21Kto jest mądrego serca, słynie rozumnym, a słodkość warg przydaje nauki.
22Zdrój żywota jest roztropność tym, którzy ją mają; ale umiejętność głupich jest głupstwem.
23Serce mądrego roztropnie sprawuje usta swoje, a wargami swemi przydaje nauki.
19Sługa nie bywa słowami naprawiony; bo choć rozumie, jednak nie odpowiada.
20Ujrzysz człowieka skwapliwego w sprawach swoich; ale lepsza jest nadzieja o głupim, niż o nim.
7Wargi mądrych sieją umiejętność; ale serce głupich nie tak.
11Rozum człowieczy zawściąga gniew jego, a ozdoba jego jest mijać przestępstwo.
7Idź precz od oblicza męża głupiego, gdyż nie znajdziesz przy nim warg umiejętności.
23Kto strzeże ust swoich i języka swego, strzeże od ucisków duszy swojej.
32Lepszy jest nierychły do gniewu, niżeli mocarz; a kto panuje sercu swemu, lepszy jest, niżeli ten, co dobył miasta.
10Więcej waży gromienie u roztropnego, niżeli sto plag u głupiego.
33W sercu mądrego odpoczywa mądrość, ale wnet poznać, co jest w sercu głupich.
9Nie bądź porywczy w duchu twym do gniewu; bo gniew w zanadrzyu głupich odpoczywa.
8Nabywa rozumu, kto miłuje duszę swoję, a strzeże roztropności, aby znalazł co dobrego.
5Tych gdy mądry słuchać będzie, przybędzie mu nauki, a roztropny w radach opatrzniejszy będzie,
16Gniew głupiego zaraz poznany bywa; ale ostrożny pokrywa hańbę swoję.
12Ostrożny, upatrując złe, ukrywa się; ale prostak wprost idąc, w szkodę popada.
25Bij naśmiewcę, żeby prostak był ostrożniejszym; a roztropnego sfukaj, żeby zrozumiał umiejętność.
2Abyś strzegł ostrożności, a umiejętność aby wargi twoje zachowała.
3Uczciwa rzecz każdemu, poprzestać zwady; ale głupim jest, co się w nią wdaje.
3W ustach głupiego jest rózga hardości; ale wargi mądrych strzegą ich.
7Nie przystoi mowa poważna głupiemu, dopieroż księciu usta kłamliwe.
1Lepszy jest ubogi, który chodzi w uprzejmości swej, niżeli przewrotny w wargach swoich, który jest głupim.
2Zaiste duszy bez umiejętności nie dobrze, a kto jest prędkich nóg, potknie się.
12Słowa ust mądrego są wdzięczne; ale wargi głupiego pożerają go.
11Tedy cię ostrożność strzedz będzie, a opatrzność zachowa cię.
9Mąż mądry, wiedzieli spór z mężem głupim, choćby się gniewał, choćby się też śmiał, nie będzie miał pokoju.
18Mąż gniewliwy wszczyna swary; ale nierychły do gniewu uśmierza zwady.
6Albowiem Pan daje mądrość, z ust jego pochodzi umiejętność i roztropność.
5Człowiek mądry mocny jest, a mąż umiejętny przydaje siły.
23Weseli się człowiek z odpowiedzi ust swoich: bo słowo według czasu wyrzeczone, o jako jest dobre!
5Rada w sercu męża jest jako woda głęboka: jednak mąż rozumny naczerpnie jej.
14Gniew królewski jest posłem śmierci; ale mąż mądry ubłaga go.
26Zaiste nie dobra, winować sprawiedliwego, albo żeby przełożeni kogo dla cnoty bić mieli.