Ksiega Hioba 34:1
Nadto mówił Elihu, i rzekł:
Nadto mówił Elihu, i rzekł:
Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.
1Nadto mówił Elihu, i rzekł:
2I mniemasz, żeś to z rozsądkiem rzekł: Sprawiedliwość moja przechodzi Boską?
1Do tego przydał Elihu, i rzekł:
2Poczekaj mię maluczko, a ukażęć; bo jeszcze mam, cobym za Bogiem mówił.
2Słuchajcież, mądrzy! mów moich, a nauczeni posłuchajcie mię.
1Nadto odpowiedział Pan Ijobowi z wichru, i rzekł:
2Przepasz teraz jako mąż biodra swe: będę cię pytał, a ty mi daj sprawę;
3Izali wniwecz obrócisz sąd mój? a obwinisz mię, abyś się sam usprawiedliwił?
1A odpowiadając Elifas Temańczyk rzekł:
1Tedy odpowiedział Elifas Temańczyk, i rzekł:
1A odpowiadając Ijob rzekł:
1A odpowiadając Elifas Temańczyk rzekł:
1Zatem odpowiedział Ijob i, rzekł:
1Ale odpowiedział Ijob, i rzekł:
1A Ijob odpowiadając rzekł:
1A odpowiadając Ijob rzekł:
2Tedy się rozpalił gniewem Elihu, syn Barachela Buzytczyka z rodu Syryjskiego, przeciw Ijobowi się rozpalił gniewem, iż usprawiedliwiał duszę swoję, więcej niż Boga.
3Także przeciwko trzem przyjaciołom jego rozpalił się gniew jego, że nie znalazłszy odpowiedzi, przecię potępiali Ijoba.
4Bo Elihu oczekiwał, jako oni Ijobowi odpowiedzą, gdyż oni starsi byli w latach niż on.
5Ale widząc Elihu, że nie było odpowiedzi w ustach onych trzech mężów, rozpalił się w gniewie swoim.
6I odpowiedział Elihu, syn Barachela Buzytczyka, i rzekł: Jam najmłodszy w latach, a wyście starcy; przetoż wstydziłem się, i nie śmiałem wam oznajmić zdania swego.
7Myślałem: Długi wiek mówić będzie, a mnóstwo lat nauczy mądrości.
1A odpowiadając Ijob rzekł:
34Mężowie rozumni toż rzeką ze mną, a człowiek mądry przypadnie na to,
35Że Ijob nie mówi mądrze, a słowa jego nie są roztropne.
36Boże, Ojcze mój! niech będzie Ijob doskonale doświadczony, przeto, iż nam odpowiada, jako ludziom złym.
1I odpowiedział Ijob, a rzekł:
1A odpowiadając Bildad Suhytczyk rzekł:
1Tedy odpowiedział Ijob Panu, i rzekł:
1A odpowiadając Bildad Suhytczyk rzekł:
1I odpowiedział Ijob, a rzekł:
1A przetoż, Ijobie! słuchaj proszę mów moich, a wszystkie słowa moje przyjmij w uszy.
1I odpowiedział Bildad Suhytczyk, a rzekł:
1Potem dalej Ijob prowadził rzecz swoję, i rzekł:
1Jeszcze dalej Ijob prowadził rzecz swoję, i rzekł:
1Tedy odpowiedział Pan Ijobowi z wichru, i rzekł:
16Maszli tedy rozum, słuchaj tego, a przyjmuj w uszy swe głos mowy mojej.
1I odpowiedział Sofar Naamatczyk, i rzekł:
31Uważaj to, Ijobie, słuchaj mię; milcz, a ja będę mówił.
32Wszakże maszli co mówić, a odpowiedzże mi; mów, bobym cię rad usprawiedliwił.
33A jeźli niemasz, słuchajże mię, a nauczę cię mądrości.
1I stało się słowo Pańskie do mnie, mówiąc:
1A odpowiadając Sofar Naamatczyk rzekł:
4Wysłuchajże, proszę, gdybym mówił; a gdy się będę pytał, oznajmijże mi.
6Rozpostrzyj popędliwość gniewu twego, a patrz na każdego pysznego, i poniż go.
3Wszakże radbym z Wszechmocnym mówił, i radbym się z Bogiem rozpierał.
7A gdy odmówił Pan te słowa do Ijoba, rzekł Pan do Elifasa Tamańczyka: Rozpalił się gniew mój przeciw tobie, i przeciw dwom przyjaciołom twoim, żeście o mnie nie mówili tak przystojnie, jako Ijob, sługa mój.
2I zawołał Ijob, mówiąc:
1I stało się słowo Pańskie do mnie mówiąc:
8A wszakżeś rzekł w uszy moje, i słyszałem głos słów moich.