Ksiega Hioba 23:1
A odpowiadając Ijob rzekł:
A odpowiadając Ijob rzekł:
Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.
1A odpowiadając Ijob rzekł:
2Słuchajcież z pilnością słów moich, a będzie mi to od was pociechą.
1A odpowiadając Ijob rzekł:
1I odpowiedział Ijob, a rzekł:
1Ale odpowiedział Ijob, i rzekł:
2Słyszałem takowych rzeczy wiele; przykrymi cieszycielami wy wszyscy jesteście.
1I odpowiedział Ijob, a rzekł:
1A Ijob odpowiadając rzekł:
1Zatem odpowiedział Ijob i, rzekł:
1Tedy odpowiedział Ijob Panu, i rzekł:
1Nadto odpowiedział Pan Ijobowi z wichru, i rzekł:
2Przepasz teraz jako mąż biodra swe: będę cię pytał, a ty mi daj sprawę;
3Izali wniwecz obrócisz sąd mój? a obwinisz mię, abyś się sam usprawiedliwił?
1Potem otworzył Ijob usta swoje, i złorzeczył dniowi swemu.
2I zawołał Ijob, mówiąc:
1Potem dalej Ijob prowadził rzecz swoję, i rzekł:
2Jako żyje Bóg, który odrzucił sąd mój, a Wszechmocny, który gorzkości nabawił duszy mojej:
1Jeszcze dalej Ijob prowadził rzecz swoję, i rzekł:
2Czemuż jeszcze uporem zowiecie narzekanie moje, choć bieda moja cięższa jest niż wzdychanie moje?
3Obym wiedział, gdziebym go mógł znaleść, szedłbym aż do stolicy jego.
1Tedy odpowiedział Pan Ijobowi z wichru, i rzekł:
1A odpowiadając Elifas Temańczyk rzekł:
1A odpowiadając Sofar Naamatczyk rzekł:
1A przetoż, Ijobie! słuchaj proszę mów moich, a wszystkie słowa moje przyjmij w uszy.
1A odpowiadając Bildad Suhytczyk rzekł:
1A odpowiadając Elifas Temańczyk rzekł:
1I odpowiedział Sofar Naamatczyk, i rzekł:
1Nadto mówił Elihu, i rzekł:
6Rozpostrzyj popędliwość gniewu twego, a patrz na każdego pysznego, i poniż go.
1A odpowiadając Bildad Suhytczyk rzekł:
1I odpowiedział Bildad Suhytczyk, a rzekł:
1Tedy odpowiedział Elifas Temańczyk, i rzekł:
1Nadto mówił Elihu, i rzekł:
5Dowiedziałbym się, jakoby mi odpowiedział, a zrozumiałbym, coby mi rzekł.
9I odpowiedział szatan Panu i rzekł: Izaż się Boga Ijob darmo boi?
22Potem zawołaj mię, a ja tobie odpowiem; albo ja niech mówię, a ty mnie odpowiedz.
20Tedy wstał Ijob, i rozdarł płaszcz swój, i ogolił głowę swą, a upadłszy na ziemię, uczynił Panu pokłon,
21I rzekł: Nagim wyszedł z żywota matki mojej, i nagim się zaś tamże wrócę; Pan dał, Pan też wziął, niech będzie imię Pańskie błogosławione.
22W tem wszystkiem nie zgrzeszył Ijob, a nie przypisał Bogu nic nieprzystojnego.
31Uważaj to, Ijobie, słuchaj mię; milcz, a ja będę mówił.
32Wszakże maszli co mówić, a odpowiedzże mi; mów, bobym cię rad usprawiedliwił.
7A gdy odmówił Pan te słowa do Ijoba, rzekł Pan do Elifasa Tamańczyka: Rozpalił się gniew mój przeciw tobie, i przeciw dwom przyjaciołom twoim, żeście o mnie nie mówili tak przystojnie, jako Ijob, sługa mój.
1Do tego przydał Elihu, i rzekł:
1I stało się słowo Pańskie do mnie, mówiąc:
1I stało się słowo Pańskie do mnie, mówiąc:
3Wszakże radbym z Wszechmocnym mówił, i radbym się z Bogiem rozpierał.
5Ponieważ Ijob rzekł: Jestem sprawiedliwym, a Bóg odrzucił sprawę moję:
1A gdy przestali oni trzej mężowie odpowiadać Ijobowi, przeto, że się sobie zdał być sprawiedliwym:
10I rzekł do niej: Tak właśnie mówisz, jako szalone niewiasty mawiają. Izali tylko dobre przyjmować będziemy od Boga, a złego przyjmować nie będziemy? W tem wszystkiem nie zgrzeszył Ijob usty swemi.
1I stało się słowo Pańskie do mnie, mówiąc: