Ksiega Psalmów 49:3
Tak z ludu pospolitego, jako z ludzi zacnych, tak bogaty jako ubogi!
Tak z ludu pospolitego, jako z ludzi zacnych, tak bogaty jako ubogi!
Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.
4Usta moje będą opowiadały mądrość, a myśl serca mego roztropność.
2Oto teraz otworzę usta moje, a język mój będzie mówił w podniebieniu mojem.
3Szczerością serca mego będą słowa moje, a czyste zdania wargi moje mówić będą.
23Serce mądrego roztropnie sprawuje usta swoje, a wargami swemi przydaje nauki.
1Przedniejszemu śpiewakowi Jedytunowi psalm Dawidowy.
2Rzekłem: Będę strzegł dróg moich, abym nie zgrzeszył językiem swym; włożę munsztuk w usta moje, póki niepobożny będzie przedemną.
3Zaniemiałem milcząc; zamilknąłem i w dobrej sprawie; ale boleść moja bardziej się wzmagała.
6Słuchajcie; bo o wielkich rzeczach będę mówił, a otworzenie warg moich opowie szczerość.
7Zaisteć prawdę mówią usta moje, a niezbożność obrzydliwością jest wargom moim.
1Przedniejszemu śpiewakowi z synów Korego na Sosannim psalm nauczający, a pieśń weselna.
2Otworzę w podobieństwie usta moje, a będę opowiadał przypowiastki starodawne.
30Usta sprawiedliwego mówią mądrość, a język jego sąd opowiada.
1Przedniejszemu śpiewakowi na Nechylot psalm Dawidowy.
6Albowiem Pan daje mądrość, z ust jego pochodzi umiejętność i roztropność.
15Synu mój! będzieli mądre serce twoje, będzie się weseliło serce moje, serce moje we mnie;
16I rozweselą się nerki moje, gdy będą mówiły wargi twoje, co jest prawego.
14I od swawolnych zachowaj sługę twego, aby nie panowali nademną; tedy doskonałym będę, a będę oczyszczony od przestępstwa wielkiego. Niechże będą przyjemne słowa ust moich, i rozmyślanie serca mego przed obliczem twojem, Panie, skało moja, i odkupicielu mój!
1Synu mój! bądź pilen mądrości mojej, a ku mojej roztropności nakłoń ucha twego,
14Przy mnie jest rada, i prawdziwa mądrość; jam jest roztropność, a moc jest moja.
2Nadstawiszli mądrości ucha twego, i nakłoniszli serca twego do roztropności;
3Panie! połóż straż ustom moim; strzeż drzwi warg moich.
6Słuchajcież teraz odporu mego, a dowody ust moich obaczcie.
17Nakłoń ucha twego, a słuchaj słów mądrych, a serce twoje przyłóż ku nauce mojej;
10Gdy wnijdzie mądrośu w serce twoje, a umiejętność duszy twojej wdzięczna będzie:
11Tedy cię ostrożność strzedz będzie, a opatrzność zachowa cię.
12Wspominać sobie będę na sprawy Pańskie, a przypominać sobie będę dziwne sprawy twoje, zdawna uczynione.
12Ja mądrość mieszkam z roztropnością,i umiejętność ostrożności wynajduję.
34Mężowie rozumni toż rzeką ze mną, a człowiek mądry przypadnie na to,
33A jeźli niemasz, słuchajże mię, a nauczę cię mądrości.
33W sercu mądrego odpoczywa mądrość, ale wnet poznać, co jest w sercu głupich.
99Nad wszystkich nauczycieli moich stałem się rozumniejszym; bo świadectwa twoje są rozmyślaniem mojem.
14Serce rozumne szuka umiejętności; ale usta głupich karmią się głupstwem
36Któż złożył we wnętrznościach ludzkich mądrość, a kto dał rozumowi bystrość?
5Nabywaj mądrości, nabywaj roztropności; nie zapominaj, ani się uchylaj od powieści ust moich.
16Maszli tedy rozum, słuchaj tego, a przyjmuj w uszy swe głos mowy mojej.
1Człowiek sporządza myśli serca swego; ale od Pana jest odpowiedź języka.
3Któż jest ten, pytasz, który zaciemnia radę Bożą nieumiejętnie? Dlatego przyznaję, żem nie zrozumiał; dziwniejsze są te rzeczy, niżbym je mógł pojąć i zrozumieć.
2Dla poznania mądrości i ćwiczenia, ku wyrozumieniu powieści roztropnych;
2Słuchajcież, mądrzy! mów moich, a nauczeni posłuchajcie mię.
3Bo ucho słów doświadcza, jako podniebienie smakuje pokarmu.
15Serce rozumne nabywa umiejętności, a ucho mądrych szuka jej.
31Usta sprawiedliwego rozmnażają mądrość; ale język przewrotny będzie wycięty.
5Rada w sercu męża jest jako woda głęboka: jednak mąż rozumny naczerpnie jej.
2Słuchajcie tego wszystkie narody; bierzcie to w uszy wszyscy mieszkający na okręgu ziemi!
21Kto jest mądrego serca, słynie rozumnym, a słodkość warg przydaje nauki.
16Przetoż takiem myślał w sercu swem, mówiąc: Otom ja uwielbił i rozszerzył mądrość nad wszystkich, którzy byli przedemną w Jeruzalemie, a serce moje dostąpiło wielkiej mądrości i umiejętności.
3Doświadczyłeś serca mego, nawiedziłeś je w nocy; doświadczyłeś mię ogniem, aleś nic nie znalazł; myśli moje nie uprzedzają ust moich.
15O przykazaniach twoich rozmyślam, i przypatruję się drogom twoim.
34O nim będzie wdzięczna mowa moja, a ja się rozweselę w Panu.
25Wszystkom ja przeszedł myślą swoją, abym poznał i wybadał się, i wynalazł mądrość i rozum, a żebym poznał niezbożność, głupstwo, i błąd, i szaleństwo.